Nenad1331

Domaćin
Poruka
3.962
Stalno se čuje izmišljotina da je Tito naseljavao Albance za šta nema ni jedan dokaz. Ali da li ste znali da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?
800px-Kosovo1953Turks.gif

Josip Broz Tito i turski ministar spoljnih poslova Fuat Köprülü su u Splitu 1953. sklopili usmeni sporazum o iseljavanju jugoslovenskih Muslimana u Tursku. Svi zainteresovani su se prijavljivali turskim diplomatskim predstavništvima u FNRJ, dobijali garanciju da će ih Turska primiti, a zatim tražili ispis iz državljanstva FNRJ, a da bi proces bio ubrzan mnogi Albanci, Bošnjaci, Pomaci, Goranci su menjali sebi rubriku nacionalnost i izjašnjavali se kao Turci. Iseljavanje je predstavljano kao repatrijacija Turaka, a ne drugih Muslimana, time su dve strane želele da otklone međunarodni incident. U Makedoniji se 1953. čak 203.000 ljudi izjasnilo kao Turci, međutim većina njih su bili Albanci, Pomaci, Torbeši i ostali, dok je na Kosovu broj "Turaka" u odnosu na 1948. povećan čak 26 puta.

U ovom periodu je najpre iseljavanje išlo preko ambasade u Beogradu, ali pošto je taj proces bio spor, ljudi su našli lakši put preko Makedonije. Naseljavanjem u gradovima Makedonije mnogo se lakše dobijao otpust iz državljanstva, a zatim i takozvana vasika, odnosno dozvola za iseljavanje. Zato su mnogi Bošnjaci, ne samo iz Novog Pazara, već uopšte iz Sandžaka, izabrali taj lakši put, odnosno odlazili su u Makedoniju. Najveći deo njih je zaista nakon završenih procedura odlučio da se iseli, dok je jedan deo njih, čekajući na papire odustao i ostao u mestima u Makedoniji, gde su kupili kuće i imanja. Odatle je i odgovor na pitanje otkud danas blizu 20.000 stanovnika bošnjačke nacionalnosti, uglavnom rodom iz Sandžaka, u Makedoniji”, priča nam Rahić.

Tada je u Makedoniji bio olakšan proces otpusta iz državljanstva, a jugoslovenske vlasti su omogućile zainteresovanima da prodaju svoja imanja i pre dobijanja otpusta, kako im imovina u međuvremenu ne bi bila nacionalizovana. Osim toga, ukinute su takse na putne isprave, pa su tako porodice čija imovina nije prelazila 300.000 dinara bile oslobođene transportnih taksi.

Rahić smatra da je iz Novog Pazara u tom prvom periodu iseljeno oko 2.700 Bošnjaka, a kada se to bližilo kraju počinje drugi talas intezivnog iseljavanja. Svedoci toga vremena i istoričari smatraju da je tome mnogo doprinelo donošenje novog zakona o jugoslovenskom državljanstvu 1. januara 1965. godine, koji je omogućio da se iseljavanje obavlja direktno i da ne mora više da se odlazi u Tursku preko Makedonije.

“Proces iseljavanja je bio intezivan i u susednim opštinama Tutin 1.248 osoba, Sjenica 1.203, dakle 5.144 osobe ukupno iz ove tri opštine. Naravno, iseljavalo se i drugo bošnjačko stanovništvo i iz drugih krajeva Sandžaka, Limske doline, Bihora, Korita, Bistrice, Rožaja i iz drugih delova. Međutim, kao što rekoh, nastavlja se ovaj proces iz 1965. godine, tako da je do 1967. godine otpust iz državljanstva SFRJ dobilo je 2.164 osoba iz opštine Novi Pazar, od čega je 655 iz samoga grada, dok su ostali iz seoskog područja. Dakle, sa onom prvom cifrom sabrano, to je oko 4.860 osoba bošnjačke nacionalnosti do tog perioda iz Novog Pazara. Kada se sabere broj iseljinika do sredine 1967. godine iz samo ove tri opštine onda se cifra penje na preko 9.300 osoba. U priodu do 1971. godine proces iseljavanja se nastavio, mada se tada pojavljuju prvi put neke specifične situacije da se ljudi prijavljuju za iseljavanje, ali mnogi i u međuvremenu odustaju. Čak se desilo, mada je to relativno mala cifra, da su neki odlučili da se vrate iz Republike Turske, tako da je broj povratnika 1970. godine iznosio 163 osobe”, rekao je Rahić.

On je dodao da se od 1967. do 1970 godine sa teritorije Novog Pazara, Tutina i Sjenice odselilo 3.658 osoba, što sa prethodnom cifrom znači da je iseljeno blizu 13.100 osoba.

Iseljenici su mogli da ponesu pokućstvo (izuzev kovanog zlata), zaprežna kola i dva grla krupne stoke. Išlo se železnicom iz Povardarja ka Solunu, a potom, uz presedanje, do Istanbula. Oni su nakon prodaje imovine u bescenje dobijali pasoše za jednokratnu upotrebu, sa oznakom „bez državljanstva“, dok su pravo na posetu Jugoslaviji sticali tek nakon pet godina provedenih u novoj domovini.

