Quantcast

Adrienne Rich

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006

Adrienne Rich (1929-2012.) je američka pjesnikinja i teoretičarka čija su socijalno osviještena djela utjecala na čitavu generaciju feministkinja, antiratnih aktivista i boraca za prava manjina. Diplomirala je na Radcliffe koledžu, a potom predavala na univerzitetima: Columbia, Harvard, Stanford i dr. Objavila je više od dvadeset knjiga poezije i eseja. Za zbirku poezije “Ronjenje kroz olupine” 1974. godine je dobila Nacionalnu književnu nagradu SAD, a 2004. godine za zbirku “Škola među ruševinama” Nagradu nacionalnog kruga književnih kritičara. Nacionalnu medalju za umjetnost odbila je primiti 1997. godine, uz obrazloženje: Nisam mogla prihvatiti takvu nagradu od predsjednika Clintona ili Bijele kuće, jer je značenje umjetnosti, kako ga ja razumijem, nespojivo s ciničnom politikom njihove administracije. (…) Umjetnost ne znači ništa ukoliko samo dekorira stol za večeru onim momcima (političkim moćnicima) koji je drže kao svog taoca. ”
Poezija i društveni aktivizam
Pjesnički razvoj Adrianne Rich kretao se kroz nekoliko faza: od imitacije tradicionalnog muškog pisma do perioda revolta i traganja za “ženskim izrazom” te konačno, do vizije utjelovljenja koje nadrasta patrijarhalno shvaćene pojmove seksualne polarnosti i razlike. Njena poezija podriva nasilnu hijerarhiju unutar jezičkih i egzistencijalnih binarnih opozicija i frojdovskog i lakanovskog shvatanja identiteta, zasnovanog na odsustvu, gubitku i/ili razdvajanju.
Prvu zbirku “Promjena svijeta” objavila je 1951. godine u prestižnoj ediciji za mlade pjesnike univerziteta Yale. WH Auden, predsjednik žirija, u predgovoru je naveo spisateljičinu elegantanu tehniku, isklesani formalizam i suzdržani emocionalni sadržaj. 1953. godine Adrienne se udala za Alfreda Conrada i preselila se u Massachusetts, gdje je rodila tri sina u narednih pet godina. Iz njenih dnevnika saznajemo da je to bilo teško razdoblje za nju, budući da je bila rastrgana između tradicionalnog poimanja uloge majke/supruge i umjetničke kreativne uloge.
Knjiga “Isječci iz albuma jedne snahe”, objavljena 1963., smatra se prekretnicom u njenom pjesničkom razvoju. Po prvi put, u jeziku slobodnija i intimnija, govori o granicama, otporu i bijegu. U pjesmi “Pokretni krov” kaže: ”Život nisam birala, izabrao je on mene..”
1966. razvodi se od muža i seli u New York gdje aktivno sudjeluje u radikalnim društvenom poretima. Turbulentna socijalno-politička dešavanja, u kojima je bila sudionik, utječu i na njen stil pisanja (koristi savremene ritmove i postmodernu tehniku kolaža). Zbirke “Leci” (1969), “Želim promjene” (1971), i “Ronjenje u olupine” (1973) pokazuju progresivnu pustoš patrijarhata.
Eseji Adrienne Rich ukazuju na načine na koje su žene brisane iz historije i kako su negativno predstavljane u literaturi. Njen najpoznatiji doprinos lezbejskim studijama je kontraverzni esej “rinudna heteroseksualnost i lezbejska egzistencijaiz 1980. godine, u kojem, između ostalog, iznosi stav da bi žene mogle da nađu snagu, lično ispunjenje i na kraju oslobađanje kroz povezivanje sa ženama.
U zbirci “Dvadeset i jedna ljubavna pjesma” Rich govori o svojoj strasti prema ženi opisujući darežljive butineljubavnice, među kojima je moje čelo lice svršavalo i svršavalo, a na kraju poentira šta god da se desi, ovo jeste”. U sabranim esejima “Krv, kruh i poezija” Adrienne propituje savremeni feminizam te artikulira niz podtema, naročito žensku povijest, žene i književnost i akademske ženske studije. Poziva žene da budu “nelojalne” onome što falocentrično društvo očekuje od njih, ističući važnost aktivizma: “Laganje se postiže riječima, ali i šutnjom.” Poeziju Adrienne Rich odlikuje kritika ustaljenih poimanja (hetero)seksualnosti, ženstvenosti i majčinstva kao opresivnih za žene i ona ove kategorije općenito vidi više kao politička nego prirodna stanja za ženu. U izražavanju seksualne politike, govoreći iz pozicije Jevrejke, lezbejke i majke, njen rad pokušava da razdvoji tradicionalne suprotnosti između umjetnosti i politike, ličnog i političkog, sebe i svijeta.
“Poezija ima sposobnost da nas podsjeti na nešto što nam je zabranjeno da vidimo. Zaboravljenu budućnost: još uvijek nepostojeći prostor čija je moralna arhitektura zasnovana ne na vlasništvu i obespravljenju, podređivanju žena, izopćenih i manjina, već na kontinuiranom redefiniranju slobode – riječi koju retorika ‘slobodnog’ tržišta sada drži u kućnom pritvoru”
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
Andrienne Rich je rođena u Baltimoreu (Maryland), od bele majke južnjačke protestankinje i oca jevrejina aškenasko-sefardskog porekla. Većina njenih radova, kako poezije tako i eseja, govori jetko o položaju žena u patrijarhalnoj kulturi; njen rad kritikuje ustaljena poimanja (hetero)seksualnosti, ženstvenosti i majčinstva kao opresivnih za žene i ove kategorije vidi više kao politička nego prirodna stanja za ženu. U izražavanju seksualne politike, govoreći većinom iz svog iskustva kao Jevrejke - lezbejke i majke, njen rad pokušava da razdvoji tradicionalne suprotnosti između umetnosti i politike, ličnog i političkog, sebe i sveta. Njena poezija je naročito imala uticajnu ulogu u legitimizaciji politike roda i seksualnosti kao prisno vezanih za literaturu, što je u suprotnosti sa humanističkim paradigmama književne studije koje vide tekstove, pisce i čin čitanja kao odvojene od specifičnih društvenih i materijalnih uslova.

