Dr Sima Ćirković:Doseljavanje Slovena i Dukljanska država

igracina

Primećen član
Banovan
Poruka
909
Prekucao sam od slova do slova rad dr Sime Ćirkovića: "Doseljavanje Slovena i Dukljanska država."

Tekst sam prekucao iz knjige "Crna Gora" koju je izdalo novinsko izdavačko preduzeće "Književne novine" iz Beograda, sa tadašnjom adresom u ul. Francuska br. 7. Knjigu je štampala štamparija "Kultura" iz Beograda, ul. Makedonska broj 4. Knjiga je izdata 1976 u Beogradu.

Dakle, imamo priliku da vidimo, da vrlo poznatom srpskom istoričaru Simi Ćirkoviću u ovom radu, te 1976. godine, ne pada na pamet da kaže da u Duklji žive Srbi !!!

Naravno nijedan objektivan istoričar se neće usuditi da napiše i kaže da su u Duklji živjeli Srbi, ali srpski istoričari vođeni političkim ciljevima to lako ustvrđuju, njima nije nikakav problem da pronađu 2-3 riječi da je neki Srbin neđe živio i onda da zaključe da je to sve bilo srpsko i na kraju to ubace u udžbenike i onda milioni Srba gromoglasno poviču:

Svi su Srbi !
Svi su Srbi !
Svi su Srbi !

Zbog tolike vike i dreke, postoje ljudi koji povjeruju u tu gromoglasne propagandu, nije malo onih koji povjeruju toj propagandi, zaglušeni paklenom bukom !



____________________________________________________

dr Sima Ćirković: Doseljavanje Slovena i Dukljanska država (1976 g.)


DOSELJAVANJE SLOVENA




Sloveni su na tlo današnje Crne Gore dospjeli u prvoj polovini VII vijeka, vjerovatno ubzo poslije 602. godine, kada su se kao bujica razlili preko širokih prostranstava Balkanskog poluostrva. Možda su i ranije idući starim rimskim putevima, pojedini odredi Avara i Slovena zalazili u ravne i plodne oblasti oko Skadarskog jezera, ali takvi pljačkaški upadi nijesu imali trajnijih posljedica. Kasnoantički život bio je prekinut tek pošto je slomljen granični obrambeni sistem na Dunavu. Poslije toga Vizantijsko carstvo bilo je dovedeno za kratko vrijeme na ivicu propasti. Preostao mu je mali broj uporišta, zidinama zaštićenih gradova na morskoj obali i ostrvima, a sama prijestonica carstva bila je 626. godine izložena opasnoj opsadi Avara i Slovena, koju su s maloazijske strane podržavali Persijanci. Vizantija se u tim kritičnim godinama održala, ali je zemljište nekadašnjih rimskih provincija u unutrašnjosti Balkanskog poluostrva morala prepustiti Slovenima.

Proces slovenskog naseljavanja veoma je slabo poznat. Sigurno je da slovenske mase nijesu mogle potpuno i ravnomjerno prekriti ogroman prostor od Dunava do Peloponeza, one su se kretale zatečenim putevima i neizbježno su se morale razliti u mnoštvo predjela, koji su svojim geografskim odlikama pružali uslove za život i način privređivanja na koji su bili navikli u svojim ranijim boravištima. Zaposijedajući plodne i ranije kultivisane oblasti, Sloveni su ostavljali za sobom planinska zemljišta i teško pristupačne regione, đe su nalazili pribježište ostaci kasnoantičkog stanovništva.

Mase slovenskih doseljenika djelovali su na svoje vizantijske savremenike jedinstveno svojim osobenim jezikom, približno jednakim načinom života i sličnim običajima, ali u svojim akcijama i za vrijeme napada i u vrijeme posijedanja Balkanskog poluostrva nijesu predstavljale jedinstvenu, povezanu i organizovanu cjelinu. Sloveni su još u svojim kretanjima bili izdijeljeni na veliki broj skupina sastavljenih od dijelova starih plemena, zajednica obrazovanih s one strane vizantijske granice i manjih ili većih grupa koje su im se priključivale u toku borbi i kretanja. Sloveni su ostali podijeljeni i razdvojeni i kad su se trajno vezali za novo tlo. Posmatrana, iz Carigrada, teritorija Balkanskog poluostrva naseljena Slovenima izgledala je kao mnoštvo malih kneževina koje su Vizantinci obilježavali karakterističnom množinom "Sklavinije".
Kod Slovena naseljenih u zaleđu jadranske obale opaža se izdijeljenost na manje političke okvire u kojima su se obrazovale nove grupe s imenima koja vode porijeklo ili sa zemljišta koje su naselili ili od plemenskih imena iz stare postojbine. Zahvaljujući jednom vizantijskom spisu iz sredine X vijeka, djelu Konstantina VII Porfirogenita (913-959) o narodima s kojima je Vizantijsko Carstvo dolazilo u dodir, srazmjerno su dobro poznate južnoslovenske kneževine ranoga srednjega vijeka na tlu današnje Crne Gore i u njegovom susjedstvu.
U ravnicama oko Skadarskog jezera, dolini Zete i u zaleđu morske obale na potezu od Boke Kotorske do Bojane, obrazovala se bila kneževina Dukljana, koja je svoje ime dobila po rimskom gradu Doklei, čije se ruševine nalaze u neposrednoj blizini današnje Podgorice. Južno od Dukljana u ravnicama današnje sjeverne Albanije, prostiralo se dobro naseljeno slovensko područje, ali je ono srazmjerno rano palo pod vizantijsku vlast, pa nije ostalo traga o njegovom samostalnom političkom razvoju. "Planinskom stranom", - kako kaže car Konstantin Porfirogenit, - "zemlja Dukljana graničila se sa Srbijom". Ova najranija Srbija prostirala se osjetno zapadnije od svih kasnijih srpskih državnih centara. Na istoku njeno granično područje dopiralo je do grada Rasa, a na zapadu se dodirivala sa Hrvatskom kod Livna, pogranične hrvatske županije. Planinski dijelovi u unutrašnjosti današnje Crne Gore pripadali su, dakle, srpskoj kneževini. Granica se najvjerovatnije pružala planinskim obroncima koji zatvaraju slivove Zete i Morače. U primorskom pojasu Duklja je za susjeda imala Travuniju koja se prostirala između Boke Kotorske i Dubrovačkog zaleđa. U okviru toga područja ležala je zemlja Konavljana, kasnije konavoska župa, okružena planinama sa svih strana i gotovo predodređena da očuva političku individualnost. Dalje prema sjeveru i zapadu, duž obale i u bližem zaleđu, obrazovala se zemlja Zahumljana između Dubrovnika i doline Neretve. Na ovu oblast nastavljala se zemlja Neretljana na području između Neretve i Cetine i na ostrvima Korčuli, Braču i Hvaru, na koju su Sloveni dospjeli. Još dalje prema zapadu, od Cetine pa sve do Istre prostirala se kneževina Hrvata.
Kao i u drugim djelovima Balkanskog poluostrva i u jadranskom zaleđu može se opaziti čuvanje i širenje starih plemenskih imena, kakva su imena Hrvata i Srba, ali istovremeno i izbijanje novih oznaka koje su poticale s novog zemljišta. Karakteristična u tom pogledu su imena Neretljana, od antičkog imena rijeke Naron, Dukljana, od antičkog grada Doclea, i Konavljana od ostataka antičkog vodovoda (canale), očuvanih u ovoj župi.
Pored slovenskih doseljenika na tlu današnje Crne Gore bilo je i ostataka kasnoantičkog romanizovanog stanovništva. Na samoj morskoj obali i u njenoj neposrednoj blizini stara rimska utvrđenja omogućila su jednom dijelu gradskih stanovnika da odole avarskim i slovenskim napadima i da se održe u najkritičnijim periodima. Oni su kasnije stupili u neposredne dodire sa Slovenima, trgovali su sa njima i tako olakšavali svoju egzistenciju, zavisnu u najvećoj mjeri od ribolova i plovidbe morem. Nije, nažalost, poznata konkretna istorija pojedinih gradova u vrijeme slovenskog naseljavanja i u stoljećima koja su neposredno slijedila. Neki od tih gradova, kao Budva i Skadar, imali su već tada dugu i bogatu istoriju i uspjeli su da očuvaju kontinuitet gradskog života. Na drugim mjestima došlo je do pomjeranja i preseljavanja na bolje zaštićene i utvrđenje tačke, kao što je bio slučaj s Dubrovnikom koji je nastao od bjegunaca iz starog Epidaura, ili Splita, đe je u zidinama Dioklecijanove palate sačuvan dio stanovnika stare Salone. Izgleda da je srednjevjekovni Kotor nastao na sličan način preseljavanjem stanovnika starog Acruviuma. Teško je reći da li je tako nastao i srednjevjekovni Bar, ali je sigurno da su i njegovi korijeni veoma duboki i da je i on imao jezgru sastavljenu od romanskog stanovništva.
Predslovenski elemenat sačuvao se i u zabačenim planinskim krajevima. Kasnije u srednjem vijeku on se javlja u obliku Vlaha, koji su se slavizovali, ali su održali svoj način života i privređivanja i osobeni tip društvenih zajednica, u obliku Arbanasa, koji su sačuvali svoj jezik, kulturu i osobenu organizaciju. Od XI vijeka o njima je sve više podataka u izvorima i sve se jasnije ocrtava njihova oblast "Arbanum" s centrom oko današnje Kroje. U toku vremena Arbanasi su došli u bliži dodir sa Slovenima u Duklji i igrali su vidnu ulogu u njihovoj kasnijoj istoriji.
Najvažniji ostatak antičkog svijeta, koji je djelovao na doseljene Slovene, bilo je ipak Vizantijsko Carstvo kao neposredni izdanak i nasljednik Rimske Imperije. Dostigavši u prvoj polovini VII vijeka svoju najnižu tačku, ono se postepeno oporavljalo, ali nijednog trenutka nije odustajalo od težnje da ponovo zavlada rimskim provincijama. Pokušavajući da ostvari program obnove vlasti u starim rimskim granicama, Vizantija se sudarala sa ogromnim teškoćama, ali je postepeno bilježila i uspjehe. U početku se morala zadovoljavati mirnim odnosima sa Slovenima i simboličkim priznavanjem carske vlasti od strane onih koji su bili u bližem susjedstvu, a kasnije je preduzimala vojne pohode u udaljenije oblasti, vršila značajna preseljavanja slovenskog stanovništva i zavodila svoj administrativni sistem.

