Neno
Buduća legenda
- Poruka
- 27.554
Srpsko ćiriličko pismo u Srbiji u srpskom jeziku poslednji put je bilo većinsko, gotovo jedino, srpsko ćiriličko pismo u okupiranoj od Nemačke u Nedićevoj administraciji, a manjinsko u Brozovoj Jugoslaviji (i Srbiji) posle Novosadskog dogovora (1954), zatim još više manjinsko u Stambolićevoj, Miloševićevoj, Koštuničinoj, Tadićevoj, Nikolićevoj i danas u Vučićevoj Srbiji.
Treba reći da je u vreme Miloševića počelo prvi put posle Broza vraćanje ćirilice u Srbiju u državnim organima, ali ne u opštoj javnosti, jer su se tome odupirali lingvisti svojim normiranim dvoazbučjem, isto kao u vreme Broza i srpskohrvatskog jezika. Nešto veliko za ćirilicu vezano je za Koštuničinu Vladu kada je donet spasonosan Ustav (2006) s odredbom o ćiriličkom jednoazbučju srpskog jezika, ali on nije stigao da tu odredbu sprovede u praksi, opet zbog protivljenja tome najviše rečenim dvoazbučjem u srpskom pravopisu, a posle Koštunice Tadić, Nikolić i Vučić – kao učenici srpskih lingvista dvoazbučnjaka – propagirali su i dalje dvoazbučje. Istina, Nikolić je bar u ličnoj upotrebi pisao srpski jezik samo ćirilicom, kao i Milošević i Koštunica, a Vučić je jedini od njih, kao učenik srpskih lingvista dvoazbučnjaka čak više puta izjavio da je “naša i latinica” (misleći na hrvatsko nacionalno latiničko pismo gajicu), pa je, na njegovu inicijativu, čak donet 2021. protivustavan zakon u kome se podrazumevala i hrvatska latinica za pisanje srpskog jezika i koji je (zakon) po kome su ćirilicom morali pisati samo u državnim organima i u državnim i javnim preduzećima, a u privatnim preduzećima nije niko morao pisati srpski jezik srpskim pismom; podrazumevalo se hrvatsko pismo koje Vučić smatra “našim pismom”, protivnu ustavnoj (narodnoj) obavezi u stavu prvom Člana 10. Ustava. U rečenom zakonu čak nije ni spomenuta ustavna obaveza o ćiriličkom jednoazbučju koje mora da važi za sve, a ne samo za deo Srba. Apsurd tog zakona je i u tome što je on predvideo mogućnost novčane podrške onima koji srpski jezik pišu ćiriličkim pismom, ali ne svima, nego samo onima koji ne moraju srpski jezik pisati srpskim pismom, što je apsurd nad apsurdima u evropskim i svetskim okvirima.
Zato se može (i treba) slobodno reći da je sudbina srpske ćirilice u srpskom jeziku u Srbiji od vremena Broza do danas pretužna ponajviše zbog normiranog unikatnog srpskog dvoazbučja u srpskoj lingvistici, a to što je to protivustavno i na štetu srpskog kulturnog i opštenacionalnog identiteta i postojanja, ni lingviste ni vlast u praksi, očigledno, ne zanima.
To je jedinstven slučaj u svetu – da ni nacionalne lingviste ni nacionalnu vlast u stvarnosti ne zanima sudbina nacionalnog pisma, nego se većinski protivustavno koristi tuđe (hrvatsko, latiničko) pismo, zbog čega se u svetu posle 1992. godine sve što Srbi objave srpskim jezikom na hrvatskom pismu knjiži u hrvatsku kulturnu baštinu.
Na zdravlje nam, braćo Srbi!
Autor Dragoljub Zbiljić
Izvor: Vidovdan
Treba reći da je u vreme Miloševića počelo prvi put posle Broza vraćanje ćirilice u Srbiju u državnim organima, ali ne u opštoj javnosti, jer su se tome odupirali lingvisti svojim normiranim dvoazbučjem, isto kao u vreme Broza i srpskohrvatskog jezika. Nešto veliko za ćirilicu vezano je za Koštuničinu Vladu kada je donet spasonosan Ustav (2006) s odredbom o ćiriličkom jednoazbučju srpskog jezika, ali on nije stigao da tu odredbu sprovede u praksi, opet zbog protivljenja tome najviše rečenim dvoazbučjem u srpskom pravopisu, a posle Koštunice Tadić, Nikolić i Vučić – kao učenici srpskih lingvista dvoazbučnjaka – propagirali su i dalje dvoazbučje. Istina, Nikolić je bar u ličnoj upotrebi pisao srpski jezik samo ćirilicom, kao i Milošević i Koštunica, a Vučić je jedini od njih, kao učenik srpskih lingvista dvoazbučnjaka čak više puta izjavio da je “naša i latinica” (misleći na hrvatsko nacionalno latiničko pismo gajicu), pa je, na njegovu inicijativu, čak donet 2021. protivustavan zakon u kome se podrazumevala i hrvatska latinica za pisanje srpskog jezika i koji je (zakon) po kome su ćirilicom morali pisati samo u državnim organima i u državnim i javnim preduzećima, a u privatnim preduzećima nije niko morao pisati srpski jezik srpskim pismom; podrazumevalo se hrvatsko pismo koje Vučić smatra “našim pismom”, protivnu ustavnoj (narodnoj) obavezi u stavu prvom Člana 10. Ustava. U rečenom zakonu čak nije ni spomenuta ustavna obaveza o ćiriličkom jednoazbučju koje mora da važi za sve, a ne samo za deo Srba. Apsurd tog zakona je i u tome što je on predvideo mogućnost novčane podrške onima koji srpski jezik pišu ćiriličkim pismom, ali ne svima, nego samo onima koji ne moraju srpski jezik pisati srpskim pismom, što je apsurd nad apsurdima u evropskim i svetskim okvirima.
Zato se može (i treba) slobodno reći da je sudbina srpske ćirilice u srpskom jeziku u Srbiji od vremena Broza do danas pretužna ponajviše zbog normiranog unikatnog srpskog dvoazbučja u srpskoj lingvistici, a to što je to protivustavno i na štetu srpskog kulturnog i opštenacionalnog identiteta i postojanja, ni lingviste ni vlast u praksi, očigledno, ne zanima.
To je jedinstven slučaj u svetu – da ni nacionalne lingviste ni nacionalnu vlast u stvarnosti ne zanima sudbina nacionalnog pisma, nego se većinski protivustavno koristi tuđe (hrvatsko, latiničko) pismo, zbog čega se u svetu posle 1992. godine sve što Srbi objave srpskim jezikom na hrvatskom pismu knjiži u hrvatsku kulturnu baštinu.
Na zdravlje nam, braćo Srbi!
Autor Dragoljub Zbiljić
Izvor: Vidovdan