Iz FNRJ u Tursku

Pazar kojeg više nema – Iseljavanje stanovnika u Tursku

 
Stalno se čuje izmišljotina da je Tito naseljavao Albance za šta nema ni jedan dokaz. Ali da li ste znali da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?
Pogledajte prilog 1508397
Josip Broz Tito i turski ministar spoljnih poslova Fuat Köprülü su u Splitu 1953. sklopili usmeni sporazum o iseljavanju jugoslovenskih Muslimana u Tursku. Svi zainteresovani su se prijavljivali turskim diplomatskim predstavništvima u FNRJ, dobijali garanciju da će ih Turska primiti, a zatim tražili ispis iz državljanstva FNRJ, a da bi proces bio ubrzan mnogi Albanci, Bošnjaci, Pomaci, Goranci su menjali sebi rubriku nacionalnost i izjašnjavali se kao Turci. Iseljavanje je predstavljano kao repatrijacija Turaka, a ne drugih Muslimana, time su dve strane želele da otklone međunarodni incident. U Makedoniji se 1953. čak 203.000 ljudi izjasnilo kao Turci, međutim većina njih su bili Albanci, Pomaci, Torbeši i ostali, dok je na Kosovu broj "Turaka" u odnosu na 1948. povećan čak 26 puta.

U ovom periodu je najpre iseljavanje išlo preko ambasade u Beogradu, ali pošto je taj proces bio spor, ljudi su našli lakši put preko Makedonije. Naseljavanjem u gradovima Makedonije mnogo se lakše dobijao otpust iz državljanstva, a zatim i takozvana vasika, odnosno dozvola za iseljavanje. Zato su mnogi Bošnjaci, ne samo iz Novog Pazara, već uopšte iz Sandžaka, izabrali taj lakši put, odnosno odlazili su u Makedoniju. Najveći deo njih je zaista nakon završenih procedura odlučio da se iseli, dok je jedan deo njih, čekajući na papire odustao i ostao u mestima u Makedoniji, gde su kupili kuće i imanja. Odatle je i odgovor na pitanje otkud danas blizu 20.000 stanovnika bošnjačke nacionalnosti, uglavnom rodom iz Sandžaka, u Makedoniji”, priča nam Rahić.

Tada je u Makedoniji bio olakšan proces otpusta iz državljanstva, a jugoslovenske vlasti su omogućile zainteresovanima da prodaju svoja imanja i pre dobijanja otpusta, kako im imovina u međuvremenu ne bi bila nacionalizovana. Osim toga, ukinute su takse na putne isprave, pa su tako porodice čija imovina nije prelazila 300.000 dinara bile oslobođene transportnih taksi.

Rahić smatra da je iz Novog Pazara u tom prvom periodu iseljeno oko 2.700 Bošnjaka, a kada se to bližilo kraju počinje drugi talas intezivnog iseljavanja. Svedoci toga vremena i istoričari smatraju da je tome mnogo doprinelo donošenje novog zakona o jugoslovenskom državljanstvu 1. januara 1965. godine, koji je omogućio da se iseljavanje obavlja direktno i da ne mora više da se odlazi u Tursku preko Makedonije.

“Proces iseljavanja je bio intezivan i u susednim opštinama Tutin 1.248 osoba, Sjenica 1.203, dakle 5.144 osobe ukupno iz ove tri opštine. Naravno, iseljavalo se i drugo bošnjačko stanovništvo i iz drugih krajeva Sandžaka, Limske doline, Bihora, Korita, Bistrice, Rožaja i iz drugih delova. Međutim, kao što rekoh, nastavlja se ovaj proces iz 1965. godine, tako da je do 1967. godine otpust iz državljanstva SFRJ dobilo je 2.164 osoba iz opštine Novi Pazar, od čega je 655 iz samoga grada, dok su ostali iz seoskog područja. Dakle, sa onom prvom cifrom sabrano, to je oko 4.860 osoba bošnjačke nacionalnosti do tog perioda iz Novog Pazara. Kada se sabere broj iseljinika do sredine 1967. godine iz samo ove tri opštine onda se cifra penje na preko 9.300 osoba. U priodu do 1971. godine proces iseljavanja se nastavio, mada se tada pojavljuju prvi put neke specifične situacije da se ljudi prijavljuju za iseljavanje, ali mnogi i u međuvremenu odustaju. Čak se desilo, mada je to relativno mala cifra, da su neki odlučili da se vrate iz Republike Turske, tako da je broj povratnika 1970. godine iznosio 163 osobe”, rekao je Rahić.

On je dodao da se od 1967. do 1970 godine sa teritorije Novog Pazara, Tutina i Sjenice odselilo 3.658 osoba, što sa prethodnom cifrom znači da je iseljeno blizu 13.100 osoba.

Iseljenici su mogli da ponesu pokućstvo (izuzev kovanog zlata), zaprežna kola i dva grla krupne stoke. Išlo se železnicom iz Povardarja ka Solunu, a potom, uz presedanje, do Istanbula. Oni su nakon prodaje imovine u bescenje dobijali pasoše za jednokratnu upotrebu, sa oznakom „bez državljanstva“, dok su pravo na posetu Jugoslaviji sticali tek nakon pet godina provedenih u novoj domovini.

Iz FNRJ u Tursku

Pazar kojeg više nema – Iseljavanje stanovnika u Tursku


Broj Šiptara na KiM u jugokomunističkom periodu se povećao za više od 3 puta. 1948. ih je bilo nepunih 500.000, a uoči raspada SFRJ oko 1.600.000. Pametnom dosta!