Obnovljena Vizantija oslanjala se na široki sloj ratnika koji su za svoje izdržavanje koristili vojnička imanja. Vojnički elemenat bio je istovremeno izvor snage i okosnica organizacije Carstva. U područjima pod carskom kontrolom osnovane su bile "teme", vojnoadministrativne jedinice sa "strategom", vojnim zapovjednikom na čelu. Svuda đe je Vizantija uspijevala da zavede svoju stvarnu vlast, bilo je zavedeno i tematsko uređenje. Tematskom organizacijom najranije su bile zahvaćene teritorije u susjedstvu Carigrada i Soluna i oblasti centralne Grčke. U svojoj politici preokupacije slovenskih teritorija na Balkanskom poluostrvu, Vizantija je rano dobila veoma snažnog suparnika u Bugarskoj Državi, koja je poslije 680. formirana na prostoru između Dunava i planine Balkana. Ratoborni Protobugari nametnuli su se za gospodare slovenskim kneževinama i koristeći njihovu snagu širili su svoju vlast u svim pravcima. Do sredine IX vijeka čitava istočna polovina Balkanskog poluostrva bila je podijeljena između Vizantijskog Carstva i nove Bugarske Države. Kneževine u zapadnoj polovini, udaljene i od Bugara i od Vizantije, imale su drukčiju sudbinu.
Vizantijska vlast izbila je na jonsku obalu prvih godina IX vijeka kada je osnovana tema Kefalenija na jonskim ostrvima. Nešto kasnije, ali svakako do sredine IX vijeka, osnovana je i Dračka tema, veoma značajna za kasniji razvoj Duklje i susjednih slovenskih kneževina. Uskoro je vizantijsko područje na jugu prošireno temom Nikopolj u Epiru, čime je presječen slobodni razvoj Slovena naseljenih na teritoriji današnje Albanije. Dukljani su tada bili najisturenija južnoslovenska kneževina, najbliži susjed jakog vizantijskog uporišta. Vizantijska vlast u ovim dalekim krajevima održavala se zahvaljujući prevlasti na moru i prije svega bila je ograničena na mjesta na morskoj obali. Na području dukljanske kneževine gradovi Lješ, Ulcinj, Bar i Kotor bili su pod vlašću stratega u Draču, dok su teritorije u zaleđu čvrsto držali dukljanski kneževi. Isto je tako bilo dalje prema sjeveru đe su gradovi od Dubrovnika pa sve do Istre ostali u rukama vizantijskih careva. U drugoj polovini IX vijeka car Vasilije I (867-886) obrazovao je od tih gradova i ostrva temu Dalmaciju, čiji je centar bio u Zadru. Želeći da što bolje obezbijedi svoje posjede, car Vasilije je prepustio slovenskim kneževima iz zaleđa, vladaocima Hrvata, Zahumljana i Travunjana tribut od 10 funti zlata koji su bili dužni da njemu plaćaju. Vizantija je u to vrijeme morala da angažuje snage svoje flote da odbrani jadranske gradove od Arabljana koji su opustošili gradove Rosu, na ulazu u Boku Kotorsku, Budvu i Donji Kotor, i dugo, punih 15 mjeseci, opsjedali Dubrovnik.
Aktivna politika cara Vasilija pokazivala je rezultate utoliko što su južnoslovenske kneževine priznale vrhovnu vlast Vizantije i slale svoje ratnike da na italijanskom tlu pomognu carsku vojsku protiv Arabljana. Uspjeh je predstavljalo pokrštavanje Srba, obavljeno sedamdesetih godina IX vijeka. U to vrijeme javljaju se hrišćanska svetačka imena kod članova srpskog vladalačkog roda. Prihvatanje nove vjere otvorilo je puteve širenju hrišćanske kulture i jačim vizantijskim uticajima. Najvažniju ulogu u radu na pokrštavanju imali su svakako primorski gradovi u kojima se hrišćanstvo neprekidno održalo od kasnoantičkih vremena. O velikoj starosti hrišćanske crkvene organizacije u oblasti Skadarskog jezera svjedoči veliki broj episkopija (Kotor, Bar, Ulcinj, Skadar, Svač, Drivast, Sarda, Danj, Sapa) ograničenih većinom na pojedini grad i neposrednu okolinu. Iz ovih se centara, bez sumnje, hrišćanstvo raširilo i u dukljanskoj kneževin i to najkasnije u vrijeme cara Vasilija I, jer iz kazivanja cara Konstantina Porfirogenita saznajemo da su se novoj vjeri najduže opirali Neretljani, koje su zbog toga nazivali Paganima.
Od sredine IX vijeka srpska kneževina, - "Krštena Srbija", - kako je naziva Konstantivn Porfirogenit, izložena je bila napadima Bugara. Uspjevala je da se odbrani, ali su se Bugarski vladari aktivno miješali u borbe za vlast među članovima srpskog vladalačkog roda i tako vizantijsku vrhovnu vlast zamijenjivali svojom. Srpski kneževi uspjevali su uprkos spoljnim pritiscima da svoju vlast povremeno prošire na primorske kneževine Travunjana i Konavljana. U prvim decenijama X vijeka, kada je Bugarska pod Simeonom bila na vrhuncu moći, pošlo joj je za rukom da potpuno potčini Srbiju. Pod bugarskom vlašću našle su se tada teritorije u unutrašnjosti današnje Crne Gore, dok je dukljanska kneževina vjerovatno ostala pošteđena. Bugarska vlast trajala je vrlo kratko vrijeme (924-927), pošto je nestabilnost poslije Simeonove smrti iskoristio Časlav Klonimirović, član srpskog vladalačkog roda zatočen u Bugarskoj, koji je uz podršku vizantijskog cara uspio da obnovi srpsku državu. Sve do Časlavljeve pogibije u okršaju s Mađarima, novim susjedima koji su preduzimali upade u okolne zemlje, Srbija je očuvala unutrašnju samostalnost pod vlašću vizantijskog cara, a zatim se otprilike od 960. godine, gubi iz istorijskih izvora.