Godine 1951. Richova je diplomirala na Radcliffe koledžu i dve godine kasnije se udala za ekonomistu Alfreda H. Conrada, ortodoksnog Jevrejina. Kako sama opisuje u 'Rascep u korenu: esej o jevrejskom identitetu' (Split at the Root: An Essay on Jewish Identity), Richova je osećala da joj je njeno majcinsko iskustvo, posebno dok je podizala njene sinove, pedesetih i ranih šezdesetih godine prošlog veka, pomoglo da se korenito promeni. Nakon napuštanja muža 1966. godine, prelaska u New York i uključivanja u mnoge radikalne političke pokrete '60-tih, Rich je postajala sve više uključena u feminizam. Njeni eseji iz ovog perioda ukazuju na koje su sve načine iskustva žena bila brisana iz istorije, i ne samo da su bila loše predstavljena u literaturi, nego i pogrešno čitana.

Njen najpoznatiji, iako kontroverzni, doprinos lezbejskim studijama je esej 'Prinudna heteroseksualnost i lezbejska egzistencija' (Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence) prvi put objavljen 1980. godine. Govoreći o lezbejskoj egzistenciji kroz različite istorijske periode i društveno-geografske lokacije, Richova, kroz isticanje solidarnosti među ženama, iznosi da sve žene mogu biti locirane negde na širokom spektru lezbejskog identiteta, bilo da one same biraju da se identifikuju kao lezbejke, ili ne. Njen pojam lezbejskog kontinuuma je izazvao raspravu među nekim lezbejskim kritičarkama i teoretičarkama zbog nejasne razlike između lezbejki i heteroseksualnih žena koje su sa drugim ženama u solidarnim, neseksualnim odnosima, kao i zbog umanjivanja specifičnosti lezbejske želje i načina na koje se žene seksualno vezuju za žene.