@Nemoguća Могућност @Сребрена @Perperius @FDDD
 
Poslednja izmena:
Šta je smešno? Ljudska muka ili što su ovi nesrećnici stigavši u Tursku umesto islamskog dženeta zatekli tamo još goru kaursku Sodomu i Gomoru nego na Kosovu i u Sandžaku?

Smešno joj je zbog afere Esad Rahić, čiji je učesnik bila. :D

Već je ovde pisala neke svoje rasne teorije, kako se nacionalne manjine uglavnom mogu fizički prepoznati kao ružnije od većinskog narodavu Srbiji, pa da su i tako njegove dve kćeri jako ružne.
 
Za vreme komunista ti sto su se naseljavali i bez ikakvih papira su bili drugovi albanci.
Čuj patetičnu titoističku propagandu na tom videu! Kaže da je u Albaniji neizdrživo ekonomsko stanje i teror, pa zato albanski migranti dolaze kod nas da budu slobodni ljudi u slobodnoj zemlji. To je bio izgovor da se Šiptari primaju u Jugoslaviju tj. na Kosovo, a pravi cilj titoizma je bio šiptarizacija Kosova u svakom smislu i da ono ne bude više srpsko jednog dana. Iz Albanije su Šiptari naravno dolazili na Kosovo, nisu u Sloveniju ili u Titovo Zagorje. Titoistička vlast im je dala prava koja prevazilaze prava nacionalne manjine, dala im je državu u državi i još je sponzorisala njihov natalitet. Kosovo i Vojvodina su samo formalno bile AP u Srbiji, a suštinski su imali ingerencije skoro kao republike. Titoizam je samo Srbiji uvalio autonomne pokrajine i uzdigao ih skoro na nivo republika.
 
Poslednja izmena:
Čuj patetičnu titoističku propagandu na tom videu! Kaže da je u Albaniji neizdrživo ekonomsko stanje i teror, pa zato albanski migranti dolaze kod nas da budu slobodni ljudi u slobodnoj zemlji. To je bio izgovor da se Šiptari primaju u Jugoslaviju tj. na Kosovo, a pravi cilj titoizma je bio šiptarizacija Kosova u svakom smislu i da ono ne bude više srpsko jednog dana. Iz Albanije su Šiptari naravno dolazili na Kosovo, nisu u Sloveniju ili u Titovo Zagorje. Titoistička vlast im je dala prava koja prevazilaze prava nacionalne manjine, dala im je državu u državi i još je sponzorisala njihov natalitet. Kosovo i Vojvodina su samo formalno bile AP u Srbiji, a suštinski su imali ingerencije skoro kao republike. Titoizam je samo Srbiji uvalio autonomne pokrajine i uzdigao ih skoro na nivo republika.

Pa nije to neistina. Albanija je bila raspala staljinistička prćija u kojoj su hiljade ljudi u podrumima učili srpsko-hrvatski jezik i antenama hvatali program iz Jugoslavije. To su mi i neke porodice pričale; kako su jezik natucali, okupljali se zajedno da gledaju i kako in je hvatanje signala na severu zemlje bio maltene najsrećniji dan u životu.

Svako normalan je želeo da izbegne iz Albanije u Kosovo, koje je bilo osnovno težište generalno albanske nacije; i kulturološki i politički centar.

Nisu to izgovori, već proste činjenice. Istraži malo istoriju Albanije posle Drugog svetskog rata; to je bila od sveta odsečena potpuno, izolovana bunker zemlja zasnovana na ideji pripreme za Treći svetski rat, koji će voditi na svojoj teritoriji u podzemlju, po bunkerima i rovovima.
 
Čuj patetični titoističku propagandu na tom videu! Kaže da je u Albaniji neizdrživo ekonomsko stanje i teror, pa zato albanski migranti dolaze kod nas da budu slobodni ljudi u slobodnoj zemlji. To je bio izgovor da se Šiptari primaju u Jugoslaviju tj. na Kosovo, a pravi cilj titoizma je bio da oni biološki šiptarizuju Kosovo i otmu ga jednog dana. Iz Albanije su Šiptari naravno dolazili na Kosovo, nisu u Sloveniju ili Titovo Zagorje. Titoistička vlast im je dala prava koja prevazilaze prava nacionalne manjine, dala im je državu u državi i još je sponzorisala njihov natalitet. Kosovo i Vojvodina su samo formalno bile AP u Srbiji, a suštinski su imali ingerencije skoro kao republike. Titoizam je samo Srbiji uvalio autonomne pokrajine i uzdigao ih skoro na nivo republika.

pa znalo se sve to i onomad uopste ne mora da se teoretise.
Smanjenje srpskog uticaja na svaki nacin.
Ako je ko i pisnuo dobio je besplatno letovanje.
A mi nismo srpsku istoriju ni u skoli ucili kao da nije ni postojala.
To je bilo neko drugacije vreme koje, koliko vidim, tesko moze da se razume u doba pluralizma, populizma i LGBT-a, mobilnih telefona i balvanizma.
 
Pa nije to neistina. Albanija je bila raspala staljinistička prćija u kojoj su hiljade ljudi u podrumima učili srpsko-hrvatski jezik i antenama hvatali program iz Jugoslavije.
Bila je, ali zašto bi Jugoslavija bila socijalna majka sirotinji iz druge i to neprijateljske države? Uvoz Šiptara iz Albanije na Kosovo i sponzorisanje njihovog nataliteta je bio anti-srpsku titoistički projekat, a to da se oni uvoze iz humanirarnih razloga je bio samo izgovor 'da se Vlasi ne dosjete' što se kaže.
 
