Kada je Beograd dobio prvi pravi kafić

[Nina]

U blizini današnje Ruzveltove ulice na Zvezdari, na uglu Gobljanske i ulice Svetog Nikole, nadomak Novog groblja,
daleke 1932. godine otvoren je bife „Promaja”, utočište za muževe koji su bežali iz kuća.
To mesto bilo je preteča današnjih kafića, a spekuliše se i da je bife bio toliko mali, da je mogao da primi samo jednog gosta.

 

[Nina]

Sve do 1979. godine u Beogradu su postojale samo kafane, ekspres i „mlečni“ restorani. To su bili veliki ugostiteljski objekti sa puno stolova, limenim pepeljarama i plastičnim stolicama, u kojima se služio najčešće vinjak i mala kisela, kao i domaća, odnosno „turska“ kafa, uglavnom.

Kasnio je Beograd za ostalim delom Jugoslavije. Kada je u Jakšićevoj ulici otvoren “Zlatni papagaj” u Sarajevu, pa čak i u Mostaru, radilo je već više od 20 sličnih kafeterija.Popularnost „Papagaja” opisala je i grupa Električni orgazam kroz pesmu istog imena, a posle njegovog nastanka, kafići su postali trend koji se Beogradom širio velikom brzinom.

 

[Nina]

Priča se da je Srđan Gojković Gile sa svojim društvom prolazio pored tog kafića, video nekoliko pankera koji su se ispred kafića potukli sa šminkerima i tada je nastao njegov veliki hit „Zlatni papagaj”, u kom je on opisao snobovsku grupaciju kojima su tate i mame plaćale račune i koji su svake večeri dolazili u pomenuti kafić da budu viđeni.

I dok su ispred bili parkirani skupi automobili i motori bogate dece komunizma, Gile je u ovom kafiću snimio i spot za istoimenu pesmu, u kome šminkera za šankom glumi niko drugi do Vlada Divljan iz „Idola”.

Prvi vlasnik “Zlatnog papagaja” bio je Nebojiša Spasić Biba, koji je posle dve uspešne godine napustio zemlju i otišao u Beč, gde je postao uspešan građevinski preduzimač.Lokal je 1981. godine kupio profesor Đura Kojić koji ga je držao otvorenog do 2004. godine, a onda je lokal zauvek promenio svoju namenu.

„Papagaj“ je, po mišljenju mnogih, doneo Trst u Beograd. Bila je to filozofija italijanskih života u kome su kafei dominirali već decenijama, gde se stojeći uz šank ispijala drugačija kafa, famozni espreso, u lokalu od jedva 30 kvadrata u kome se samo započinjao dan ili pravila kraća pauza na poslu.

 

[Nina]

Te 1979. godine Beograđanima ništa nije falilo što se tiskaju u 30 kvadratnih metara površine “Zlatnog papagaja”.
Sa oduševljenjem su pocupkivali uz zvuke tadašnjih muzičkih hitova, slušali šum kafe-aparata, navikavali se na kapučino, frape i tople sendviče. Ipak, nije svako mogao da priušti izlazak na ovo mesto.

To je bio lokal gde su se viđale lepe devojke, sportisti, glumci, srednjoškolci, diplomate, studenti, a tokom celog dana novinari Tanjuga, ali i drugih medija… Najviše su se pili viski, “štok”, “vekija”, votka-tonik, “koka-kola” i, naravno – kapučino.

Već naredne, 1980, otvoren je i drugi beogradski kafić – “Arkade” u Jovanovoj ulici, na Dorćolu, a zatim su ubrzo došli i “Crni petao”, “Galerija”, “Freska”, “Trozubac”, KP, “Košava”, “Cvetić”, “Klub 54”, “Nana”…
Imena koja danas odzvanjaju neobičnom nostalgijom i duhom te daleke, i uprkos svemu, ipak magične dekade osamdesetih...link