Druge lezbejske kritičarke su smatrale da ideja lezbejskog kontinuuma nije problematična sama po sebi; dok tekst Richove dozvoljava zamenu izraza 'lezbejka' za 'ženu', problem leži u uprošćenim i na sopstvenu korist usmerenim tumačenjima eseja koja asociraju na 'ženu' umesto 'lezbejku' i svode lezbejstvo na obeležje implicitno heteroseksualnog otpora i želje. Prema Teresi de Lauretis, u kasnim sedamdesetim, 'lezbejka' a ne 'žena' je izrazila Richovu viziju i označila otpor žena prema braku i instituciji heteroseksualnosti. Kontinuum Richove, de Lauretis nastavlja, jeste teoretska konstrukcija i u njegovom slučaju ne bi trebalo da bude reči o tome ko bi se mogao ili trebao nazvati lezbejkom; kontinuum je konceptualni prostor u kom se može zamisliti lezbejska egzistencija, uprkos svemu onome što se zaverilo da je porekne, izostavi ili učini nezmislivom. Richova je sama komentarisala ponovna određenja njenog pojma lezbejskog kontinuuma, koji je vrlo brzo poceo da izaziva zabune i nedoumice. U Krv, hleb i poezija (Blood, Bread, and Poetry, 1986), ona naglašava da ideja lezbejskog kontinuuma 'može da bude, jeste, korišten je od strane žena koje još nisu počele da ispituju privilegije i solipsizam heteroseksualnosti, kao bezbedan način da opišu svoje veze sa ženama, a da ne dele rizike i opasnosti lezbejske egzistencije'.

U njenoj knjizi 'Dvadeset i jedna ljubavna pesma', prvi put objavljenoj 1976. godine, ubrzo nakon početka njene veze sa noveliskinjom i pesnikinjom Michelle Cliff, a kasnije objavljenoj u antologiji 'San zajedničkog jezika' (The Dream of Common Language, 1978), Richova govori posebno o svojoj strasti prema drugoj ženi. Pesme se mogu tumačiti ne samo kao coming-out etabliranog stvaraoca u američkoj poeziji, već kao pokušaj zamišljanja dve žene zajedno u, a verovatno i izvan, sveta koji ih isključuje i lezbejsko telo vidi groteskno. Iako Richova u svojim esejima piše o ženskoj i lezbejskoj nevidljivosti u istoriji i o načinima na koje je lezbejska želja tumačena tradicionalno kao zastranjenje, ovo nema neminovno istu jačinu značenja u njenoj poeziji - ženocentriranoj seksualnosti, kao što je to uzapćeno u nenumerisanoj pesmi koja prekida niz od dvadeset i jedne numerisane pesme, koja postoji u izolaciji od ostatka sveta. Opisujući 'naputovane, darežljive butine' njene ljubavnice, 'među kojima je moje čelo lice svršavalo i svršavalo' , i 'nezasit ples tvojih bradavica u mojim ustima', ova pesma završava sa 'šta god da se desi, ovo jeste', pokazujući, kako Marilyn Farwell tvrdi, da tela ljubavnica postoje van istorije, izvan narativa numerisanih pesama koje predstavljaju telo u bolu, tela fizički odvojena u homofobičnom društvenom poretku. Lezbejsko telo u ovoj floating poem je oznaceno kao eksces u odnosu na numerisane pesme; dok je prisustvo ono što može da se ne uklapa u dominantne narativne i diskurzivne strukture, prisustvo je i pored toga ono što se oseća i što ima uticaj na jezik i na svet.
Richova je objavila još nekoliko tomova poezije i proze. Ona i Cliffova su takode uređivale lezbejsko-feministički žurnal Sinister Wisdom od 1981. do 1983. godine.