Poslednja izmena:
Bila je, ali zašto bi Jugoslavija bila socijalna majka sirotinji iz druge države? Uvoz Šiptara iz Albanije na Kosovo i sponzori sanje njihovog nataliteta je bio anti-srpsku tutoistički projekat.

To je druga tema; ja sam se osvrnuo samo na ovo drugo. Albanija je bila, da kažemo, raspala srednjovekovna komunistička totalitarna diktatura gora od Staljinovih posleratnih idealnih fantazija.

Ne postoji normalan čovek koji nije želeo da pobegne iz te zemlje, da je mogao. A Jugoslavija je za njih, po njihovim standardima, bila iskra slobode; ono za čim se čezne i o čemu se sanja da se pregura dan.
 
Poslednja izmena:
To je druga tema; ja sam se osvrnuo samo na ovo drugo. Albanija je bila, da kažemo, raspala srednjovekovna komunistička totalitarna diktatura gora od Staljinovih posleratnih idealnih fantazija.

Ne postoji normalan čovek koji nije želeo da pobegne iz te zemlje, da je mogao. A Jugoslavija je za njih, po njihovim standardima, bila iskra slobode; ono za čim se čezne i o čemu se sanja da se pregura dan.
Dabome, nisu oni sistematski kolonizovani, ma kakvi.
 
Stalno se čuje izmišljotina da je Tito naseljavao Albance za šta nema ni jedan dokaz. Ali da li ste znali da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?​
Pogledajte prilog 1508397
Josip Broz Tito i turski ministar spoljnih poslova Fuat Köprülü su u Splitu 1953. sklopili usmeni sporazum o iseljavanju jugoslovenskih Muslimana u Tursku. Svi zainteresovani su se prijavljivali turskim diplomatskim predstavništvima u FNRJ, dobijali garanciju da će ih Turska primiti, a zatim tražili ispis iz državljanstva FNRJ, a da bi proces bio ubrzan mnogi Albanci, Bošnjaci, Pomaci, Goranci su menjali sebi rubriku nacionalnost i izjašnjavali se kao Turci. Iseljavanje je predstavljano kao repatrijacija Turaka, a ne drugih Muslimana, time su dve strane želele da otklone međunarodni incident. U Makedoniji se 1953. čak 203.000 ljudi izjasnilo kao Turci, međutim većina njih su bili Albanci, Pomaci, Torbeši i ostali, dok je na Kosovu broj "Turaka" u odnosu na 1948. povećan čak 26 puta.

U ovom periodu je najpre iseljavanje išlo preko ambasade u Beogradu, ali pošto je taj proces bio spor, ljudi su našli lakši put preko Makedonije. Naseljavanjem u gradovima Makedonije mnogo se lakše dobijao otpust iz državljanstva, a zatim i takozvana vasika, odnosno dozvola za iseljavanje. Zato su mnogi Bošnjaci, ne samo iz Novog Pazara, već uopšte iz Sandžaka, izabrali taj lakši put, odnosno odlazili su u Makedoniju. Najveći deo njih je zaista nakon završenih procedura odlučio da se iseli, dok je jedan deo njih, čekajući na papire odustao i ostao u mestima u Makedoniji, gde su kupili kuće i imanja. Odatle je i odgovor na pitanje otkud danas blizu 20.000 stanovnika bošnjačke nacionalnosti, uglavnom rodom iz Sandžaka, u Makedoniji”, priča nam Rahić.

Tada je u Makedoniji bio olakšan proces otpusta iz državljanstva, a jugoslovenske vlasti su omogućile zainteresovanima da prodaju svoja imanja i pre dobijanja otpusta, kako im imovina u međuvremenu ne bi bila nacionalizovana. Osim toga, ukinute su takse na putne isprave, pa su tako porodice čija imovina nije prelazila 300.000 dinara bile oslobođene transportnih taksi.

Rahić smatra da je iz Novog Pazara u tom prvom periodu iseljeno oko 2.700 Bošnjaka, a kada se to bližilo kraju počinje drugi talas intezivnog iseljavanja. Svedoci toga vremena i istoričari smatraju da je tome mnogo doprinelo donošenje novog zakona o jugoslovenskom državljanstvu 1. januara 1965. godine, koji je omogućio da se iseljavanje obavlja direktno i da ne mora više da se odlazi u Tursku preko Makedonije.

“Proces iseljavanja je bio intezivan i u susednim opštinama Tutin 1.248 osoba, Sjenica 1.203, dakle 5.144 osobe ukupno iz ove tri opštine. Naravno, iseljavalo se i drugo bošnjačko stanovništvo i iz drugih krajeva Sandžaka, Limske doline, Bihora, Korita, Bistrice, Rožaja i iz drugih delova. Međutim, kao što rekoh, nastavlja se ovaj proces iz 1965. godine, tako da je do 1967. godine otpust iz državljanstva SFRJ dobilo je 2.164 osoba iz opštine Novi Pazar, od čega je 655 iz samoga grada, dok su ostali iz seoskog područja. Dakle, sa onom prvom cifrom sabrano, to je oko 4.860 osoba bošnjačke nacionalnosti do tog perioda iz Novog Pazara. Kada se sabere broj iseljinika do sredine 1967. godine iz samo ove tri opštine onda se cifra penje na preko 9.300 osoba. U priodu do 1971. godine proces iseljavanja se nastavio, mada se tada pojavljuju prvi put neke specifične situacije da se ljudi prijavljuju za iseljavanje, ali mnogi i u međuvremenu odustaju. Čak se desilo, mada je to relativno mala cifra, da su neki odlučili da se vrate iz Republike Turske, tako da je broj povratnika 1970. godine iznosio 163 osobe”, rekao je Rahić.

