Quantcast

Mali virtuelni klub pesnika

Prasuvalka

Obećava
Poruka
86
Солзите не ја допираат земјата,
ги допираат корењата на ѕвездите,
само болката ќе го допре небото,
месечината прикрива рана,
полна болка, ненаситна,
само рана ја разбира раната,
вкоренета светлина во мракот,
бродови од имиња кои ги нема на корицата,
бродови од лудило се прикотвуваат крај твоите стапала,
меѓу прстите вечност која никогаш не спие,
бесконечност на постојаното паѓање,
паѓаме во себе, низ себе,
да би се одбиле од дното на нашите тела.
Отворам врата кон пустина,
пустината е ливада,
ливадата е во мене,
се сеќавам секое утро,
со рацете на зората
да ја изградам својата мала кула од карти.
Рацете на зората се копнеж,
допирот е вода,
умираме од жед.
Отвораш врата кон ливада,
ливадата расте во пустина,
пустината е во тебе,
се сеќаваш секоја ноќ,
секој лист е парче од твојата сенка,
изгубен лист кој одбива да верува,
како да забораваш дека секој лист има корен,
затоа луташ,
од овде до којзнае каде,
наместо да процветаш на мојте гради.
 

Sousuke Aizen

Poznat
Banovan
Poruka
9.715
ova poema se zove Lišaj

Živeše jednom davno
u neka bolja vremena
lišaj zvani Duško
i Bilja,njegova žena

Bili su podstanari
radili mučno i dugo
dok Bilja ne poginu
pregazio je Hugo

Ah kleta sudbo zlobna!
Što Bilju uze Dušku..
Nagna ga da se sveti
i zalud troši pušku

Zalud,jer osveta je
najčešće loša stvar
Ubiti crtanog junaka
i nije neka čar..

Nema više decu
niko da nam zabavlja
A Duško završio je
kao balega kravlja

U zatvor otišo je
da tam' provede vek
životni svoj a beše
za život stasao tek
 

Konj_na_belom_princu

Veoma poznat
Poruka
14.997
ova poema se zove Stišaj

Neizživeše se jednom davno
u neka vremena od gorih bolja
Neka slova izrazito strašna..
da te prođe od života volja.

Ah kleta sudbo zla! Jadna je duša..
Da od slova nastane takva buka
da ni konj ne može da ih sluša
i nekako pripadne mu muka..

Avaj pesniče...prijatelju dragi
razumem ja divan je to lišaj
Al zaBoga nebilo ti zapoveđeno..
Tu muziku nekako stišaj..

(jel vidiš i ja nekako smanjen..
čekam baudov smajli zapanjen.)
 
Poruka
7.417
Nisam to ja, to je moja virtualna kopija

Ovo sada ne pišem ja
niti moje misli ovdje stoje
ni slučajno ne ličim
na karakter osobe ove.

Nema u meni ničeg lošeg
mane za mene ne postoje
sve je to samo odraz
vurtualne kopije moje.

Ovo što slova kuca
to su šape mačka Miše
toplo mu pa se namjestio
i za macama dalekim uzdiše.

Proxi oblačim svakog dana
malo mode iz Pariza
pa skoknem do Milana
moda je za mene nasušna hrana.

S puta se vratim a ovdje hladno
opet bih na more bajno
latim se proxi marke
pa krenem do prve banke.

Zar nisam kul lik
sasvim, sasvim šik
a ti sad pogodi
ko iza svega stoji.

Ono lijepo pripiši meni
ono ružno prišij ovoj virtualnoj ludi
mačku Miši na pp piši
ako zauzet nije dok brkom namiguje.

Pozdrave vam šaljem
iz svijetlog Beča
a onda me čeka zanosni Prag
Miša vas puno voli, adio svima sad.

nn ( 2015 )
 

Sousuke Aizen

Poznat
Banovan
Poruka
9.715
ova poema je naučnoga karaktera i zove se Transkripcija intertekstualne manifestacije konglomeratske insuficijencije

Titraj dalekosežnih, višeobrtnih dodekaedara u resorpciji hermeneutike
usloviće dezoksiribonukleinski kolosek paralelnih, premda elokventnih, umnogome banalnih
zavičaja
da svoju infinitezimalnu i, ruku na srce, fantazmagorijsku rekonvalescenciju peripatetičke kvintesencije
dovedu do izražaja
posredstvom fosfodiestarske kovalentne veze negativno naelektrisanih katjona.