DUKLJANSKA DRŽAVA


Do sredine X vijeka dukljanska kneževina bila je formirana i jasno razgraničena od susjednih slovenskih kneževina i vizantijskog područja. Ništa se, međutim, ne zna o njenoj ulozi u političkim zbivanjima. Ostao je jedino pomen o arhontu Duklje Petru zahvaljujući olovnom pečatu s njegovim imenom. Vjeruje se da je živio i djelovao neđe u IX ili X vijeku. Dukljanska država bila je isuviše malog prostranstva i snage da bi se u ovo vrijeme mogla isticati u balkanskim političkim prilikama. Njen razvoj proticao je u sjenci krupnih događaja koji su odlučivali o sudbini Balkanskog poluostrva.
Značajan prelom predstavljalo je pokoravanje Bugarske 971. kada je izgledalo da se završilo vizantijsko-bugarsko suparništvo u borbi za prevlast nad Balkanom. Bio je to najveći vizantijski uspjeh od vremena doseljavanja Slovena. Ali carske vojske su samo nekolko godina ostale na Dunavu. Već 976. godine razbuktao se na teritoriji Makedonije ustanak protiv vizantijske vlasti koji su predvodili sinovi komisa Nikole (otuda: komitopuli) Mojsej, Aron, David i Samuilo. Koristeći spoljne i unutrašnje teškoće Vizantijskog Carstva, makedonski ustanici su za kratko vrijeme oslobodili velika prostranstva. Samuilo, koji je poslije kratkog vremena ostao sam na čelu ustanka, proglasio se za cara i s velikom upornošću nastavio osvajačku politiku. Prodor u pravcu jadranske obale doveo ga je u bliži dodir s dukljanskom kneževinom.


Dukljom je tada vladao knez Jovan Vladimir, miroljubivi i pobožni vladar, kojega Vizantinci hvale kao svoga prijatelja. Osjećajući da ga Samuilo ugrožava, Jovan Vladimir se obratio za pomoć caru Vasiliju, ali je ipak ostao usamljen i nije bio u stanju da se odbrani. Samuilo ga je zarobio i odveo u svoju prijestonicu Prespu, đe je došlo do neočekivanog preokreta. Prema Žitiju Vladimirovom, koje je sačuvano u "Ljetopisu popa Dukljanina u mladog zarobljenika zaljubila se Samuilova kćerka. Otac je popustio pred njenim molbama. odobrio je da se uda za Vladimira i svoga zeta je poslao u Duklju. Pod vrhovnom vlašću Samuilovom Duklja je nekoliko godina uživala mir, jer su i susjedne oblasti, Dračka tema i teritorija nekadašnje srpske kneževine, bile pod istim gospodarom.
Nemirna vremena su nastala iza 1005. godine, kada se drač vratio pod vizantijsku vlast, a naročito poslije 1014. kada je poslije jednog teškog poraza umro Samuilo. Njegovog nasljednika Gavrila Radomira ubio je brat od strica Jovan Vladislav, koji je iz osnova promijenio odns prema dukljanskom knezu. On je na prijevaru domamio Jovana Vladimira u Prespu i tu ga je dao pogubiti (1016) . Nije poznato kakav je bio položaj Duklje u toku sljedeće dvije godine dok Viznatija nije potpuno dovršila osvajanje nekadašnje Samuilove države (1018). Vizantijski uspjeh je ovoga puta bio trajan, iako je nekoliko velikh ustanaka u toku XI vijeka pokušavalo da zbaci vizantijsku vlast.
Granica carstva izbila je na Savu i Dunav, a čitava istočna polovina Balkanskog poluostrva prekrivena je tematskom organizacijom. Za teritoriju bivšeg Samuilovo carstva obrazovana je arhiepiskopija s centrom u Ohridu. Njene krajnje zapadne episkopije bile su u Sirmiju (Srijemska Mitrovica), Rasu (u blizini današnjeg Novog Pazara) i Prizrenu. Pošto je ova crkvena organizacija imala grčke starješine i držala se istočno obreda, vjerska situacija postala je složenija, naročito u zapadnom dijelu Balkanskog poluostrva đe su misionarsku djelatnost i crkvenu vlast držali latinski crkveni centri iz promorskih gradova.

Tematska organizacija poslije 1018. zahvatila je i dio srpske teritorije. Nađeni su pečati stratega Srbije, što je siguran znak postojanja teme Srbije, ali se razilaze mišljenja naučnika u pogledu teritorije koju je ta tema obuhvatala. Većina naučnika stoji na gledištu da je ta tema obuhvatala Duklju, koja je bila u neposredno blizini Dračke teme. U novije vrijeme međutim, iznijeto je mišljenje da je tema Srbija bila na sjeveru u području Sirmijuma. U svakom slučaju teritorija dukljanske kneževine došla je poslije rušenja Samuliovog Carstva pod neposrednu Vizantijsku vlast.

Pokušaji obnavljanja počeli su poslije kratkog vremena. Periferni položaj ovih teritorija i postepeno slabljenje vizantijske centralne vlasti pružili su priliku lokalnom knezu Stefanu Vojislavu da se odmetne, ali se taj prvi pokušaj nesrećno završio. Vojislav je bio odveden u Carigrad, brzo se oslobodio i 1034. digao novi ustanak s trajnim rezultatima. U dva maha nanio je teške poraze vizantijskim vojskama. Odbio je da vrati državni novac s jednog vizantijskog broda koji se razbio na dukljanskim obalama. Vojislav je postizao uspjehe i u svojoj politici prema susjednim srpskim kneževinama. Sigurno je bar neko vrijeme gospodario Travunijom i Zahumljem. Na taj način došao je u bliži dodir s strategom teme Dubrovnik, obrazovane od južnog dijela teme Dalmacije. Jedna epizoda iz Vojislavljevih odnosa s dubrovačkim strategom otkriva da je povremeno bivao i u dobrim odnosima s vizantijskim vlastima. Pretvarajući se da su prijatelji, dubrovački strateg i dukljanski knez radili su jedan drugom o glavi. Na jednom sastanku na morskoj obali strateg Katakalon je htio da zarobi Vojislava, ali ga je ovaj preduhitrio i kao svog sužnja odveo u Ston.

Vojnički neuspjesi primorali su Vizantiju da se pomiri sa stvarnošću i da poštuje samostalnost domaćih knezova zadovoljavajući se simboličnim izrazima vrhovne vlasti kao što je dodjeljivanje vizantijskih titula i uključivanje susjednih vladara u carigradsku činovničku hijerarhiju. Na toj osnovi bilo je i dukljanskim vladarima lakše da da održavaju dobre odnose sa Vizantijskim Carstvom. Vojislavljev nasljednik Mihailo (oko 1050 - 1080.) bio je ubrojan u vizantijske saveznike i prijatelje i nosio je visoku titulu protospatora. U toku vremena su i gradovi, nekada sastavni djelovi tema, dolazili pod vlast susjednih slovenskih kneževa. Jovan Vladimir je svakako gospodario Skadrom, Stefan Vojislav je držao Bar, a Mihailovi dvori bili su već u Kotoru i Prapratni. Do kraja XII vijeka svi gradovi od Kotora do Skadra izmakli su vizantijskoj vlasti, ali ih ona nije lako zaboravljala niti odustajala od svojih pretenzija.

