Jupiter-nebeski titan

[Nina]

Jupiter predstavlja jednu od 8 planeta Sunčevog sistema[a] i ujedno najmasivnije nebesko telo u celom Sunčevom sistemu posle Sunca. Sa masom od oko 1,8986×1027 kg i do 2,5 puta je masivniji od preostalih 7 planeta zajedno, odnosno njegova masa čini nešto više od hiljaditog dela mase Sunca, ili 317,8 Zemljinih masa.

Peta je planeta po udaljenosti od Sunca i pripada grupaciji planeta poznatih kao gasoviti džinovi (u literaturi poznate i kao Planete Jupiterovog tipa ili Jovijanske planete), zajedno sa Saturnom, Uranom i Neptunom. Od Sunca je udaljen u proseku oko 5,20 AJ, odnosno oko 778.330.000 km.

Sa vrednostima prividne magnitude od −1,6 do −2,94 četvrto je najsjajnije nebesko telo gledano sa površine zemlje (posle Sunca, Meseca i Venere). Njegovo postojanje utvrdili su još drevni astronomi antičkog perioda, a ime planete potiče od vrhovnog starorimskog božanstva Jupitera (starogrčki ekvivalent je bog Zevs).

 

[Nina]

Nazvan po kralju nebeskih bogova iz rimske mitologije, Jupiter se svake večeri izdiže na istoku, neuporediv sa bilo kojom zvezdom osim Sirijusa.

Jupiter je zaista nebeski titan .Rotira mnogo brže od Zemlje, a Jupiterov dan traje manje od 10 sati. Takvo kretanje podstiče ogromne turbulencije u njegovoj atmosferi, sa brzinama vetra od skoro 1.450 kilometara na sat koje stvaraju izrazite trake boja i ogromne, dugotrajne oluje poput velike crvene pege, koja je tri puta veća od Zemljinog prečnika i vidljiva je kroz dvogled.

Jupiter je planeta sa najdebljim slojem atmosfere među svim planetama Sunčevog sistema, i njegova atmosfera se pruža u visine do preko 5.000 km. Kako planeta nema čvrstu podlogu donjom granicom atmosfere se smatra tačka na kojoj atmosferski pritisak ima vrednost od 10 bara (1MRa). Cela atmosfera je veoma aktivna i turbulentna i karakterišu je veoma jaki vetrovi brzina i do 500 km/h. Najkarakterističnija pojava vezana za atmosferu Jupitera je Velika crvena pega, gigantska oluja ovalnog oblika čije postojanje je utvrđeno još u XVII veku.

 

[Nina]

Poput Saturna, i oko Jupitera kruži čitav sistem planetarnih čestica koje formiraju planetarni prsten, a njegovo postojanje utvrdila je Nasina sonda Vojadžer 1 1979. godine. Poznato je i da Jupiter ima veoma jaku magnetosferu (od 0,42 do 1,4 mT) koja je i do 14 puta snažnija u poređenju sa magnetosferom Zemlje.

Jupiter ima najmanje 95 prirodnih satelita, a većina njih ima dimenzije manje od 10 km u poluprečniku i otkriveni su u glavnom posle 1975. godine. Četiri najveća i najsjajnija meseca, poznata i kao „Galilejevi sateliti“ (Io, Evropa, Ganimed i Kalisto) vidljivi su sa Zemlje putem običnih teleskopa, a otkrio ih je Galileo Galilej 1610. godine. Najveći od njih, Ganimed ima prečnik veći od Merkura.

Jupiter je u nekoliko navrata istraživan od strane robotizovanih svemirskih letelica, počev od sonde Pionir 10 koja je još 1972. preletela kraj Jupitera i poslala prve podatke o njegovoj magnetosferi, pa do misija Novi horizonti i Junona.

 

[dzericak]

Njegovo postojanje utvrdili su još drevni astronomi antičkog perioda, a ime planete potiče od vrhovnog starorimskog božanstva Jupitera (starogrčki ekvivalent je bog Zevs).

Eto, da su Grci ostali najveća sila planeta bi se zvala Zevs, a mi slavili Božić prema kalendaru Aleksandra Makedonskog umesto Julijanskog.