On je dodao da se od 1967. do 1970 godine sa teritorije Novog Pazara, Tutina i Sjenice odselilo 3.658 osoba, što sa prethodnom cifrom znači da je iseljeno blizu 13.100 osoba.

Iseljenici su mogli da ponesu pokućstvo (izuzev kovanog zlata), zaprežna kola i dva grla krupne stoke. Išlo se železnicom iz Povardarja ka Solunu, a potom, uz presedanje, do Istanbula. Oni su nakon prodaje imovine u bescenje dobijali pasoše za jednokratnu upotrebu, sa oznakom „bez državljanstva“, dok su pravo na posetu Jugoslaviji sticali tek nakon pet godina provedenih u novoj domovini.

Iz FNRJ u Tursku

Pazar kojeg više nema – Iseljavanje stanovnika u Tursku

Velika ekskurzija Turaka​


CDCE4B75-1752-418C-B8BE-52FB2AE437BD.jpeg


Ove godine muslimani u Bugarskoj obilježavaju 30 godina od masovnog protjerivanja bugarskih Turaka i drugih muslimana u Tursku. Bugari ovaj događaj, u kojem je država izgubila oko 350.000 stanovnika, nazivaju “velika ekskurzija”. Oko 130.000 Turaka se kasnije, nakon pada komunističkog režima, vratilo u Bugarsku.

To je bio samo početak velikog depopulacijskog procesa, čiji se kraj još uvijek ne nazire, a u kojem je Bugarska do danas izgubila oko dva miliona stanovnika. Prvobitni smjer iseljavanja muslimana na istok ubrzo se promjenio prema zapadu, gdje, usljed vrlo lošeg ekonomskog stanja u godinama tranzicije, migrira većina Bugara.


Ekonomija komunističkih država u sovjetskom bloku se tokom 80-tih godina urušavala, a bugarske vlasti su se vratile u historiju, odnosno željeli su, kroz represiju prema manjinama, skrenuti pažnju javnosti. To je bio nastavak nasilne promjene demografske strukture Bugarske, što se ranije dešavalo tokom Rusko-osmanskog i Balkanskih ratova. Apsurdno je da su bugarske komunističke vlasti nasilno provodile pokrštavanje muslimanske manjine, prisljavajući ih da mjenjaju imena tokom 1984/85. godine.

“Suočavamo se s masovnim egzodusom, koji je svakako neophodan i povoljan po nas”, kazao je komunistički diktator Todor Živkov partijskim funkcionerima na početku etničkog čišćenja u julu 1989. godine. Ova izjava je dio 2.459 dokumenata Izvršnog komiteta bugarske Komunističke partije, koji su objavljeni na web stranici državne Agencije za arhiv.

Diktatura i naslijeđe Todora Živkova​

Bugarska je 29. maja 1989. godine otvorila granicu s Turskom, čime je počeo odlazak turske manjine, koja je činila oko 10 posto bugarske populacije. Oni su optuženi da su rade za NATO. To je bila rekacija na niz protesta Turaka na sjeveroistoku Bugarske koji su tražili povratak svojih muslimanskih imena.

Kampanja, koja nije imala podršku Moskve, ubrzala je odlazak Živkova sa vlasti 10. novembra 1989. godine, nakon 35 godina vladavine. Historijska odluka nove vlasti da prizna nezavisnost Bosne i Hercegovine u januaru prije referenduma je u suštoj suprotnosti s naslijeđem diktature Živkova.

“Prelazak na demokratiju u Bugarskoj nije bio lak, ali za razliku od ostalih balkanskih zemalja, odnosno država nastalih raspadom Jugoslavije, prošao je bez prolijevanja krvi. U 30 godina promijenile su se mnoge stvari u životu bugarskih muslimana. Otvorile su se granice prema zapadnoj Evropi, gdje hiljade muslimana trenutno rade i žive. Nakon svega, muslimani u Bugarskoj imaju slobodu ispovijedanja vjere, što je bilo zabranjeno za vrijeme totalitarnog komunističkog režima. Od 1. januara 2019. godine Vlada Bugarske počela je izdvajati sredstva za Pravoslavnu crkvu i Islamsku zajednicu, odnosno za plate svećenika i imama”, kaže Asan Ristemov iz Gotse Delčeva, grada na jugoistoku Bugarske, gdje žive Pomaci.

On je trenutno na doktorskom studiju iz historije islama u Bursi, na Univerzitetu Uludag. Muslimanska zajednica u Bugarskoj je heterogena. Pored Turaka, tu su i Pomaci, Romi, Tatari, Albanci, arapski imigranti te muslimani, koji su naturalizirani Bugari i etnički Bugari.