Vladanje gradovima uvlačilo je dukljanske vladare u crkvene probleme. Konačni rascjep crkava odigrao se 1054., dakle u Mihailovo vrijeme, ali savremenici ga još nijesu neposredno osjetili. Uostalom čitava dukljanska teritorija ostala je u rimskoj sferi. Tek mnogo kasnije, širenjem Raške prema primorju, prodrlo je ovamo pravoslavlje. Dukljanski vladaoci imali su više teškoća oko rješevanja odnosa među pojedinim crkenim središtima. Poslije Splita, koji je kao nasljednik provincijske metropole Salone imao rang arhiepiskopije, stekao je početkom XI vijeka i Dubrovnik to dostojanstvo, koje je sobom nosilo i crkvenu jurisdikciju nad okolnim episkopijama. Sredinom XI vijeka javlja se i Bar s pretenzijama na arhiepiskopski rang i crkvenu vlast nad brojnim ali malenim episkpijama oko Skadarskog jezera. Dukljanski vladari uporno su podržavali Bar u tim nastojanjima, koja je Dubrovnik svim silama ometao. Čitava dva stoljeća vodila se borba iz koje je Bar izašao kao pobjednik utoliko što je sačuvao arhiepiskopski rang.

U doba Mihaila vodio se jedan dio toga spora u koji je bio uvučen i tadašnji Papa, energični Grgur VII. Iz jednog njegovog pisma upućenog 1077. "Mihailu kralju Slovena" vidi se da je Papa odredio istragu o pravima crkava koje se parniče i obećao da poslije toga poslati zastavu i ogtač kao znak arhiepiskopskog dostojanstva. Misli se da je Mihailo prije toga tražio za sebe zastavu kao znak kraljevstva i da je od njegovog vremena dukljanska država dobila rang kraljevine. Njegova titula nije poznata, a kasnije u XII vijeku, vladari su bili kraljevi Dalmacije i Dioklitije. Prvi dio titule vodio je porijeklo od gradova teme Dalmacije, a drugi od stare dukljanske kneževine. Ime Zeta, koje se od XI vijeka pojavljuje u vizantijskim izvorima, nije se upotrebljavalo za čitavu državu.

Tokom svoje srazmjerno duge vlade Mihailo nije uspjeo da očuva dobre odnose sa Vizantijom, koja je baš u to vrijeme bila suočena sa velikim teškoćama na istoku i na zapadu. Bio je, koliko se iz oskudnih izvora vidi, u bliskim vezama sa Normanima, koji su se učvrstili u južnoj Italiji i ubrzo postali neprijatelji Carstva. U otvorena neprijateljstva ušao je 1072. kada su mu pomoć protiv vizantijske vlasti zatražili ustanici iz Makedonije. Mihailo je uputio svoga sina Bodina i vojskovođu Petrila s vojnim odredom koji je igrao značajnu ulogu u daljem toku ustanka. Bodin je bio izvikan za cara i formalno je došao na čelo čitavog pokreta. Operacije ustanika Mihailo je koristio da prodre u Dračku oblast i da pokuša da proširi svoju vlast na oblasti u unutrašnjosti. Ustanak je, međutim, poslije značajnih uspjeha slomljen, a Bodin je pao u ruke Vizantinaca. Odveden je bio u daleku Antiohiju odakle ga je otac oslobodio uz pomoć mletačkih trgovaca. Poslije sloma ustanka izgubljene su bile i tekovine u unutrašnjosti. U oblasti grada Rasa, po kojoj je taj dio srpske teritorije dobio naziv Raška zemlja, javljaju se pred kraj XI vijeka veliki župani kao protivnici Vizantije.

Bodin je započeo svoju vladavinu u veoma burnim vremenima. Normani su poslije uspjeha u Italiji prešli na drugu stranu mora i pokušavali da osvoje vizantijske teritorije polazeći od Drača. U veliki okršaj između Vizantije i Normana bili su uvučeni i okolni vladari i gradovi. Tako su Dubrovnik i Split pomagali Normane dok je Bodin bio na strani Vizantijskog cara koga je pomagala i vanecijanska flota. Za vrijeme odlučne bitke kod Drača, 18. oktobra 1081, Bodin je imao zadatak da smeta snabdijevanje i logor Normana, ali se on nije umiješao u borbe bojeći se nepovoljnog ishoda. Kada je saznao da je car Aleksije I Komnin uzmakao, napustio je bojno polje i vratio se kući sa svojom vojskom. Normani su poslije toga postizali velike uspjehe prodrijevši u Epir, Makedoniju i Tesaliju. Bodin je takav obrt situacije iskoristio da proširi svoju vlast na zemlje u unutrašnjosti Poluostrva. Kao ranije Mihailo, tako je i on zavladao Raškom i Bosnom. Plodove toga uspjeha nije mogao dugo uživati, jer se vizantijski car oslobodio normanske opasnosti, povratio Drač i učvrstio svoje pozicije. Bodin je i dalje nastavio da uznemirava okolne vizantijske oblasti i da potčinjava sebi gradove. Njegov najbliži protivnik u periodu 1085-1090, bio je drački namjesnik i carev šurak Jovan Duka. On je u jednoj bitci uspjeo da pobjedi Bodina i da ga zarobi zajedno sa mnogim ratnicima. Nije poznato kako se Bodin ovoga puta oslobodio zarobljeništva. Sigurno je samo da se vratio na vlast i da se održao do prvih godina XII vijeka.
Bodin je kao i njegov otac bio suočen s crkvenim problemom. Uspjeo je da najzad izdejstvuje Baru rang arhiepiskopije koristeći rascjep u katoličkoj crkvi i borbe oko papskog prijestola. Činjenica da je sve to bilo postignuto kod protivpape Klimenta III smetala je kasnijim arhiepiskopima u borbama s Dubrovnikom. Kotorska biskupija nije ostala pod vlašću barske nadbiskupije, već se podvrgla arhiepiskopu u Bariju u Italiji i na taj način izvukla iz dugih borbi Dubrovnika i Bara.
Pred kraj XI vijeka Bodin je imao prilike da u Skadru dočeka dio krstaša prvog pohoda, koje je predvodio Rajmond Tuluski. Sam vladar je prijateljski primio krstaše i izmijenjao darove s njihovim vođama, ali je stanovništvo Bodinove zemlje ostalo krstašima u rđavoj uspomeni.
Početkom XII vijeka Bodin je sišao sa istorijske pozornice. Njegovi potomci veoma su slabo poznati. Zavađeni međusobno i obuzeti borbama za vlast, oni su iscrpljivali snage dukljanske države, koja je sve više gubila u značaju. Uporedo s tim promijenio se i opšti politički položaj na Balkanskom poluostrvu. Ugarska je postigla veliki uspjeh uključivši Hrvatsku (1102.) i Dalmatinske gradove (1105.). Postala je time glavni suparnik Vizantijskog Carstva u borbi za prevlast nad Balkanskim poluostrvom. Pred sredinom XII vijeka ugarski kraljevi postali su vrhovni gospodari Bosne i saveznici raških velikih župana. Ugarsko - vizantijski sudari dobijali su u ono vrijeme izuzetnu oštrinu zbog toga što je i Vizantijsko Carstvo pod ratobornim carevima iz dinastije Komnina doživljavalo svoj posljednji veliki uspon.

Veliki župani Raške koristili su ove borbe i povremeno zbacivali vizantijsku vlast i preduzimali pohode pustošeći okolne vizantijske oblasti. U periodima vizantijskih uspjeha primirivali bi se dok se ne ukaže nova povoljnija prilika.
Raški veliki župani dolazili su i u prvoj polovini XII vijeka u bliži dodir s Dukljom, ali sa izmijenjenim ulogama.
Dok su u vrijeme Mihaila i Bodina dukljanski vladari postavljali namjesnike u Raškoj, sada su se Raški veliki župani miješali u unutrašnje borbe Duklje i postavljali na vlast svoje štićenike. Ponekad su i članovi raške vladajuće porodice, prisiljeni da napuste zemlju zbog unutrašnjih obračuna, nalazili utočište u Duklji. Tako je i otac Stefana Nemanje, kasnije velikog župana i ujedinitelja srpske države, pobjegao u Duklju. U vrijeme toga izgnanstva rodio se u Ribnici Nemanja i bio kršten od "latinskih jereja", kako priča njegov sin Stefan Prvovenčani.

