Често пута чујем како је важно имати "добру комуникацију", а то нарочито жене истичу. Ја сам дуго мислио да су то такви интелектуални разговори да кад си са том особом ти хтео не хтео постанеш сапиосексуалац или сапиосексуалка кад оно што више гледам око себе испаде да је у највећој већини случајева "добра комуникација" заправо нешто што означава непрекидно брбљање са особом која ти се физички допада. Значи ако нема непријатне тишине и ако се допадате физички једно другом то је та "добра комуникација". Шта мислите ви о томе ?
Ја се искрено питам где се изгубило лаконско изражавање и зашто се оно увек доживљава негативно ? Где се изгубила она пријатна тишина у разговору кад поглед више говори од непрестаног брбљања и скакања с теме на тему само да би се нешто eto причало ??
Ја се искрено питам где се изгубило лаконско изражавање и зашто се оно увек доживљава негативно ? Где се изгубила она пријатна тишина у разговору кад поглед више говори од непрестаног брбљања и скакања с теме на тему само да би се нешто eto причало ??