William J. Spurlin
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
„Možete biti sve što stvarno želite biti – ako ste spremni boriti se, stvarati prioritete za sebe nasuprot čestice kulturalnih očekivanja, ustrajati u lice mizoginog neprijateljstva“.

Za američku pjesnikinju i esejisticu Adrienne Cecile Rich sredstvo te neprekidne borbe bila je poezija, koju je opisala kao tekući glas što može proći kroz kamen, ali i prodrijeti u neizgovorivo, direktno izreći sve ono za što smo mislili da ne možemo iskazati.
U pedesetak godina svojega plodnog stvaralaštva jačina njezina pisanja uspjela je upravo u tome – kroz povezivanje osobnih preokupacija te društveno-političkih okolnosti svojega vremena, osnažila je do tad marginalizirane glasove žena i lezbijki te postala nekompromisnom kritičarkom nepravde koja nikada nije prestala nepokolebljivo braniti vlastiti integritet.

Jedna od najznačajnijih pjesnikinja zadnjih pola stoljeća, rođena je 16. svibnja 1929. godine u Baltimoreu, kao najstarije dijete poznatog američkog patologa i profesora na medicinskom fakultetu John Hopkins Arnolda Ricea Richa te koncertne pijanistice Helen Elizabeth Rich. Zahvaljujući ambicijama svojeg oca koji je za nju imao velike planove, od malih je nogu bila odgajana okružena velikom kućnom bibliotekom te poticana da razvije svoj interes za pisanje i poeziju, koju je i kao dijete doživljavala veoma ozbiljno.

Istovremeno je ipak osjećala veliki pritisak zbog pretjerano zapovjedničkog ponašanja svojega oca, zbog čega joj je nakon završene srednje škole odlazak na tada znameniti ženski Radcliffe College predstavljao pravo olakšanje. Tijekom studija se nastavila baviti kreativnim pisanjem i poezijom, ali je ubrza postala razočarana kada je shvatila kako se, usprkos činjenici što pohađa elitni fakultet, od nje i drugih studentica ne očekuje više od toga da postanu supruge nekom znamenitom muškarcu.

Pjesnički joj je talent ipak davao svojevrsnu prednost, zahvaljujući čemu je njezinoj prvoj zbirci A Change of World pri završetku studija 1951. godine poznati američki pjesnik W. H. Auden dodijelio Yaleovu nagradu za mlade pjesnike, a kasnije i napisao predgovor tiskanom izdanju. Karakteristika koju je Auden najviše istaknuo kod Rich bili su njezini uredni, metrički stihovi, pisani pod utjecajem tradicionalne i formalne poezije na kojoj je odrasla, ali i potpuno drugačiji od slobodne i gromoglasne ekspresija koja je obilježila njezino stvaralaštvo poslije 1970-ih godina.

Nakon diplomiranja dobila je stipendiju za nastavak studija na Oxfordu, koji je napustila kako bi mogla putovati po Italiji, a 1953. godine udala se za harvardskog profesora ekonomije Alfreda Haskella Conrada, s kojim je imala tri sina. Dvije godine kasnije izdala je svoju drugu zbirku poezije The Diamond Cutters, čije je objavljivanje u međuvremenu požalila, dok je nezadovoljstvo vlastitim pisanjem dovelo do stagnacije u njezinu radu. Pedesete je tako uglavnom provela živeći kao supruga i majka, za što je spoznala da ju ipak nije ispunjavalo kao što je to očekivala.