Kao veliki župan Stefan Nemanja (1166-1196) se u prvom periodu svoje vladavine morao miriti s vizantijskom vrhovnom vlašću. U otvorenoj borbi s carem Manojlom I Komninom doživio je neuspjeh i bio zarobljen. Ipak je uspio da se zadrži na velikožupanskom prijestolu i ostao je lojalan prema caru Manojlu sve do njegove smrti (1180). Kasnije je sam i savezništvu sa ugarskim kraljem širio svoju vlast na okolne vizantijske oblasti. U jedan mah neđe između 1183. i 1186. okrenuo se Duklji i potpuno je potčinio svojoj vlasti. Posljednji dukljanski knez Mihailo, koji je bio izgleda u srodstvu s Nemanjom, napustio je zemlju. Njegova žena Desislava predala je 1189. u Dubrovniku dvije lađe. Duklju je tada napustio, vjerovatno kao pristalica stare dinastije, i barski nadbiskup Grgur. Zajedno s Dukljom došli su pod Nemanjinu vlast i nekadašnji vizantijski gradovi Kotor, Bar, Ulcinj, Skadar, Sarda, Danj, Drivast i Drač. U kasnijim borbama s vizantijom koja je bila oslabljena ali je još uvijek dospijevala da nametne vrhovnu vlast, Nemanja je bio poražen (1190) i morao je da se odrekne jednog dijela osvajanja iz prethodne decenije. Duklja s gradovima ostala je, međutim, čvrsto u njegovoj vlasti.
 

igracina

Primećen član
Banovan
Poruka
909
_______________________________________________



dare_987:
Evo i par zanimljivih odlomaka iz knjige "Srpske dinastije" Andrije Veselinovica i Radosa Ljusica:

"Iz izlaganja Porfirogenitovog o Srbima moze se jasno ocrtati prostor koji Srbi naseljavaju, kao i drzave koje oni obrazuju do 10. veka. Duz obale Jadranskog mora oni su naselili podrucje od usca reke Cetine do usca reke Bojane. Na tom prostoru stvaraju nekoliko prvobitnih drzavnih organizacija. Iduci od severa ka jugu, prva je bila oblast Neretvljana, ili Paganija, nazvana tako zbog sporog i najkasnijeg prihvatanja hriscanstva. Ona se prostirala od Cetine do Neretve, ukljucujuci i ostrva Brac, Hvar, Korculu i Mljet. Juzno od nje, od Neretve do zaledja Dubrovnika, prostiralo se Zahumlje (kasnije se naziva i Hum, Humska zamlja). Od Dubrovnika do Boke Kotorske nalazila se Travunija (ili kasnije Trebinje) sa Konavlima. Jos juznije, od Kotora do usca reke Bojane, formirana je drzava Duklja, koja je takodje naseljena Srbima. Severno od ovih srpskih oblasti u Primorju, u unutrasnjosti, nalazila se najveca i najznacajnija srpska drzava, koja se kod Porfirogenita i drugih vizantijskih pisaca naziva Srbija. Ona je od Primorja bila odvojena planinskim vencem koji cine razvodje crnomorskog i jadranskog sliva, i ukljucila je u sebe i Bosnu. Bosna je prema Porfirogenitu takodje naseljena Srbima"...."Kasnije ce se, kao sto je poznato, Srbija i Bosna u srednjem veku razvijati odvojeno kao posebne drzave. Tokom 9. i 10. veka, za izvesno vreme, u okvirima Srbije nasle su se knezevina Travunija i Paganija, dok su se Duklja i Zahumlje razvijale, po svoj prilici, samostalno"

Ti sad lepo procitaj ovo i videces da su sve te teritorije naseljavali Srbi, a da se termini Crna Gora i Crnogorci ovde nigde ne spominju. Ime Crna Gora su izmislili Turci.

Dakle, Ljušić i Veselinović su se pozvali na vizantijskog cara Konstantina VII Porfirogenita i na njegov spis DAI ("O upravljanju imperijom").
Ljušić i Veselinović jednostavno lažu.
Bez sumnje to je iz političkih razloga.
Takođe je to povezano sa vječitim snovima o Velikoj Srbiji. Ljušić se inače bavi profesionalno politikom.
Kako je moguće da Ljušić laže ?
Moguće je, jer Ljušić zna da je Porfirogenitov spis možda pročitalo 500 ljudi u Srbiji i 50 u Crnoj Gori.
Od tih 550 ljudi ima možda 30 - tak nacionalnih Crnogoraca koji su ga pročitali (barem najznačajnije odlomke, iz DAI spisa). Dakle Ljušić računa ovako.
"Ovo je izrazito stručna stvar, ovde me nema ko ni demantovati"!
Takvo Lušićevo razmišljanje je vrlo prepredeno, jer i oni koji bi htjeli da ga demantuju su vrlo udaljeni od medija, a srpski istoričari se oko toga naravno puno ne sjekiraju, mada u stručnim krugovima srpski istoričari se neće usuditi da potvrde Ljušićeve teze.
Dakle Ljušić jednostavno računa:
"Slagaću, dobit je velika, izmisliću da su Duklji živjeli Srbi, a šteta ne može biti velika.
Ma ko će me demantovati"!





A sada evo ti link, da vidiš, što tačno piše u - De Administrando Imperio (DAI), NA KOGA SE POZIVAJU lažljivci Ljušić i Veselinović.
http://www.montenegro.dk/montenegrina/




Jedan od najpriznatijih SRPSKIH istoričara - Relja Novaković, govori o stanovništvu Duklje na ovaj način. Evo nekih izvadaka:

Relja Novakovic:
-----------------------------------------------------
U pogledu prvobitnog geografskog jezgra Srbije, odnosno srpske države, ostajemo i dalje u priličnoj meri u neizvesnosti. Ta neizvesnost potiče još od naših osnovnih izvora, od zasad nepoznatog sastavljača tridesetog poglavlja DAI i od samog Porfirogenita. Reč je o primorskim oblastima i o spomenu Srbije ("sadašnje" i "pokrštene") . Dok car-pisac za stanovnike primorskih oblasti, i to Paganije, Zahumlja, Travunije sa Konavljem, kaže da su poreklom Srbi od onih Srba koji su u Dalmaciju došli, navodno, za vreme cara Iraklija, sastavljač 30. glave DAI, opisujući geografske položaje tih istih oblasti, uključujući i Duklju, kao i Hrvatsku, kaže samo da se graniče sa Srbijom. O poreklu njihovih stanovnika ovaj nepoznati pisac ne kaže ništa. Upadljivo je da ni Porfirogenit ne kaže kojeg su porekla bili stanovnici Duklje. Naše verovanje da je on u glavi 32, govoreći o Srbima, slučajno ispustio da kaže da su i stanovnici Duklje poreklom Srbi, znatno koleba činjenica da car ni u poglavlju 35, posvećenom Dukljanima i zemlji u kojoj sada obitavaju, ne kaže izričito da su poreklom Srbi, već samo veli: "Avari su porobili i ovu zemlju i ona je ostala pusta, i za cara Iraklija ponovo je naseljena, kao i Hrvatska, Srbija, zemlja Zahumljana, Travunija i Konavlje." Dakle, ni podatak sastavljača glave 30. ni Porfirogenitov opis ne pružaju dovoljno osnove za pouzdan zaključak o poreklu najstarijih slovenskih stanovnika Duklje. To što se nešto kasnije o Dukljanima govori kao o Srbima, a o Duklji kao o delu Srbije zasad nam ne daje za pravo da to stanje prenosimo i na VII vek. Otuda bismo radije rekli da o problemu najstarijeg slovenskog stanovništva Duklje valja još uvek svestrano i podrobno razmisliti.

