Ego - Blogovi - Forum Krstarice
Prikaži RSS

Demijurg

Ego

Oceni ovaj blog
Po vremenu nastanka, ego ili ja, je najmlađi deo naše duše, označava našu svesnost o sebi, nešto što je samo vezano za ljudsko biće. Preko ega primamo sve spoljašnje uslove u kojima živimo i radimo, što je dovelo i do zablude... ja sam ovo ili ono... pa čak, za pojedince koji su krenuli stranputicom, i da smo bog. Samim tim nestala je svest o spiritualnoj svesti, i o tome ko smo mi u stvari. Ego se ustoličio kao neprikosnoveni gospodar između materijalnog i duhovnog sveta, u korist materijalnog. Taj paradoks se objašnjava time što je ego najmlađi deo duše, na kome se mora spiritualno raditi u pravcu spiritualne svesti. Dakle, mi nismo bog, već smo samo slični sa božanskim duhovnim svetom iz koga smo nastali. Moralni, spiritualni impuls, koji je obavezujući za duhovni svet, dolazi do ega, i tu gubi jačinu, prelazi u neobavezujući impuls, odnosno slobodnu volju. Na taj način duhovni svet postaje u samom egu “nejasna predstava”, daleki odsjaj božanske mudrosti. Ego je preuzeo sve na sebe, pa čak i funkciju stvaraoca, i na taj način se udaljio od spiritualnog sveta. Bez obzira na prisutne negativnosti, jedino preko ega možemo ostvariti unutrašnje prosvetljenje i približavanje božanskoj mudrosti. Ali to znači da moramo menjati nas same, polako i uporno, deo po deo ljudskog bića, u pravcu duhovnog čoveka. Napominjem da se naša duša sastoji iz tri dela: osećajna duša, koja je vezana za astralno telo; ego, ili ja; i duša svesti, koja je vezana za duh. E, sad, zašto je ego preuzeo sve i okrenuo se materijalnom svetu - to je nejasno, i u tome je problem. Objašnjava se time da je to najmlađi deo duše i da je to razlog. Najčešće iluzorne ego-identifikacije su sa vašim stvarima, koje posedujete, sa poslom kojim se bavite, sa vašim društvenim statusom i priznanjima, sa vašim znanjem i obrazovanjem, sa vašim fizičkim izgledom, sa vašim posebnim sposobnostima, sa vašim ličnim vezama, sa vašom ličnom i porodičnom istorijom, sa vašim sistemom uverenja, i često i sa ostalim kolektivnim identifikacijama, kao što su političke, nacionalne, rasne, verske i druge... ništa od toga niste vi. Ovo je jako važno, jer dok to duboko ne shvatite ne može doći do buđenja. Srećan put svima...

Pošalji "Ego" na Facebook Pošalji "Ego" na Google Pošalji "Ego" na My Yahoo! Pošalji "Ego" na Live Pošalji "Ego" na MySpace Pošalji "Ego" na Twitter Pošalji "Ego" na Digg Pošalji "Ego" na del.icio.us

Kategorije
Nekategorizovano

Komentari

  1. 123loncar (avatar)
  2. JA KOJI JESAM (avatar)
    Ego na latinskom znači ja. To je valjda svima od sada jasno. Međutim, upotreba riječi ego u modernoj terminologiji zavodi naš razum i obmanjuje ga svojom dosjetljivošću. Ja bih egom nazivao samo onaj dio postoijanja koji pripada stvorenom svijetu. Međutim, to ne predstvalja i kraj postojanja indivodualnog aspekta bića, pa čak i u samom apsolutu. Individualno postojanje bića u apsolutu je sasvim različito od indivualnog postojanja u projekciji. Razlika je u tome što biće Sebe može doživjeti individualnim ali pri tome da u sebi ima i ZNA da ima SVE što postoji u apsolutu, u Sebi. Dakle jedno Ja doživljava Jastvo u Sebi, ali istovremeno i simultano JESTE JASTVO kao cjelina i ZNA da jeste.

    'Ego', kao pojam individualnog ja (subjekta) je doživljaj koji se stvara u prividnoj odvojenosti jednog ja od apsoluta. Stoga, ja (ego) nije nastalo, ono je uvijek postojeće, ali ono što nastaje jeste njegova ISTORIJA. U svom istorijtu, u memoriji razuma, ego (ja) prikuplja podatke koje spoznaje tokom projekcije sa objektima svoje subjektivne stvarnosti i na osnovu tih prikupljenih podataka stvara Svjesnost-o-postajućem-sebi.

