Svakako da ta tz. Skupština nije bila legitimna. Nema niti jednog pravog dokaza u suprotno.
CG je bila brutalno okupirana i opljačkana a najviše preko prosrpski orjentisanih Crnogoraca, koji su za to dobivali mnoge povlastice.
U takvim uslovima policijskog pritiska, kasniji plebiscit je bio samo farsa i kao takav, takođe nelegitiman.
Moračanine, ovdje ne raspravljamo o legitimnosti, već o legalnosti. Što se tiče legitimnosti, kada si se već osvrnuo na nju, ne može biti sumnje da su referendumski izbori iz 1920. godine bili legitimni; to niko ne osporava. Što se tiče Podgoričke skupštine iz 1918. godine, tu je već situacija malo nejasnija, ali ja mislim da istoricističko gledanje i istorijski izvori potvrđuju legitimnost Podgoričke skupštine. Svi problemi su proizašli iz drugih stvari; Podgorička skupština nije odlučila o statusu Crne Gore u budućoj državi, pa niti se uopšte izjasnila direktno za bezuslovno ujedinjenje unitaristički u tamo neku veliku Srbiju; kako se maliciozno ističe; ona je samo odlučila da podjele koje će se tek dana današnjega nazirati, stavi na stranu, slično kao što su komunisti činili za vrijeme njihove vladavine, te njihovi nasljednici, DPS CG, tokom 1990-ih godina.
Ko je malo bolje proučio transkripte njenih sjednica i stavove njenih poslanika prije i poslije, razumije.
Legalan je bio samo ustanak, koji je u krvi ugašen.
Opet, zamolio sam sve da se drže čvrsto teme, a to je legalnost podgoričke Velike narodne skupštine. Što se tiče legalnosti Božićnog ustanka, on to ni po kojem smislu nije bio; sjeti se Nikolinog ograđivanja od zelenaša i poziv na puštanje oružja; ako si ti mislio na ustavno pravni poredak Kralj. Crne Gore. Oni čak nisu bili i legitimni predstavnici Nikole i njegovih vlasti u izgnanstvu; dobro se sjeti da su pojedini isticani docnije da se zelenaši bore ne za kralja Nikolu,
već za ono što je on nekada bio.
To nije bio dinastički sukob kako se takođe pokušava maliciozno predstaviti; među Zelenašima, bilo je i onih koji nisu podnosili kralja Nikolu i koji ga nisu željeli. Svi docniji izvještaji koje su strani stručnjaci pravili, analize koje je Srbija dostavila, te raznorazni domaći izvještavači,
svi do jednoga bez izuzetaka govore o tome da su uz kralja Nikolu još samo njegovi najodaniji oficiri i bliski saradnici.
Ogromna većina ljudstva Crne Gore nije želela da se kralj Nikola ikada vrati u svoju domovinu (te se zato i nije vratio, a ne, kako to Šuković i Rastoder pogrešno ističu, zato što je Srbija spriječila njegov povratak).
Po meni Velika skupština srpskog naroda u Crnoj Gori ima značajan legitimitet jer je njoj prisustvovao veliki broj viđenijih Crnogoraca i predstavnika naroda ali legitimitet ipak nije potpun. Što se tiče legalnosti, nje nema sigurno, ali o legalnosti jedne ovakve skupštine se ne može ni govoriti.
Samo 20 poslanika iz prethodnih skupštinskih saziva je sačinjavalo 160-ak onih koji su zasijedali u Podgoričkoj skupštini. Međutim, ona je imala veći legitimet u odnosu na prethodne, jer su izbori bili održani i na teritorijama koje su bile osvojene u balkanskim ratovima, a i teritorijalni raspored izbornih jedinica je bio pravičniji.
Međutim, ono što je najbitnije, jeste da je od oko 150 (sveukupno) bivših poslanika
svih skupštinskih saziva, samo 15 poslanika pristupilo Zelenašima. Svi ostali su prihvatili odluke Podgoričke skupštine, bjelaške odluke, bilo sami kao Bjelaši, bilo pasivnim prihvatanjem realnosti. Crnogorska crkva je prihvatila odluke Podgoričke skupštine, kao i 5 od 6 bivših predsjednika crnogorskih vlada. Mi ovdje baratamo raznim ciframa, a treba pogledati ono što je relevantno - 15-ak poslanika u opoziciji govori o tome da se nikako ne može govoriti o legitimnosti osporavanja odluka Podgoričke skupštine, uz sve farse.
P. S. Kada kaže prosrpski, pobogu, očigledno je da misli na Srbiju...
