Na koje evropske zemlje liče delovi bivše Jugoslavije (pejzažno, geomorfološki)

[loving tree]

Vojvodina, panonska ravnica i niske planine: Mađarska

Slovenija, alpski pejzaži: Alpi (Austrija, Švajcarska) u najatraktivnijim delovima Slovenije. Prvo pomislimo na takve pejzaže mada nije sva Slovenija alpska. U Sloveniji ima i nečega što nazivam black forest style pejzaža (objasniću šta je to), kao i predela sa nižim nadmorskim visinama

Severni deo Hrvatske (Slavonija, Hrvatsko Zagorje), ravnica i niske planine: Mađarska

Južni deo Hrvatske, dinarski goli ili prelazni kras i more: Albanija.

Lika, Kordun, Banija (delovi prema Bosni) više bosanski pejzaži nego dinarski; Gorski Kotar vuče na miks dinarskog krasa i šumovite Slovenije.

Južni deo Crne Gore: Albanija

Severozapadna Crna Gora i Severoistočna Hercegovina, Durmitor, Zelengora, Maglić, glacijalna jezera: Alpi.

Veliki deo Bosne, jugozapadna Srbija, sever Crne Gore, četinarske ili mešovite četinarsko listopadne šume, planinske visoravni: nemački Švarcvald (Black forest), delovi Karpata

Najseverniji deo Bosne (Bosanska Posavina i Semberija): isto kao i severna Hrvatska

Najveći deo Srbije, delovi Bosne: razne zemlje, tipični brežuljkasti predeli sa listopadnom vegetacijom

Makedonija: severna Grčka

Karakteristike Alpa, Dinarida, Karpata, Black forest...

Alpi: izražena glacijalizacija, dosta glacijalnih jezera, veoma visoke nadmorske visine, strme stene na većim visinama u kombinaciji sa prostranim dolinama ili jezerima...
Kod nas najsličniji Alpima: delovi Slovenije, severozapadna Crna Gora sa Durmitorom i susedna severoistočna Hercegovina, jezerska oblast sa dosta prirodnih planinskih jezera.

Prednost Alpa u odnosu na Karpate i Dinaride: atrakrivniji planinski pejzaži, više jezera, razvijena turistička infrastruktura; marketinški izbrendiran kao najlepši deo Evrope.
Mane: izutetno visoke nadmorse visine zdravstveno ne prijaju svima; veliki udeo visokoplaninskog krša koji ne deluje baš tako atraktivno kao marketinški izbrendirane lokacije.

Dinaridi (planinski lanac od Slovenije do Albanije): pejzažno se mogu podeliti na zeleni kras sa tipom zemljištem pogodnim za šume, sa dosta šuma i vegetacije (Slovenija, Bosna, jugozapadna Srbija, delovi severne Crne Gore), goli kras (zaleđe Dalmacije, južna Hercegovina, veliki delovi Crne Gore i Albanije) i prelazni kras (nešto između ova dva oblika) ili variteti i mešavine svih ovih oblika. Geološki to su sve delovi istog planinskog lanca iako pejzažno i pedološki (po sastavu tla) različiti.

Prednost Karpata ili nemačkog Black forest u odnosu na Alpe i Dinaride: veliki udeo šuma, dosta planinskih visoravni (zaravnati tereni sa visokim nadmorskom visinom i četinarskom vegetacijom tipičnom za visoke nadmorske visine) što je turistički pogodno za šetnje i rekreaciju, vazdušne banje sa dobrom ventilacijom vazduha; Nešto slično je i nemački Švarcvald (Black forest)

Prednost Dinarida u odnosu na Alpe i Karpate: veliki sedreni vodopadi i sistemi koji su karakteristični za Dinaride i koji su najveća turistička atrakcija regije;
Raznolikost pejzaža: Pejzažno najatraktivniji delovi zelenog dinarskog krasa, neodoljivo podsećaju na nemački Švarcvald (Black forest) ili Karpate, dok neki delovi Dinarida podsećaju na Alpe (severozapadna Crna Gora sa Durmitorom i susedna severoistočna Hercegovina, jezerska oblast sa dosta prirodnih planinskih jezera).


Nemački Švarvald (Black forest) tipicni pejzaži

Karpati:

Bosanske guste četinarske i mešovitio listopadne četinarske šume (jela bukva), na slici dole regija oko Han Pijeska
Pejzaž Black forest style u Bosni: šira romanijska regija, planine oko Han Pijeska, deo Dinarida geološki, ali pejzažno podseća na Black forest, kao i na delove Karpata. Autor fotografije: instagram profil gorštak. hp.