...

Jedva se usuđujemo da kažemo da je tih godina došlo do prvog uključivanja Raške u sastav srpske države i to pretpostavljamo jedino na osnovu Dukljaninove priče o zbivanjima posle Časlavljevog uspeha u borbi sa Ugarima. Drugih dokaza nema, te bismo morali biti veoma oprezni prikazujući teritorijalni obim Srbije sredinom X veka. Gotovo bismo sa sigurnošću mogli tvrditi da obim Srbije u to vreme nije bio onih razmera kako se to na kartama prikazuje.

Nismo mnogo sigurniji ni u stanje stvoreno, kako se smatra, u Bodinovo vreme.. Pre svega Bodin je bio vladar Dukljanske, odnosno Zetske države, i teritorijalno proširenje njegove države ne možemo nikako smatrati proširenjem Srbije, već proširenjem Zete. Upravo, možda bismo pre mogli reći da je u XI veku, počev još od Vojislava, a zatim i u vreme Mihaila i Bodina, nastalo doba prevlasti Zete, ali ne nad Raškom, kako se u našoj istoriografiji zastupa, već u prvom redu nad Srbijom i primorskim srpskim zemljama, a tek potom i nad Raškom. Iz izvora, u stvari najviše iz Dukljaninovog letopisa, naslućujemo da je u drugoj polovini XI veka u Srbiji i susednim oblastima došlo do težih unutrašnjih razmirica koje su omogućile privremeno jačanje Zete. Njena prevlast je trajala nešto više od pola veka

...

ta ne dolazi u obzir iako su se tamo rodili i Nemanjin otac i Nemanja, jer ni Nemanja ni njegovi sinovi ni u kom slučaju ne bi rekli da je najpre podigao svoju ili očevu dedinu, pa onda počeo osvajanje drugih zemalja i to pre svih Zete. Zašto bi imao da je osvaja ako je prethodno tu istu zemlju podigao i obnovio kao svoju i očevu dedinu? Ali kad smo već kod Zete, nije li upadljivo mesto i način na koji se ona spominje i u poveljama i u žitiju? Zar nam ne izgleda da se naše ranije slutnje o specifičnom položaju Zete ovde još jednom potvrđuju? To, videli smo, nekako naslućujemo još od Porfirogenita i sastavljača 30. poglavlja DAI i zato, da ponovimo, ne treba sa Zetom, odnosno sa Dukljom, prenagliti i bez ikakvih dokaza izjednačavati je u svemu sa ostalim zemljama u sklopu rane srpske države. Čini nam se da je i Zeta, kao i Bosna, još od samog početka bila osobena zemlja. Ona je to ostala kroz čitavu svoju istoriju bez obzira na to što se u određenim fazama duže ili kraće nalazila u sklopu srpske države. Zeta nikad nije postala Srbija, uostalom kao ni Bosna. Čini nam se da u našoj istoriografiji ta pojava još uvek nije dovoljno ispitana, a vredi je iz više razloga ispitati, i radi istorije Srbije i radi istorije Zete, odnosno kasnije Crne Gore. Treba podrobno istražiti gde su koreni onoga što je u dugoj zajedničkoj istoriji specifično. Mora postojati neko prihvatljivije objašnjenje od postojećeg. Sa Raškom je opet drugi slučaj. Mada se u istoriju Srbije uključuje dosta kasno, sudeći barem po izvorima kojima raspolažemo, Raška, osim imena, nije uspela da očuva neke svoje posebne karakteristike, već je, naprotiv, dosta brzo postala "tipično" srpska zemlja, pa je čak vremenom počelo da preovlađuje mišljenje da Raška i nije ništa drugo do Srbija, ali nam se čini da bi u ovom slučaju bilo bolje podrobno ispitati poreklo njenog stanovništva, geografski položaj i ulogu i značaj u nastanku i razvoju Srbije i srpske države kao i Zete.
-----------------------------------------------------

Eto što kaže Relja, profesionalni istoričar koji se, nikad nije bavio politikom.
Ljušić je i istoričar i profesionalni političar.
Evo i linka www.rastko.org.yu/istorij...rbija.html



Dalje,
poslije poznatog srpskog istoričara Relje Novakovića, gore imaš rad sa kojim sam otvorio ovaj topic.
To je rad takođe vrlo poznatog i priznatog srpskog istoričara, dr Sime Ćirkovića pa ga pročitaj pažljivo i uvjeri se da ni Sima Ćirković, niđe ne navodi da u Duklji žive Srbi !
Imaš kompletan Simin rad, pa se uvjeri.




A sada evo i trećeg srpskog istoričara, vrlo uglednog vizantologa iz relativno mlađe garde, dr Radivoja Radića, čiji je doktorski rad na 500 strana o nekom Vizantijskom caru,
ocijenjen sa velikim pohvalama kod stručne javnosti i stručnih vizantoloških časopisa.
Evo što kaže na ovu istu temu Radivoj Radić !
Govoreći za NIN o srpskim istoričarima prevarantima koji su se pravim istoričarima popeli na glavu, evo odlomka o onome o čemu mi govorimo - o Duklji. Naročito obrati pažnju što Radić kaže za sam spis - DAI:

Radivoj Radic:
Dr Deretic ima još jedan argument o sumnjivoj verodostojnosti Porfirogenitovog spisa. O tome nam dr Jarcevic piše: “Pored više detalja o nelogicnosti u Spisima o narodima, dr Deretic je procitao i dva oprecna stava - na jednom mjestu Porfirogenit piše da je romejski car Iraklije dozvolio naseljavanje Srba (610-641), a na drugom mjestu da su Sloveni otcjepili od Romeje (Vizantije) cijeli Peloponez 587. godine - 23 godine pre Iraklijevog stupanja na presto!”

Naravno, ni ovde nema nikave oprecnosti i sve je krajnje jednostavno. Evo objašnjenja: Iz perioda 7-11. veka ostalo je sacuvano više od dvadeset imena slovenskih skupina sa velikog prostora od Koruške do Peloponeza i Crnog mora. Iduci od zapada ka istoku i jugu, uzimajuci samo nesporna imena, susrecemo: Karantance (Horutane), Hrvate, Guduskane, Neretljane, Zahumljane, Srbe, Travunjane, Konavljane, Dukljane, Moravljane, Timocane, Severce, Druguvite, Velegezite, Verzite, Sagudate, Rinhine, Strimonce, Vajunite i na Peloponezu Jezerite i Milinge. Dakle, deo Slovena, Jezeriti i Milinzi, nastanio se na Paloponezu 587. godine, a Srbi i Hrvati su došli u vreme cara Iraklija, što ce reci, nekoliko decenija kasnije. Problem sa Dereticem i pseudoistoricarima jeste što oni veruju u nedokazivu tezu da su svi Sloveni, zapravo, Srbi!

Valja naglasiti da je Porfirogenitov Spis o narodima zbog svoje prirode i svojstava sacuvanih podataka najvažniji izvor za ranu istoriju kako evropskih tako i vanevropskih naroda. Rec je o izvanredno dragocenom istocniku koji je, po svoj prilici, najviše proucavan vizantijski izvor. I, što je možda najvažnije, poverenje u njegove vesti u nauci neprestano raste. Ovo naglašavam posebno stoga što se iz pisanja pseudoistoricara može steci sasvim pogrešan utisak da se radi o izvoru kojeg su se svi odrekli, a samo ga uvažava srpska zvanicna istoriografija. U stvari, istina je sasvim suprotna: caru-piscu svi veruju, osim srpskih pseudoistoricara i, takode, hrvatskih pseudoistoricara koji za njega vele da je “car-lažac”.