Rotoromanska dekapitulacija analfabetske apsorpcije kakofonijskih poluprovodnika
nikada nije bila dovoljna,niti će biti, za alegorijsku sublimaciju supremacijske Akonkagve
koja poput antologijskih dezinformacija teži da, ako ne u potpunosti,a ono bar kolageno
odloži neodložne bespredmetne epitafe kvadratnih hipotenuza Augijevih štala
koje će palatalizujućem filadendronu eksproprijacijskih sklonosti dozvoliti jedan poslednji aromatični ishod.

Somalijska podsekvenca deuteronomskog sintisajzera endemske kategorije
podstiče nepatvorenu fotosintezu Alibabine nećake Sofije
i odnosi peščani nanos sedimentnih plebiscita
u neka bolja,ravnopravnija,antananarivskija vremena podno piskutavih stabala Teslinog pogona esencije.

Australopitekus Duško posmatra daljinu respiratornih izdanaka
i pita se da li je mogao da posveti svoju metaforičnu oksidaciju
kalifornijsko-kovalentnim individualnim nikogovićima
aflatoksinske veroispovesti.

Zamajac dalekovidnog stupnja arhetipske lojalnosti protoplanetarnog ekosistema
koji svoj takozvani danak u krvi uzima jednom mesečno svim pribranim ergonomskim drvosečama
ovaj put neće biti dovoljan da subliminalnim karakterizacijama patološke Andaluzije
negira odricanje labradorsko-perifrastičke konjugacije labiovelarnih afereza.

Konjunkcija disjunkcije eklektičke apokalipse vanbračne orijentacije
kao posledicu nužno mora imati kromanjonski deficit solidarnih arbitara
koji, sledeći utabanu stazu haplološke apokope gerontološke sintagme
nema nameru da postane deprivirani stetoskop elektromagnetne neutralizacije.

Arhijerejski sabor trubadurskih leukocita poluraspada baldahina
karakteristično melodramatično nudi bezličnu, trivijalnu tiradu ispraznih fonema pantasilejske provenijencije
koja, premda uslovno rečeno burnim dešavanjima,iako trulo glođući dur lestvicu, ipak nije dorasla silabičkom disbalansu
ipak u dubini kosmosa ravnodušno posmatra agoniju bedastoća i trivijalnih vihora nasumničnih misli usred nedostatka akacije.
 
Poruka
7.417
Kada bih znao

Ja ne zborim o ljubavi često
niti nižem stihove joj i rime kitim
ne znam ja o njoj zboriti
glagoljivo, žuboravo, laskavo.

Ne znam.

A kada bih znao, kada bih samo znao
iz srca otkinuti riječi
iz duše iznjedriti boje
eh, kada bih samo znao...

...a ne znam.

Ja o ljubav ne zborim
ne pišem pjesme, ne bilježim note
ćutim, samo joj ime ćutim
i sklopljenih očiju crtam lik.

A kad bih znao, o kada bih samo znao
da kitim joj ime esejima
i odama krasim oči
umjesto što volim samo
tiho, bezglasno
Kada bih znao...

a ne znam...
...a ne znam.

nn
 
Poruka
7.417
Kišni tango

Opet je dan sumoran i siv
opet kiša po prozoru
istu muziku svira, dušu dira,
jedna pesma, jedan lik
novi započinje dan,
novi dan, isti san, isti stih.

Sumorno, sivo jutro
zamenilo vetrovitu noć
bacam pogled kao i uvek
kroz mutna prozorska stakla
i tražim ispred iste tragove
iako znam da ne postoje.

Opet kiša svoj tango pleše
kafa se hladi od sumornih misli
još jedan je počeo dan
još jednom će duša čekati
isti, neostvarljiv san
zalud joj pričam, ona živi po svome

i po suncu i po kiši i po vetru
isto se nada, voli i veruje
isto tvrdoglavo kroz prozor proviruje
a zna, luda blentava, što je bilo, bilo je
što bi htela, biti ne može,
kiša zemlju miluje, a duša iskre raspiruje.

nn
 

Konj_na_belom_princu

Veoma poznat
Poruka
14.997
Pesma.
Eto to sam postao.
I to onaj pesnik koji je
čitao toliko pesama...
I to onaj pesnik koji je
napisao toliko pesama..
U pesmu se pretvorio.
Olovku polomio.
Bez reči ostao.
Sve reči potrošio.
Sad u tišinama
Bavim se kaligrafijama
Tvog uma..
Pesniče nad pesmama.
Ti iz kojeg izviru sve reči.
Ti iz kojeg potiču sve pesme.
Ti koji si uzrok svega
Ti koji si pevao kroz mene.
Sad tek vidim.
Ja nikada nisam
napisao nijednu pesmu..
To ti radio ti.
Poput frule.. bio sam samo šuplje telo
Moja duša je bila vazduh
koji kroz mene prolazi.
Ti si svojih dahom dao život.
Ti si muzičar. O Gospode.
I u pesmu si me pretvorio.
I pesma. To sam postao.
Da čuju drugi
pesmama skloni.
I počnu da pišu pesme.