Durmitor sa Crnim jezerom, pejzažno mešavina alpskog, dinarskog i black forest style pejzaža

Val di Funes u severnoj Italiji: alpski pejzaž geografski, ali vizuelno sa primesama black forest style:

Tipični alpski pejzaži, Švacarski Alpi:

 

[loving tree]

Bohinjsko jezero, Slovenija, najalpskiji pejzaž na teritoriji bivše Jugoslavije

 

[loving tree]

Pejzaž u stilu Black forest

 

[loving tree]

Alpski pejzaž; Interlaken, Švajcarska

 

[loving tree]

Poljski Karpati, auor fotografije Pawel Koziorowski

 

[loving tree]

Zlatar planina, black forest style, autor fotografije Aleksandar Bubanja

 

[loving tree]

Romanija, Pale, black forest style, autor Palelive.com

 

[loving tree]

Čemerska planina kod Sarajeva, black forest style

 

[loving tree]

Bosanko Grahovo, alpski pejzaži + dinarski zeleni kras, autor fotografija Planinarsko ekološko društvo Ognjište

 

[loving tree]

Vučja planina kod Teslića, black forest style ili Karpati, autor fotografija Milan Nedić

 

[loving tree]

Alpski pejzaži na Zelengori i Magliću, Nacionalni park Sutjeska, autor fotografija Novak Elčić

 

[loving tree]

Zaleđe Dalmacije: dinarski goli kras

 

[loving tree]

Konavle (zaleđe Dubrovnika): dinarski goli kras i sporadično čempresi;

 

[loving tree]

Peripanonski pejzaž (brežuljkasti tereni, niže planine na obodu Panonske nizije), Fruška Gora:

 

[loving tree]

Pogled sa Avale na brežuljkaste terene

 

[loving tree]

Alpski pejzaž u Sloveniji: Logarska dolina

 

[loving tree]

Najlepše jezero planinskog lanca Dinarida: Crno jezero na Durmitoru

 

[loving tree]

Zlatibor, Murtenica, black forest style

 

[loving tree]

Panonski pejzaž

 

[loving tree]

Val di Funes, Dolomiti, apsolutno čaroban alpski pejzaž

 

[loving tree]

Goriška regija, Slovenija

 

[Lorelajn]

Primorje ne bih poredila sa Albanijom, vise sa nekim delovima Grcke

 

[Kshatriya]

Nisam bio u Toskani (kao ni u ostatku Italije), ali u Zagorju jesam. I prema fotkam aiz Toskane vidim dosta sličnosti, mnogo više nego sa, uglavnom, ravnom Mađarskom.
Takođe, ex-YU republika Makedoni i susedna severna Grčka su jedan, manje-više geografski kontinuitet. Ali ima tu mnogo različitih oblasti da bi se moglo bilo šta generalizovati.
Npr. centralna Makedonija (grčka) je široka ravnica sa pobrđima i sa najvišom balkanskom planinom, Olimpom na krajnjem jugu te oblasti i nekim, relativno nižim planinama na severu. Takvu sklop ne postoji u ex-Yu Makedoniji koja je uglavnom skroz brdsko-planiska sa brojnim kotlinama i centralnom rečnom dolinom.
Hrvatski otoci su apsolutno najsličniji grčkom jonskom arhipelagu, odnosno kako ga oni zovu (H)Eptanisu (epta - sedam, nisou - ostrva; po sedam najvećih ostrva koji sačinjavaju ovaj arhipelag). To je isto geografski kontinuitet, kao što su i Jadransko i Jonsko more, uostalom.
A eto, kad sam se uhvatio malopre za tu Toskanu koju znam samo sa slika, mene i neki niži delovi Slovenije, južno od Ljubljane podsećaju na nju. Pa i severna Šumadija, ovaj deo od Aranđelovca ka Topoli. To su sve ta blaga ustalasana pobrđa sa ponekom planinom, voćnjaci i vonogradi pa između poneka livada. S tim da su u Šumadiji, a posebno u Sloveniji, te livade solidno zelene i u leto, a u Toskani, rekao bih, malo više zažute. Logično, zbog mediteranske ili submediteranske klime

 

[loving tree]

Nisam bio u Toskani (kao ni u ostatku Italije), ali u Zagorju jesam. I prema fotkam aiz Toskane vidim dosta sličnosti, mnogo više nego sa, uglavnom, ravnom Mađarskom.
Takođe, ex-YU republika Makedoni i susedna severna Grčka su jedan, manje-više geografski kontinuitet. Ali ima tu mnogo različitih oblasti da bi se moglo bilo šta generalizovati.
Npr. centralna Makedonija (grčka) je široka ravnica sa pobrđima i sa najvišom balkanskom planinom, Olimpom na krajnjem jugu te oblasti i nekim, relativno nižim planinama na severu. Takvu sklop ne postoji u ex-Yu Makedoniji koja je uglavnom skroz brdsko-planiska sa brojnim kotlinama i centralnom rečnom dolinom.
Hrvatski otoci su apsolutno najsličniji grčkom jonskom arhipelagu, odnosno kako ga oni zovu (H)Eptanisu (epta - sedam, nisou - ostrva; po sedam najvećih ostrva koji sačinjavaju ovaj arhipelag). To je isto geografski kontinuitet, kao što su i Jadransko i Jonsko more, uostalom.
A eto, kad sam se uhvatio malopre za tu Toskanu koju znam samo sa slika, mene i neki niži delovi Slovenije, južno od Ljubljane podsećaju na nju. Pa i severna Šumadija, ovaj deo od Aranđelovca ka Topoli. To su sve ta blaga ustalasana pobrđa sa ponekom planinom, voćnjaci i vonogradi pa između poneka livada. S tim da su u Šumadiji, a posebno u Sloveniji, te livade solidno zelene i u leto, a u Toskani, rekao bih, malo više zažute. Logično, zbog mediteranske ili submediteranske klime