U PONOVNOM OŽIVLJAVANJU KREATIVNOG IMPULSA POMOGLO JOJ JE OTKRIVANJE TEKSTOVA MARY WOLLSTONECRAFT I SIMONE DE BEAUVOIR, PA JE SVOJE ISKUSTVO SUPRUGE I MAJKE USPJELA PRETOČITI U TREĆU ZBIRKU POEZIJE SNAPSHOTS OF A DAUGHTER-IN-LAW: POEMS 1954-1962 (1963.), IZRAZITO INTIMNI RAD KOJI JE PREDSTAVLJAO RADIKALIZACIJU PRIJAŠNJE POETIKE KROZ KORIŠTENJE SLOBODNOG STIHA I NE-PJESNIČKOG JEZIKA TE ISTRAŽIVANJE TEMA POPUT IDENTITETA, SEKSUALNOSTI I POLITIKE.
Usprkos tome što je zbirka doživjela negativne kritike zbog toga što je smatrana previše „gorkom i osobnom“, označila je prekretnicu u njezinu opusu koja je postala ključna za vrednovanje kasnijih radova.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
Kada se s obitelji 1966. godine preselila u New York, započeo je i njezin angažman u Novoj ljevici, kao i feminističkom aktivizmu te borbi za građanska prava, a preokupacija društveno-političkim pitanjima otisnula se i u pjesničkim zbirkama iz ove faze, poput Necessities of Life (1966.), Leaflets (1969.) i The Will to Change (1971.). U svojem je stanu čak organizirala humanitarne zabave za pokret protiv rata u Vijetnamu i Stranku crnih pantera, ali su njezine sve izrazitije političke aktivnosti s vremenom dovele do napetosti u odnosu s Conradom, a 1970. godine i do razvoda, nedugo nakon kojeg je on počinio samoubojstvo.

Revolucionarna atmosfera kraja šezdesetih i početka sedamdesetih godina ostavila je veliki trag na Rich, čiji su nastupi i pisanje krenuli putem sve izraženijeg aktivističkog angažmana, uglavnom na području feminizma te lezbijskih i afroameričkih prava. Zbog toga je odbila individualno primiti Nacionalnu književnu nagradu za poeziju, koju je 1974. godine za zbirku Diving into the Wreck: Poems 1971-1972 dobila zajedno s Allenom Ginsbergom, već je to učinila tek nakon što su joj se pridružile druge nominirane feminističke i afroameričke pjesnikinje Audre Lorde i Alice Walker. Njih su tri tako nagradu prihvatile zajedno, u ime svih žena „čiji se glasovi nisu čuli i još uvijek se ne čuju u patrijarhalnom svijetu“.

Vezu s književnicom Michelle Cliff započela je 1976. godine, a iako je mnoge šokiralo njezino otkrivanje kao lezbijke, za Rich je taj čin predstavljao ispunjenje želje koja je u njoj postojala od adolescencije, te je istovremeno posjedovao i osobni i politički značaj. Isprepletanje intimnog, seksualnog i političkog aspekta imalo je i preporođujući utjecaj na njezino pisanje, što se odrazilo na njezinoj prvoj, izrazito utjecajnoj zbirci eseja Of Woman Born: Motherhood as Experience and Institution.

TAKOĐER OBJAVLJENO 1976. GODINE, OVO JE PROVOKATIVNO DJELO PREDSTAVLJALO JEDNU OD PRVIH FEMINISTIČKIH ANALIZA MAJČINSTVA, KROZ PRIKAZ NJEGOVE ISKONSTRUIRANOSTI U POVIJESTI PATRIJARHALNOG DRUŠTVA, ALI I PRIZMU RICHINOG VLASTITOG ISKUSTVA KAO MAJKE, TE JE BILO DEFINIRANO KAO SAMO JEDNA OD DIMENZIJA KOJU ŽENA MOŽE OBUHVATITI, ALI KOJA JU JE NI TREBALA DEFINIRATI NITI OGRANIČAVATI.
„Najistaknutija činjenica koju kultura utiskuje na žene je osjećaj naših granica. Najvažnija stvar koju jedna žena može učiniti za drugu je rasvijetliti i proširiti osjećaj za njezine stvarne mogućnosti“.
Umrla je 27. ožujka 2012. godine u svojem domu u Kaliforniji.
 