    'Egom' bi se tačnije mogao nazvati novostvoreni entitet (razum-tijelo) koji je iniciran dušom.

    Duša... nema osjećanja niti podjelu na ...

    Duša je jedna, nepromjenjiva.

    Međutim, 'ego', nije odvojeni entitet od bića-koje-jesmo, već njegovo iskustvo. Stoga, 'ego' ne odlučuje ni-o-čemu... Biće je ono koje uvijek odlučuje o svemu. Biće je dakle ono koje biva zavedeno svojom kreacijom (entitetom) i svu svoju pažnju saliva u njega, poistovjećujući Sebe-apsolut sa tim projektovanim Znanjem-o-Sebi (JA) iz Svijesti, odakle ne može da vidi razliku između Sebe-koji-jeste, dakle koji doživljava entitet i subjekta kroz koji taj entitet doživljava. Kada se biće centrira u subjektu ono svu svoju projektovanu stvarnost posmatra iz pozicije subjekta te sve dok to čini nema izgleda da vidi zabludu. Biće je dakle odgovorno za gubljenje memorije o Sebi-apsolutu kao i za stvaranje Svjesnosti-o-Sebi-subjektu.

    Biće je dakle:
    1.) osjećajno, kada izvještaj o izvršenoj akciji entiteta prihvata izvan subjekta (tada biće može da saosjeća jer njegova Svjesnost nije poistovijećena sa subjektom, egom)
    2.) emocionalno, kada izvještaj o akciji entiteta dobija unutar razuma tog entiteta (tada biće ima potrebu za samožaštitom, za grabljivošću ois vim ostalim osobinama iplašenog 'ega')

    Takođe... biće može da bude:
    1.) SVJESNO (svjesno Sebe-apsoluta i Znanja o Sebi apsolutu dok doživljava projekciju ega) ili pak
    2.) NE-SVJESNO ( nesvjesno Sebe-apsoluta tokom projekcije ega, pri čemu za ego smatra da je centar i kolijevka postojanja)

    Duh...za razliku od duše... je SVIJEST (kada je odraz, refleksija suštine) u Sebi (u hrišćanstvu ga nazivaju SVETI DUH) ili pak SVJESNOST (kada je odraz stanja projekcije realnosti entiteta u jednom trenu).

    Duša je skup najmanje dva JA (dva Znanja-o-Sebi iz Svijesti i iz Svijesti je i nastala).
    Iz Svijesti se duša projektuje u razum ) koji je iluzorno odvojen od UMA (univerzuma). U razumu duša funkcioniše kao plan rada projekcije kojim biće pokreće čitav mehanizam 'života' ili kreacije... ili spoznaje... ili... samorealizacije ideje. Zato i jeste jasno da kada kažemo da je tijelo ispustilo dušu... da u njemu više života tog entiteta nema. Zašto pak tijelo ispušta dušu? Pa... tijelo je i ne ispušta, već je biće povlači iz tijela atijelo ispušta vazduh. Biće povlači dušu iz njemu znanih razloga kao što su recimo, već realizovne namjere koje je biće kroz to tijelo željelo da realizuje, ili pak iskrivljeno shvatanje namjera tokom njihove manifestacije te biće svojom voljom odlučuje da načini kraj te manifestacije da počelo taj plan iz početka, svježe...ili ... (?).

    Dakle, svo vrijeme se radi o biću koje biva poistovijećeno sa projekcijom, sa subjektom, sa razumom, sa tijelom ili s razum-tijelo entitetom. Iz te poistovijećenosti nastaju sva iskrivljenja iskonskih namjera, oskrivljene percepcije duše. Duša pri tom niti pati niti prestaje da biva. Biće pri tom može da pati a uzrok patnje je raspeće njegove pažnje između manifestacije po iskrivljenju duše i duše kao ne-realizovane namjere koju biće intuitivno osjeća da postoji negdje duboko skrivena u njemu.
    Ažurirano 07.08.2013. u 07:12, autor: JA KOJI JESAM
  3. 123loncar (avatar)
  4. Zakasneli (avatar)

    napravite smajli češkanje po glavi!