Toskana je verovatno najslikanija regija Evrope i marketinški jako dobro izbrendirana. To je veoma bitno jer neke regije koje nisu dobro izrendirane i nemaju turističku infrastrukturu, nikad nisu u fokusu profesionalnih fotografa i javnosti i širi krug ljudi i ne zna za njihove prirodne lepote.

Kad pogledaš slike Toskane, ne radi se samo o pejzažu, već o kompletnom utisku koji se ogleda u spajanju arhitekture, čempresa i konfiguracije terena. Sve to daje poseban šarm i ne radi se o običnoj blago zatalasanoj površini. Kod fotografa koji slikaju Toskanu najčešće je u fokusu neka građevina okružena čempresima i onda te valovite travnate površine oko nje.

Brežuljci u Šumadiji i Hrvatskom Zagorju imaju sasvim drugačiju konfiguraciju terena, drugačiju vegetaciju i drugačiju arhitekturu koja se eventualno vidi u pozadini. Jedino što je zajedničko su niže nadmorske visine. Čak i da se nađe neki deo koji ima sličnu konfiguraciju terena, utisak nije isti kao kod Toskane.

Nije ni sva Mađarska ravničarska suprotno nekim stereotipima. Ne samo da imaju te brežuljkaste terene i niže planine, već na severu imaju i planine više od 1000 metara nadmorske visine.

Toskana

 

[Kshatriya]

Toskana je verovatno najslikanija regija Evrope i marketinški jako dobro izbrendirana. To je veoma bitno jer neke regije koje nisu dobro izrendirane i nemaju turističku infrastrukturu, nikad nisu u fokusu profesionalnih fotografa i javnosti i širi krug ljudi i ne zna za njihove prirodne lepote.

Kad pogledaš slike Toskane, ne radi se samo o pejzažu, već o kompletnom utisku koji se ogleda u spajanju arhitekture, čempresa i konfiguracije terena. Sve to daje poseban šarm i ne radi se o običnoj blago zatalasanoj površini. Kod fotografa koji slikaju Toskanu najčešće je u fokusu neka građevina okružena čempresima i onda te valovite travnate površine oko nje.

Brežuljci u Šumadiji i Hrvatskom Zagorju imaju sasvim drugačiju konfiguraciju terena, drugačiju vegetaciju i drugačiju arhitekturu koja se eventualno vidi u pozadini. Jedino što je zajedničko su niže nadmorske visine. Čak i da se nađe neki deo koji ima sličnu konfiguraciju terena, utisak nije isti kao kod Toskane.

Nije ni sva Mađarska ravničarska suprotno nekim stereotipima. Ne samo da imaju te brežuljkaste terene i niže planine, već na severu imaju i planine više od 1000 metara nadmorske visine.

Ma naravno, sve to stoji, posebno za Mađarsku (uostalom ni Vojvodina nije toliko baš ravna, čak i kad ne računamo Frušku Goru i Vršačke planine), a kamo li cela država te površine. Ono, kad se pogleda, najrveće ravnice u Evrope ima Rusija, bez premca, pa Ukrajina, a zapad Francuske bi po površini mogao da odgovara jednoj Finskoj, koja je komplet ravna sem krajnjeg severa u Laponiji.
A što se tiče arhitekture Toskane u ex-Yu bi joj najpribližnija bila Istra, nesumnjivo. Ovo što sam upoređivao severnu Šumadiju i Zagorje je bilo isključivo po reljefu koji me asocirao u pojedinom detaljima.
Ako posmatramo staru, tradicionalnu, ne samo arhitekturu, nego i uopšte, način gradnje, onda ono iz ex-Yu Makedonije i južne Srbije možemo sem u severnoj Grćkoj naći i u Bugarskoj, posrebno u zapadnom delu. Štaviše, stil privatnih kuća građenih tokom pedesetih i šezdesetih godina u Bugarskoj je gotovo istovetan onome iz istočne i južne Srbije i većeg dela Makedonije.
Još jedan deo ex-Yu koji jako vuče na neki deo Grčke je Hercegovina, čak i više nego Dalmacija. Konkretno, Peloponez, centralni i južni deo su te gole planine, obrasle jedino grmićima i raznolikim lekovitim biljem. Kuće, ko i u većem delu Mediterana, isto kamene i sa krovovima od kamenih ploča. Mada, ovo poslednje se sreće u Evropi i dosta severnije, u francuskim i zapadnošvajcarskim Alpima.