Eto, što kaže Radić, koji dakle tvrdi da je DAI najpouzdaniji izvor, a u DAI nema niđe u Duklji Srba ! Evo Radićev kompletan tekst sa originalnim linkom
www.knjigainfo.com/index.php?gde=@h...a/bip.tekstovi_o_izdanju?tip=12&pblcid=93603@ , a ja sam taj isti, vrlo zanimljiv tekst ostavio i na ovom podforumu.
http://forum.krstarica.com/viewtopic.php?t=65676&start=0




Postoji takođe još jedan spis koji u sebi ima dosta mitskog, ali ima i more podataka koji se poklapaju sa istorijskim činjenicama, pa se takoreći svi istoričari, pozivaju s vremena na vrijeme i na taj spis.
To je "Ljetopis popa Dukljanina", najstariji južnoslovenski istorijsko literarni spis iz XII vijeka, koji je nastao u Baru.
Ja sam "LjPD" takodje postavio na ovom podforumu, pa ako hoćeš možeš ga čitati.
http://forum.krstarica.com/viewtopic.php?t=57754
Iz čitanja ovog divnog spisa koji je ponavljam nastao u Baru, a koji takođe zovu i "Barski rodoslov", jasno se vidi, da u Duklji nijesu živjeli Srbi !





Na kraju što smo imali ?
Proizvoljno, vrlo "slobodno" tumačenje cara Porfirogenita od strane Ljušića i Veselinovića.
U stvari lažno tumačenje.

Ni u bunilu niđe ne navode da u Duklji žive Srbi, tri istoričara i to vrlo ugledna:
Srbin dr Sima Ćirković
Srbin dr Relja Novaković
Srbin dr Radivoj Radić
Da ne bi bilo zabune, ja sam iznio stručne stavove SRPSKIH istoričara, koji se ne bave politikom !!!

Takođe sam ti predočio da "Ljetopis Popa Dukljanina" kaže, da u Duklji nijesu živjeli Srbi, a nema nikakvog razloga da "LjPD" ne bude objektivan, jer su se nacije u današnjem smislu pojavile mnooogo kasnije nego što je "LjPD" nastao.

Sve sam ti detaljno pokazao.
Zašto Ljušić cara Porfirogenita onako "slobodno" tumači, ili bolje rečeno zašto Ljušić laže, nije teško pretpostaviti.
Ljušić je političar, kao i mnogi Srbi, Ljušić mašta o Velikoj Srbiji.
Velika Srbija se pravila i pravi između ostalog i pomoću falsifikovanja istorije, što srpski istoričari odavno, odavno rade.
Ima mnogo srpskih istoričara koji se istorijom bave da bi širili srpstvo, a ne da bi izučavali samu istoriju kao nauku.
Ali ima i srpskih istoričara koji su objektivni(ji), koliko oni to mogu biti, onoliko koliko im srpska politička volja to dozvoli.
Ti možeš da vjeruješ istini; koju su ti pokazali Relja, Ćirković, Radić i "LjPD" a ima još srpskih istoričara koji isto tvrde što i ova trojica.
Možeš i da vjeruješ u Ljušićeve laži i laži njemu sličnih lažova - prevaranata.
Biraj.
Da li ćeš da vjeruješ u laži.
Ili u istinu.
 

vuk_

Domaćin
Poruka
3.873
I sve u svemu opet stara prica. Igracic izmislja nepostojece dokaze, a mi ga demantujemo, on zapeni, mi se smejemo, sve u svemu jako zabavno.

I od svega sto je naveo tu, sta mozemo videti:
Da li je Relja Novakovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li je Radic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li Cirkovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Odgovor : NE
pitanje : Zasto to nigde nisu rekli?
odgovor : Zato jer bi ispali smesni
pitanje : Zasto bi ispali smesni?
odgovor : zato sto niko ozbiljan na ovom svetu ne tvrdi tako :D

I dokle ces vise trzati iz kontexta Radicev pasus? Pa taj covek nikad u zivotu nigde nije doveo u pitanje srpski karakter Duklje. On je u tom tekstu kritikovao pseudoistoricare (izmedju ostalog kritikovao je najvise prof. Deretica, a njega znamo izmedju ostalog i po onom "Srbi narod najstariji" :) ). Radic je nabrajao rane plemenske skupine na Balkanu navodeci Rasane kao Srbe, jer je tu nastala najvaznija i najsnaznija srpska drzava. Osim toga tu se se spominju i Zahuljani i Travunjani i Neretljani, pa bi tvojom logikom to bio jasan dokaz da su ta plemena nesrpska. A kao dan je jasno da to nije tako. Pa, budi malo kreativniji u sledecem izmisljanju 'dokaza'.

I jos jednom, zasto pobogu igracicu to ne dokazete nekim evropskim katedrama za istoriju ako mozete? Zasto bre majku mu staru ne objasnite svetu da niste Srbi? Zasto kad je to vec tako lako? :D Vidis da se od Srba otcepljuje ko hoce, pa danas imamo i 'Boshnjake' i 'Makedonce' kao nesrpski narod. Pa vidis kakve jake dokaze imate hehe :D
 

igracina

Primećen član
Banovan
Poruka
909
vuk_:
I od svega sto je naveo tu, sta mozemo videti:
Da li je Relja Novakovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li je Radic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li Cirkovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Odgovor : NE
pitanje : Zasto to nigde nisu rekli?
odgovor : Zato jer bi ispali smesni
pitanje : Zasto bi ispali smesni?
odgovor : zato sto niko ozbiljan na ovom svetu ne tvrdi tako :D

Kurvanova, ovaj je pravo osvjezenje na ovom podforumu.

Priznaj da nije lako ovakve idiotluke smisliti i napisati !

Evo ga sad kaze da se Relja, Radic i Cirkovic plase da na ispanu "smesni"!
Hoce nas Vuk da ih "ismeje" !
 

Kazanova

Ističe se
Poruka
2.131
igracina:
Kurvanova, ovaj je pravo osvjezenje na ovom podforumu.

Priznaj da nije lako ovakve idiotluke smisliti i napisati !

Evo ga sad kaze da se Relja, Radic i Cirkovic plase da na ispanu "smesni"!
Hoce nas Vuk da ih "ismeje" !

Ovde si apsolutno u pravu, splacino. Ne mozes ti sa vukom, koji ne ume ni jogurt da kupi u burekdzinicu, da ubije mal'ko mast od bureka... Dopustices meni da mu odgovorim, koliko da ti se pokazem, sta sam sve naucio od tebe za ovih 500 godina. Pa da krenem:

I od svega sto je naveo tu, sta mozemo videti:
Da li je Relja Novakovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi? NISU POMINJALI SRBE ALI JESU TAHICANE, KOL'KO DA ZNAS?
Da li je Radic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi? E, ON JE POMENUO BANTU CRNCE!
Da li Cirkovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi? E, OVAJ CIRKOVIC JE OZBILJAN. ON JE POMINJAO KROMPIRE, KOJI TREBAJU DA SE OLJUSTE!

Odgovor : NE
pitanje : Zasto to nigde nisu rekli? NISU STIGLI OD BROJANJA MARLBOROA
odgovor : Zato jer bi ispali smesni, MA JOK BRE, DA SE NE BI SLUCAJNO PREBROJALI!
pitanje : Zasto bi ispali smesni? POSLE BI REKLI DA NE ZNAJU DA BROJE
odgovor : zato sto niko ozbiljan na ovom svetu ne tvrdi tako 'AJD' CIK TO PONOVI MILU TUPANOVICU?!:D


Sta kazes splacino, jesam li ga oborio ARGUMENTIMA? A?
 

vuk_

Domaćin
Poruka
3.873
Kazanovo crni kazanovo, upropascen samm, mrzzzzzim teeee

Tako okrutno da mi pobijes post i to takvim pravim motentotskim 'istinama'. Tome se od tebe nisam nadao, zar bratski noz u ledja, i to samo zato iz ljubavi prema igracicu, qq & lele

I da znas da taj krompir nisu sejali Bantu crnci, vec Crveni Hrvati u saradnji sa Vikinzima, ali sve to je u stvari bilo maslo velikosrpskih zaverenika da se izvuku sa okopavanja sadnica, kao i da prisvoje ekoloski nezavistan nesrpski krompir stare Duklje i proglase ga srpskim!