29.05.2019. u 23:59h
 

Prasuvalka

Obećava
Poruka
86
Сите канделабри да засветат
не ќе ми го осветлат патот,
само ќе ме заслепат,
сите свеќи да се запалат,
не ќе ми ја згреат душава,
само со восок ќе ја натопат,
сите виножита да истечат на небото,
не ќе ја вратат надежта во боите на животот,
само ќе ја зголемат мојата агонија.
Иронија...
Сенката на јасенот врз надгробна плоча,
траги од животот како печат на смртта,
срце кое претекува од љубов и просење за истата.
И сонцето еден ден ќе изгрее
и не ќе го видам заслепена,
и дождот ќе ме накисне
и не ќе го почувствувам безживотна,
и снегот, на душава како топлина ќе легне,
потопол и помек од зборовите
што ко од карпа се ронат врз неа.
 

Sanjalicca

Primećen član
Poruka
900
...

Prisloniću usne na kožu tvog tela,
I biću Vojnik mraka bez ijednog vela,
Gola i pohotna kao prava Žena
Sva odana želja grešnih Anđela

Prisloniću usne na kožu tvojih dodira,
I biću sva poželjna Osvetnica nemira,
Toplota ona jaka što dolazi iz mraka

Prisloniću usne na oči tvoje snene,
Zagrliću vreme,
Sva izgubljana jutra da odu u nevreme….

A Ti

Zavedi me,
Moćnom igrom drvenih lutaka,
Magijom prastarom,
Svakim muškim pogledom

Zavedi me ludački, bolno,
Da ti se sva podam,
Da ti se sva predam,
I nanovo Željna da te opet trebam

Uzmi me snažno, jako,
Kao niko što nije uzimao Žene pre tebe,
Nek se sve okrene, strast kroz vene neka krene!

Opi me, svim dodirima ruke koje daju,
Uzdasima krik što trebaju,
U okove svoje baci me,
Da ti se sva podam,
Da ti se sva predam,
I nanovo Željna da te opet trebam…


®
 

Sanjalicca

Primećen član
Poruka
900
Лагано


Воли ме лагано
корацима што донеће друмове
Додируј сасвим нежно
погледима што почивају на рубу трепавица
Свим бићем обгрли
ова рамена погурена од недостајања

Испијај полагано
уснама што реч неће прећутати

И љуби

Љуби ме страсно
самотно
врело и ледно
столетно и разговетно
разиграно и учмало
тишинама и крицима
свим заборављеним пољуБцима
љубав кад завеје

Воли ме
Додируј
Љуби
Свим бићем обгрли
ова рамена погурена од недостајања

®
 

Prasuvalka

Obećava
Poruka
86
Gorka nijansa
ili slika svjetlosti?
Ko si ti, reci mi?
Otvori oci, daj mi, daj mi zivot.
Tupu ostricu priljubljenu uz moj sudbinu,
izgledam li slatko u tvoim ocima,
sretno jezero bez oblaka u grudima,
produzena kopija suncevog oreola?
Otvori oci, daj mi, daj mi zivot.
Pij njegovu plamenu sudbinu,
glad tvojih vena me prozdire,
pij svoju rastopljenu vatru
koja pulsira u mojim venama.
Ko si ti? Voljela sam te, volim te.
Otvori oci, daj mi, daj mi zivot.
 

Sanjalicca

Primećen član
Poruka
900
Одјекни мноме ко гром кад распара небо
Разодени се издахом
И настани се У недрима овим
Искапи ме олујом кад шумама ломи
Том бором што родила се јуче
Тресни дланом о преграде
Да сунцокрету лат НЕотпадне
Откључај све легуме
У ову нежност растопи се

Тутњаћу тобом ко надошли поток
С пролећа кад буди се
Тишинама равнице ћу да прорем
Семеном тим
Мед с длана да покупим
Да се у тебе настаним
Ко мисао ил уздах
Да душу ти пољубим


®
 

Sojo

sliko-stihoklepac
Poruka
1.575
sonet sklepan u igrici kaladont poezije.

Latice rumene ko usnice,
što ich lahor leluja i ljubi -
šapuću u bašti do ulice.
Uvelo cvijeće u vazi dubi.

Puzeća ruža na prozor pala,
na stazi trag, od psa il’ mačke.
Kraj vrata ženska crna sandala,
ćup na plotu visi naglavačke.