Milioni koji se nikada neće vratiti​

“Više od polovine muslimana u Bugarskoj čine Turci, dok preostali dio muslimana čine Pomaci, Romi i Tatari. Uslijed novih migracijskih procesa, u Bugarskoj je formirana i zajednica Arapa, od izbjeglica i migranata, kojih ima oko 100 000. Turci imaju prava na obrazovanje na maternjem jeziku, kao i na emisije na državnom radiju i televiziji. Pomaci su slavenski muslimani koji imaju zaseban dijalekt i žive uglavnom u planinskim predjelima Rodopa. Mlađa populacija Pomaka se doseljava u gradove. Muslimani Romi se najčešće poistovjećuju s Turcima i žive u getoiziranim zajednicama. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, muslimana je bilo 577.000, što ne odražava stvarno stanje, jer muslimanska zajednica broji oko milion pripadnika”, smatra Ristemov.

Zadnjih godina zabilježen je proces povratka u Bugarsku ranije iseljenih muslimana, koji žele penzionerske dane provesti u domovini koju su ranije morali napustiti.

Pored Bugarske, i Makedonija je ranije imala brojnu tursku zajednicu, a u današnjoj Turskoj živi brojna zajednica potomaka Bošnjaka i Albanaca.

“Mirnodopski ugovori o razmjeni stanovništva i suptilni metodi iseljivanja muslimana prema Turskoj, uključujući i iseljavanje iz Bugarske prije 30 godina, smatrani su čak kao velika demokratska i humana dostignuća, iako se radi o klasičnom planiranom nasilnom iseljavanju. Dokumenti bugarskog arhiva potvrđuju da je, nakon zahtjeva Turaka da im se vrate muslimanska imena koje su im bugarske vlasti nasilno promjenile 1984. i 1985. godine, bila donešena odluka o otvaranju granice s Turskom i deportaciji muslimana. O tome najbolje govori izjava tadašnjeg predsjednika Živkova: ‘Ukoliko ne postignemo da tih 200.000 do 300.000 ljudi odu, za 15 godina Bugarska neće postojati. Bugarska će biti drugi Kipar'”, kaže Zećir Ramčilović, uposlenik Instituta za historiju u Skoplju i zastupnik u Sobranju.

https://balkans.aljazeera.net/amp/t...ugarskih-turaka-u-reziji-komunistickog-rezima
 
Šta je smešno? Ljudska muka ili što su ovi nesrećnici stigavši u Tursku umesto islamskog dženeta zatekli tamo još goru kaursku Sodomu i Gomoru nego na Kosovu i u Sandžaku?
Ovo je tema za jednog učenog forumaša, @Kole11.
Hajde da ti i tvoj orni kolega @Q. in perpetuum hibernum dokažete da je uopšte bilo nekakvog “prinudnog iseljavanja muslimana iz FNRJ” kako ovde provejava iz naslova i uvoda začetnika diskusije ili da se traži preduzanje odgovarajućih mera povodom pokretanja političke diskusije na pdf politika i namernog dizanja tenzija i provociranja. Možda bi prosto temu trebalo preimenovati u temu o (veoma dobro dokumentovanom) proterivanju Srba iz Hrvatske? Ili možda o slabo poznatom proterivanjuTuraka i Pomaka iz Bugarske?

Dakle, navdite neki ozbiljan istoriografski izvor a ne lično tumačenje jednog političkog pamfleta: iz naslova i uvoda bi moglo i da se pomisli da je u pitanju i neko proterivanje i “etničko čišćenje” iako je reč o prostoj dozvoli dobrovoljnog iseljavanja u Tursku.

Peščanik, izvor kome se ni u kom slučaju ne može pripisati nekakav srpski nacionalizam je veoma izričit: iseljavanje je bilo dobrovoljno, a Brozova “zasluga” je što je u jednom trenutku doneo odluku da to više ne sprečava:

Evo i dela Peščanikovog pamfleta o “podsticanju iseljavanja”, konstatuje se činjenica da je “iseljavanje podsticano” zahtevima za poštovanjem najosnovnijih civilizacijskih normi (“podsticano, sic!) kao što je zabrana trgovine ženama, ukidanje serijatskih propisa, zabrana nametanja pokrivanja ženama, zahtev da se medicinski zahvat cirkumcizije obavezno obavlja u odgovarajućoj medicinskoj ustanovi uz primenu higijenskih mera i antiseptika - kod “tradicionalne cirkumcizije” ima mnogo slučajeva teškog krvarenja, infekcija, pa i sepse i smrti deteta. Prosto strašno šta je sve “nametano” i kakvim je sve merama “podsticano” to iseljavanje.

@Nenad1331 objasni kakva je to “ljudska muka” sve od dole navedenog? Možda ukidanje serijata? Ili zabrana kupoprodaje žena? Možda zabrana da se hodža bez dipllome medicine u nehogijdnskim uslovima bavi hirurškim intervencijama?

A i šta bi to mogla biti ona tvoja “kaursku Sodoma i Gomora “gora nego na Kosovu i u Sandžaku”?

Iseljavanje je podsticano i ostalim merama kojima su se socijalističke vlasti razračunavale sa „verskom zatucanošću“ i patrijarhalnom tradicijom muslimana: ukidanjem šerijatskih sudova, donošenjem zakona protiv nošenja feredže, zabranom kupoprodaje žena, ukidanjem verskih škola i muslimanske štamparije u Sarajevu, uvođenjem obaveznog školovanja, donošenjem zakona o braku, uvođenjem seoskih zadruga, donošenjem propisa o obrezivanju lekarskom intervencijom i slično.

https://pescanik.net/iz-fnrj-u-tursku/
 
Hajde da ti i tvoj orni kolega @Q. in perpetuum hibernum dokažete da je uopšte bilo nekakvog “prinudnog iseljavanja muslimana iz FNRJ” kako ovde provejava iz naslova i uvoda začetnika diskusije ili da se traži preduzanje odgovarajućih mera povodom pokretanja političke diskusije na pdf politika i namernog dizanja tenzija i provociranja. Možda bi prosto temu trebalo preimenovati u temu o (veoma dobro dokumentovanom) proterivanju Srba iz Hrvatske? Ili možda o slabo poznatom proterivanjuTuraka i Pomaka iz Bugarske?