A to je samo plod visevekovne velikosrpske gladi za krompirom, o cemu je pisao i Stedimija dok mu je Ante Starcevic sekao nokte.

Eto, ti, ja sad odlazim, skroz duhovno demoliran, u moju velikosrpsku zaverenicku NASA-CIA-FBI-Mosad-KGB-BIA-intergalakticku pecinu da izmisljam nove price o srpskom krompiru. :D :D
 

Kazanova

Ističe se
Poruka
2.131
Dje ces ti Vuce sarlatanu, pa nijesam ti ja splacina, da ti mozes tako sa mnom, imam ja argumenata i ha haj... No, cu krenut:

Cirkovic je tako opisiva i pasulj prebranac, kad se stavi malo mjesance, kaze da je neodoljiv, medjutim ipak krompir sa mjesom je prava poslastica (al' ko ce ga ljustit, e to je pitanje i za njega, stvarno, priznajem odje, da nemam trenutno argumenata, al' cu nac' i postavicu to ka' novu temu)... Cirkovic izricito, svima nama Motentotima, preporuca da u sirokom krugu izbjegavamo Ljeskovacku kuhinju, tacnije rostilj, jer kaze, samim mirisom cojeka navodi da se odrekne Motentotstva a to je neoprostiv greh od Boga i nase Uhuru crkve i nasega vraca. Isto je reka' da je stetno konzumirat' pivu i u minimalnim kolicinama, pa je nasiroko objasnjava' da su Petrovici sceli da posrbe Motentote i tako otvorili pivaru u Niksicu. To cemo srusit'.

Nas poglavica, Milo sto svercuje, nam je u prvoj tacki ustava, clan jedan, stav jedan, prvi red, prva strana, o'ma' na korice... napisa': "Motentotija ne moz' i nece opstat', ak' se ne svercuje, duvan"! Ovo jednoglasno bi prihvaceno, u procente 1000% (jer ovak'u genijalnost smo potvrdjivali po deset puta)...

Da ne duzim, jer mislim da sam ti i ovim nanio katastrofalan poraz, sjajnim, izuzetnim, jedinstvenim, neponovljivim, originalnim, izuzetnim... cinjenicama o postojanju nase nacije u Aziji!

Ka' sto vidjis, Cirkovic odje nidje ne pominje termin Srbin, osim u negativnom kontekstu. 'Ajde vuce sarlatanu, nadji jednu rijec dje Cirkovic pominje termin Srbin!

P.S.

Splacina mi ovo ostavi u amanet a ka' sto se zna, 'stuje se zelja pokojnika.
 

Kazanova

Ističe se
Poruka
2.131
A reka' sam ja da sam ti nanio katastrofalan poraz ovim postom. Nijesam ti ja kriv vuce sarlatanu, sto su ti profesori punili glavu nekakvim babologijama, pa ti sada vjerujes u te lazi... Ja odje pisem samo istinu a ti ako ces vjerovat' tim kvazi profesorima... no sto, ti vjeruj.

No, u sljedecem postu cu ti dokazat' da vodis porijeklo iz Tajlanda, vuce posrbice i da su vama Srbima blizi Eskimi no mi Motentoti, kojima su opet blizi Indijanci, no Kinezi a ovima crnci no Asteci, kojima su opet blizi cvarci, no skembici a crevca od digerke... da ne duzim, mislim da ti je i ovo jasno i da neces vise dozvolit' da ti mozak ribaju celicnom cetkom koji ce ti se blistat u svom ne znanju.

Priznaj da si sada vise naucio, no za sve ove godine skolovanja u kojoj su ti samo ispirali mozak!

:lol:
 

gost 16798

Elita
Poruka
15.821
@Igracina
...posto pp ne funkcionise

U IE podesi da cita i Unicode (utf-8) - mozes tu jos experimentisati:
IE > View > Encoding > More > izaberi Unicode (utf-8)

Pogledaj i opcije Fonts i Languages u IE: Tools > Internet Options > u Fonts podesi:
latin based
web page font = Times New Roman
plain text font = Courier New

P.S. U Control Panelu > Regional and Language options instaliraj podrsku za nasu latinicu
 

star 101

Početnik
Poruka
3
vuk_:
I sve u svemu opet stara prica. Igracic izmislja nepostojece dokaze, a mi ga demantujemo, on zapeni, mi se smejemo, sve u svemu jako zabavno.

I od svega sto je naveo tu, sta mozemo videti:
Da li je Relja Novakovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li je Radic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?
Da li Cirkovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Odgovor : NE
pitanje : Zasto to nigde nisu rekli?
odgovor : Zato jer bi ispali smesni
pitanje : Zasto bi ispali smesni?
odgovor : zato sto niko ozbiljan na ovom svetu ne tvrdi tako :D

I dokle ces vise trzati iz kontexta Radicev pasus? Pa taj covek nikad u zivotu nigde nije doveo u pitanje srpski karakter Duklje. On je u tom tekstu kritikovao pseudoistoricare (izmedju ostalog kritikovao je najvise prof. Deretica, a njega znamo izmedju ostalog i po onom "Srbi narod najstariji" :) ). Radic je nabrajao rane plemenske skupine na Balkanu navodeci Rasane kao Srbe, jer je tu nastala najvaznija i najsnaznija srpska drzava. Osim toga tu se se spominju i Zahuljani i Travunjani i Neretljani, pa bi tvojom logikom to bio jasan dokaz da su ta plemena nesrpska. A kao dan je jasno da to nije tako. Pa, budi malo kreativniji u sledecem izmisljanju 'dokaza'.

I jos jednom, zasto pobogu igracicu to ne dokazete nekim evropskim katedrama za istoriju ako mozete? Zasto bre majku mu staru ne objasnite svetu da niste Srbi? Zasto kad je to vec tako lako? :D Vidis da se od Srba otcepljuje ko hoce, pa danas imamo i 'Boshnjake' i 'Makedonce' kao nesrpski narod. Pa vidis kakve jake dokaze imate hehe :D
 

igracina

Primećen član
Banovan
Poruka
909
vuk_:
I od svega sto je naveo tu, sta mozemo videti:

Da li je Relja Novakovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Relja se srami da kaze da su u Duklji zivjeli Srbi !
Zbog necega se Relja ustrucava da saopsti da su u Duklji zivjeli Srbi !
Sarlatan Vuk ce nam to protumacitiiti !


Da li je Radic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Radic se srami da kaze da su u Duklji zivjeli Srbi !
Zbog necega se Radic ustrucava da saopsti da su u Duklji zivjeli Srbi !
Sarlatan Vuk ce nam to protumaciti !


Da li Cirkovic rekao da u Duklji nisu ziveli Srbi?

Cirkovic se srami da kaze da su u Duklji zivjeli Srbi !
Zbog necega se Cirkovic ustrucava da saopsti da su u Duklji zivjeli Srbi !
Sarlatan Vuk ce nam to protumaciti

Ova tri srpska doktora istorijskih nauka, koji su sigurno medju 5 najacih srpskih istoricara za taj period, se ustrucavaju da saopste da su u Duklji zivjeli Srbi.
Ali umjesto njih sad ce nam protumaciti zasto je to tako - nas gugler/istoricar, sarlatan - Vuk !
 
stanje
Ova tema je zatvorena zbog neaktivnosti. Molim objavite novu temu i pridružite se diskusiji.

Top
  Blokirali ste reklame
Dragi prijatelju, nemojte da blokirate reklame - isključite Ad Blocker na Forumu, jer će tako mesto vaših susreta na Krstarici ostati besplatno za korišćenje.