Žuti se na vratima katanac,
tu ženska noga kročila nije,
ni domaćin, niti neki stranac.
Čupavi mačor šapom se mije.

Prhnuše vbrabci visoko pod krov,
daleko se čuje nečiji zov.

Sojo
 

_psihomehanicar_

Zainteresovan član
Poruka
208
Tijana

Sjeti se Tijana, te vruće ljetne noći
u uglu bara, sjedila si pijana,
i razmišljala o nečemu što samo ti znaš
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u uskoj crnoj haljini
u prostoriji, zadimljenoj, punoj osmijeha i smijanja
Sjedila si sama, ponavljajuć riječi pjesme koja je brujala oko nas
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, za šankom, za barskom stolicom
u kasni sat, prije svitanja,
magičnog osmijeha mamila si me da ti priđem
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u atmosferi prigušenog svjetla
sa puno uživanja, pratio sam svaki tvoj pokret,
ljubomoran na pramen kose koji ti miluje vrat
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u mojim očima
bila si tako nestvarna i mila,
princeza sa par sijedih u kosi, od koje zastaje dah
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, nehotice,
konobar je prosuo piće, i naši pogledi su se sreli,
sve je izgledalo nestvarno, kao san
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, te julske noći
u cik zore, ušla si u moj život,
spontano, tiho, kako samo ti znaš
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u odsjaju tvojih očiju,
prepoznao sam nekog, kog dugo čekam i znam,
milovao sam te pogledom, ne primjećujući ljude oko nas
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, vani je vjetar
njihao lipe i žuti mjesec je nadvio grad,
u poljima je medilo bilje, i kuna je u parčetu gline ostavila trag
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u meni su strujali trnci
i krv je plamtila kao žar,
jedino što sam u tom trenutku želio je tvoj zagrljaj
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, prišao
sam ti ponosan, odlučan, smjeo,
porazivši razdaljinu, koja je stajala između nas
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, tvoja stopala su stajala kraj mojih,
i na tvoje rame sam naslonio svoj vlažni dlan,
kao da te život meni poklonio, kao da te niko ne zaslužuje, samo ja
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, šanker je pokupio čaše,
i u praznoj sobi čuo sam samo tvoj glas,
napolju su pjevale ptice, i kraj nas je prošao žuti mrav
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, u ogledalu sa susjednog zida
vidio sam nov zaljubljen par,
vrijeme je prestalo da teče, i nismo se obazirali na sat
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, desmu ruku sam
stavio oko tvog struka, usne su pale na tvoj vrat,
ljubili smo se dugo, ne želeći da ikada dođe kraj
Sjeti se Tijana

O sjeti se Tijana, na rosnoj ulici
u rujnoj zori, stvorili smo se za tili čas,
znajući da jedno drugoga voli, i nema prepreke za nas
Sjeti se Tijana, o sjeti se Tijana
 

Hypnotwist

Obećava
Poruka
71
Maskenbal

Noć teška, spora,
ja nemam vremena,
za laži što se kriju,
iza osmijeha.

Uzalud pokušavam,
da se pretvaram,
da ne vidim i ne čujem,
to što sakrivaš,

i da mogu da izdržim,
da ne ometam,
tvoju malu igru,
u kojoj nema pravila.

Maskenbal je gotov,
ti još nisi ni počela.
Još namještaš svoju masku,
bez ogledala.

Okrećeš lice, vidiš,
da si sama ostala.
Nemaš nikog da pitaš,
šta se dešava.

Haljinu bacaš na pod,
tako je teška i prljava,
odlaziš da skineš masku,
više ti nije potrebna.

I dok noktima grebeš kožu,
sa strahom posmatraš,
lice što se smiješi,
iza dlanova.

Maskenbal je gotov...
 

Hypnotwist

Obećava
Poruka
71
Crno i Crveno

Da li gledamo dok padamo,
da li lažemo dok volimo?
Zašto stojimo i čekamo,
da li želimo da se vratimo?

Da li dišemo dok tonemo,
da li mrzimo da molimo?
Možda ne znamo da kažemo,
riječi koje želimo.

Riječi varaju, riječi ne znaju,
riječi ostaju, da nas razbiju.
Da nas oboje bojama,
koje ne znamo da gledamo.
Da nas otruju i zaviju,
u crno i crveno.

Zašto čekamo, i šta tražimo,
mrtve korake brojimo?
Za povratak put nemamo,
iza nas ništa nije ostalo.

Sve je tiho, sve je gotovo,
zavjese spuštamo.
Sve je zgaženo, sve je srušeno,
osim riječi koje želimo.
 
Top