Dakle, navdite neki ozbiljan istoriografski izvor a ne lično tumačenje jednog političkog pamfleta: iz naslova i uvoda bi moglo i da se pomisli da je u pitanju i neko proterivanje i “etničko čišćenje” iako je reč o prostoj dozvoli dobrovoljnog iseljavanja u Tursku.

Peščanik, izvor kome se ni u kom slučaju ne može pripisati nekakav srpski nacionalizam je veoma izričit: iseljavanje je bilo dobrovoljno, a Brozova “zasluga” je što je u jednom trenutku doneo odluku da to više ne sprečava:

Evo i dela Peščanikovog pamfleta o “podsticanju iseljavanja”, konstatuje se činjenica da je “iseljavanje podsticano” zahtevima za poštovanjem najosnovnijih civilizacijskih normi (“podsticano, sic!) kao što je zabrana trgovine ženama, ukidanje serijatskih propisa, zabrana nametanja pokrivanja ženama, zahtev da se medicinski zahvat cirkumcizije obavezno obavlja u odgovarajućoj medicinskoj ustanovi uz primenu higijenskih mera i antiseptika - kod “tradicionalne cirkumcizije” ima mnogo slučajeva teškog krvarenja, infekcija, pa i sepse i smrti deteta. Prosto strašno šta je sve “nametano” i kakvim je sve merama “podsticano” to iseljavanje.

@Nenad1331 objasni kakva je to “ljudska muka” sve od dole navedenog? Možda ukidanje serijata? Ili zabrana kupoprodaje žena? Možda zabrana da se hodža bez dipllome medicine u nehogijdnskim uslovima bavi hirurškim intervencijama?

A i šta bi to mogla biti ona tvoja “kaursku Sodoma i Gomora “gora nego na Kosovu i u Sandžaku”?

Iseljavanje je podsticano i ostalim merama kojima su se socijalističke vlasti razračunavale sa „verskom zatucanošću“ i patrijarhalnom tradicijom muslimana: ukidanjem šerijatskih sudova, donošenjem zakona protiv nošenja feredže, zabranom kupoprodaje žena, ukidanjem verskih škola i muslimanske štamparije u Sarajevu, uvođenjem obaveznog školovanja, donošenjem zakona o braku, uvođenjem seoskih zadruga, donošenjem propisa o obrezivanju lekarskom intervencijom i slično.

https://pescanik.net/iz-fnrj-u-tursku/

Šta?

Zašto?
 
Stalno se čuje izmišljotina da je Tito naseljavao Albance za šta nema ni jedan dokaz. Ali da li ste znali da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?
Pogledajte prilog 1508397
Josip Broz Tito i turski ministar spoljnih poslova Fuat Köprülü su u Splitu 1953. sklopili usmeni sporazum o iseljavanju jugoslovenskih Muslimana u Tursku. Svi zainteresovani su se prijavljivali turskim diplomatskim predstavništvima u FNRJ, dobijali garanciju da će ih Turska primiti, a zatim tražili ispis iz državljanstva FNRJ, a da bi proces bio ubrzan mnogi Albanci, Bošnjaci, Pomaci, Goranci su menjali sebi rubriku nacionalnost i izjašnjavali se kao Turci. Iseljavanje je predstavljano kao repatrijacija Turaka, a ne drugih Muslimana, time su dve strane želele da otklone međunarodni incident. U Makedoniji se 1953. čak 203.000 ljudi izjasnilo kao Turci, međutim većina njih su bili Albanci, Pomaci, Torbeši i ostali, dok je na Kosovu broj "Turaka" u odnosu na 1948. povećan čak 26 puta.

U ovom periodu je najpre iseljavanje išlo preko ambasade u Beogradu, ali pošto je taj proces bio spor, ljudi su našli lakši put preko Makedonije. Naseljavanjem u gradovima Makedonije mnogo se lakše dobijao otpust iz državljanstva, a zatim i takozvana vasika, odnosno dozvola za iseljavanje. Zato su mnogi Bošnjaci, ne samo iz Novog Pazara, već uopšte iz Sandžaka, izabrali taj lakši put, odnosno odlazili su u Makedoniju. Najveći deo njih je zaista nakon završenih procedura odlučio da se iseli, dok je jedan deo njih, čekajući na papire odustao i ostao u mestima u Makedoniji, gde su kupili kuće i imanja. Odatle je i odgovor na pitanje otkud danas blizu 20.000 stanovnika bošnjačke nacionalnosti, uglavnom rodom iz Sandžaka, u Makedoniji”, priča nam Rahić.

Tada je u Makedoniji bio olakšan proces otpusta iz državljanstva, a jugoslovenske vlasti su omogućile zainteresovanima da prodaju svoja imanja i pre dobijanja otpusta, kako im imovina u međuvremenu ne bi bila nacionalizovana. Osim toga, ukinute su takse na putne isprave, pa su tako porodice čija imovina nije prelazila 300.000 dinara bile oslobođene transportnih taksi.