Ariodante

ravnogorka
Poruka
12.147
The rules break like a thermometer,
quicksilver spills across the charted systems,
we’re out in a country that has no language
no laws, we’re chasing the raven and the wren
through gorges unexplored since dawn
whatever we do together is pure invention
the maps they gave us were out of date
by years… we’re driving through the desert
wondering if the water will hold out
the hallucinations turn to simple villages
the music on the radio comes clear—
neither Rosenkavalier nor Götterdämmerung
but a woman’s voice singing old songs
with new words, with a quiet bass, a flute
plucked and fingered by women outside the law.
(Twenty-One Love Poems XIII)
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
Za mrtvu

Sanjala sam da te zovem telefonom
da ti kažem: budi nežnija prema sebi.
Ali bila si bolesna i nisi se javila.

I tako nastavljam da traćim svoju ljubav,
pokušavajući da te spasem od same sebe.

Uvek sam se pitala šta biva sa svom preostalom
energijom, kao što voda i dalje teče nizbrdo
dugo nakon što stane kiša.

Ili vatra od koje želiš da odeš u krevet
ali ne možeš da se pomeriš, koja izgoreva ali nije izgorela,
njen crveni ugalj još jači, još čudesniji
u svom umirućem sjaju
nego što bi trebalo da bude,
dok ti čučiš tu i dalje, daleko posle ponoći.

Iz Dvadeset i jedne ljubavne pesme
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
IX
Tvoja tišina danas je jezero u kojem udavljene stvari žive,
koje želim da vidim uzdignute mokre, izložene na suncu.
Nije samo moje lice koje vidim među njima, već i tuđa lica,
čak i tvoje lice iz nekog drugog doba.
Šta god da je izgubljeno tu je potrebno nama obema —
zlatni sat, toplomer zamućen vodom,
ključ… čak i sitni pesak i šljunak sa dna
zaslužuju zračak priznanja. Bojim se tišine,
ovog neartikulisanog života. Iščekujem vetar
koji će nežno otvoriti ovo vodeno prostranstvo,
i pokazati mi šta ja mogu da učinim
za tebe, koja si toliko često ono neizrecivo činila
izrecivim za druge, čak i za mene.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
XI
Svaki vrh je krater. To je zakon vulkana,
čineći ih večno i očito ženskim.
Nema visine bez dubine, bez vrele srži,
iako nam se đonovi od trske raspadaju na skamenjenoj lavi.
Želim da putujem s tobom do svake svete planine
koja se dimi iznutra kao proročica nagnuta nad svojim ćupom,
Želim da ti pružim ruke dok se penjemo stazom,
da osetim tvoje arterije kako sijaju pod mojim prstima,
uvek svesne malog, draguljastog cveta
nama nepoznatog, bezimenog dok ga ne preimenujemo,
koji se drži za sporo-menjajuću stenu -
taj detalj izvan nas koji nas dovodi do nas samih,
bio je tu i pre nas, vidi dalje od nas i znao je da ćemo doći.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
XVII
Ničija nije ni sudbina ni kletva da nekog voli.
Slučajnosti se dešavaju, mi nismo junakinje,
dešavaju nam se poput saobraćajnih udesa,
knjiga koje nas menjaju, komšiluka
u koje se doselimo i koje vremenom zavolimo.
Tristan i Izolda su jedva takva priča,
makar bi žene trebalo da znaju razliku
između ljubavi i smrti. Nikakve zatvorske kazne,
nikakvo ispaštanje. Prosto ideja da neki snimač
treba da zabeleži neki naš duh: i taj snimač ne treba
da snima samo već i da nas sluša,
da bi mogao da uputi one koji dolaze za nama:
ovo smo bili mi, ovako smo pokušali da volimo,
i ovo su sile koje smo imali razapete protiv nas,
i ovo su sile koje smo imali razapete među nama,
među nama i protiv nas, protiv nas i među nama.
 

Ariodante

ravnogorka
Poruka
12.147
Za mrtvu

Sanjala sam da te zovem telefonom
da ti kažem: budi nežnija prema sebi.
Ali bila si bolesna i nisi se javila.