Rahić smatra da je iz Novog Pazara u tom prvom periodu iseljeno oko 2.700 Bošnjaka, a kada se to bližilo kraju počinje drugi talas intezivnog iseljavanja. Svedoci toga vremena i istoričari smatraju da je tome mnogo doprinelo donošenje novog zakona o jugoslovenskom državljanstvu 1. januara 1965. godine, koji je omogućio da se iseljavanje obavlja direktno i da ne mora više da se odlazi u Tursku preko Makedonije.

“Proces iseljavanja je bio intezivan i u susednim opštinama Tutin 1.248 osoba, Sjenica 1.203, dakle 5.144 osobe ukupno iz ove tri opštine. Naravno, iseljavalo se i drugo bošnjačko stanovništvo i iz drugih krajeva Sandžaka, Limske doline, Bihora, Korita, Bistrice, Rožaja i iz drugih delova. Međutim, kao što rekoh, nastavlja se ovaj proces iz 1965. godine, tako da je do 1967. godine otpust iz državljanstva SFRJ dobilo je 2.164 osoba iz opštine Novi Pazar, od čega je 655 iz samoga grada, dok su ostali iz seoskog područja. Dakle, sa onom prvom cifrom sabrano, to je oko 4.860 osoba bošnjačke nacionalnosti do tog perioda iz Novog Pazara. Kada se sabere broj iseljinika do sredine 1967. godine iz samo ove tri opštine onda se cifra penje na preko 9.300 osoba. U priodu do 1971. godine proces iseljavanja se nastavio, mada se tada pojavljuju prvi put neke specifične situacije da se ljudi prijavljuju za iseljavanje, ali mnogi i u međuvremenu odustaju. Čak se desilo, mada je to relativno mala cifra, da su neki odlučili da se vrate iz Republike Turske, tako da je broj povratnika 1970. godine iznosio 163 osobe”, rekao je Rahić.

On je dodao da se od 1967. do 1970 godine sa teritorije Novog Pazara, Tutina i Sjenice odselilo 3.658 osoba, što sa prethodnom cifrom znači da je iseljeno blizu 13.100 osoba.

Iseljenici su mogli da ponesu pokućstvo (izuzev kovanog zlata), zaprežna kola i dva grla krupne stoke. Išlo se železnicom iz Povardarja ka Solunu, a potom, uz presedanje, do Istanbula. Oni su nakon prodaje imovine u bescenje dobijali pasoše za jednokratnu upotrebu, sa oznakom „bez državljanstva“, dok su pravo na posetu Jugoslaviji sticali tek nakon pet godina provedenih u novoj domovini.

Iz FNRJ u Tursku

Pazar kojeg više nema – Iseljavanje stanovnika u Tursku

Ali da li ste znali da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?
Pošto si počeo da po svom običaju daješ ton da li bi mogao da dokumentuješ tvrdnju “da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?” Tj nečim što nije prizemna pamfletistika ili još prizemnije lično tumačenje začinjeno proizvoljnim ocenama.
 
Pošto si počeo da po svom običaju daješ ton da li bi mogao da dokumentuješ tvrdnju “da je Tito iselio 390,000 Muslimana i Albanaca iz Jugoslavije?” Tj nečim što nije prizemna pamfletistika ili još prizemnije lično tumačenje začinjeno proizvoljnim ocenama.

Ako se obraćaš Nenadu, ne shvatam zašto sam ja tagovan?
 
Bila je, ali zašto bi Jugoslavija bila socijalna majka sirotinji iz druge i to neprijateljske države? Uvoz Šiptara iz Albanije na Kosovo i sponzorisanje njihovog nataliteta je bio anti-srpsku titoistički projekat, a to da se oni uvoze iz humanirarnih razloga je bio samo izgovor 'da se Vlasi ne dosjete' što se kaže.
Albanci su bili većina na Kosovu i pre rođenja Tita.
 
Broj stanovnika se i u NR Albaniji povećao sa 1.2 miliona 1950. godine na 3.2 miliona 1990. godine. Sigurno je Tito naseljavao i Albance u Albaniji. U Turskoj se od 1950. do 1990. populacija uvećala sa 20 miliona na 56 miliona. Sve zemlje u južnoj hemisferi, posebno islamske su imale ogroman natalitet u drugoj polovini 20. veka. Od hrišćanskih je samo Brazil imao toliki natalitet.
https://web.archive.org/web/20190515104201/http://instat.gov.al/en/
 
Pa kad su imali najveci natalitet u Evropi, na nivou Kurdistana.
Taj natalitet je sponzorisao titoizam. Veliki dio Šiptara na Kosovu u titoističkom periodu nije bio zaposlen, a kotili su se kao zečevi i živili su bolje od svojih sunarodnika u Albaniji. Osim visokog nataliteta sponzorisanog od titoizma ogromnom povećanju broja Šiptara na Kosovu je kumovalo i njihovo doseljavanje iz Albanije 1940-ih i 1950-ih kao što se vidi na videu koji sam postavio u jednom od prethodnih postova. Šiptarska mitomanija da oni živi na Kosovu hiljadama godina je smijurija, kad se zna da su došli u 17-om, 18-om, 19-om, a neki i u 20-om vjeku.
 

Back
Top