I tako nastavljam da traćim svoju ljubav,
pokušavajući da te spasem od same sebe.

Uvek sam se pitala šta biva sa svom preostalom
energijom, kao što voda i dalje teče nizbrdo
dugo nakon što stane kiša.

Ili vatra od koje želiš da odeš u krevet
ali ne možeš da se pomeriš, koja izgoreva ali nije izgorela,
njen crveni ugalj još jači, još čudesniji
u svom umirućem sjaju
nego što bi trebalo da bude,
dok ti čučiš tu i dalje, daleko posle ponoći.

Iz Dvadeset i jedne ljubavne pesme
Ciji je prevod?
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
VI
Tvoje male ruke, savršeno su jednake mojima –
samo je palac veći, duži – Mogla bih da poverujem svetu
u ovim, ili u mnogim rukama poput ovih,
koje su za mašinama ili volanom
ili dodiruju ljudsko lice... takve bi ruke mogle
pravilno da okrenu nerođeno dete u porođajnom kanalu
ili da navedu izviđački spasilački brod
kroz ledene bregove, ili sastave
male, iglene tesnace velikih kratera
koji na svojim stranama nose
prste ushićene žene što krupnim koracima
ide do sibiline izbe ili Jelisejske pećine –
takve bi ruke mogle sprovesti neizbežno nasilje
sa takvom hladnokrvnošću, sa takvom kontrolom
raspona i granica nasilja,
da bi na kraju svako nasilje bilo prevaziđeno.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
XX
Taj razgovor, koji nekako uvek tek što nismo
vodili, odvija se u mojoj glavi,
noću dok Hadson treperi pod svetlima Nju Džerzija
A u zagađenoj vodi ipak se ponekad čak
i mesec ogleda
nazirem ženu
koju sam volela, kako se davi u tajnama, dok joj strah seče grlo
i guši je kao dlaka. To je ona
sa kojom sam pokušala da govorim i čija se povređena, izrazita glava
udaljila od bola, i sada tone sve dublje i dublje
gde ne može da me čuje,
i uskoro ću znati da sam pričala sa sopstvenom dušom.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
XVIII
Što duže živim, sve više mislim
dok kiša pada na autoput što vodi na zapad
a crvena svetlost na Riversajd –
čudo je kad su dvoje zajedno.
Jednom i ti pričaš priču
o svom životu, dok drhtanje prodire na površinu tvojih reči.
Priča o našim životima postaje naš život.
Sada si deo fuge preko nečeg što je, sigurna sam,
neki viktorijanski pesnik, nazvao slanim otuđenim morem.
Takve mi reči padaju na pamet. Jer,
da, osećam otuđenost. Kao što osećam kako se zora
probija kroz svanuće. Nešto: procep svetlosti – ?
Negde između tuge i srdžbe, prostor u kome sam
usamljena Adrijen, otvara se. I postaje sve hladniji.
 

Lada

Elita
Moderator
Poruka
23.006
Budim se u tvom krevetu. Znam da sam sanjala.
Mnogo ranije, budilnik nas je razdvojio.
Sad si za stolom satima. Znam šta sam sanjala:
naša prijateljica pesnikinja ulazi u sobu
u kojoj pišem danima.
Skice, verzije, pesme rasute su svuda,
a ja želim da joj pokažem jednu pesmu
koja je pesma mog života. Ipak, oklevam
i budim se. Poljubila si mi kosu
da me probudiš. Sanjala sam da si pesma,
recimo, pesma koju bih nekom da pokažem...

Smejem se i ponovo tonem u san
u kome gorim od želje da te pokažem svima koje volim
u kome gorim od želje da se slobodno krećemo zajedno,
što nije nimalo lako, pod silom gravitacije,
koja kotrlja busenje duboko u vazduh koji isparava.
 

Top
  Blokirali ste reklame
Dragi prijatelju, nemojte da blokirate reklame - isključite Ad Blocker na Forumu, jer će tako mesto vaših susreta na Krstarici ostati besplatno za korišćenje.