Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22) - Blogovi - Forum Krstarice
Prikaži RSS

osveta 1912

Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)

Oceni ovaj blog
Poreklo Arbanasa (22)

Pismo sveštenika kralju Petru



Istorijska istina je da su Arbanasi pomagali razne okupatore

Predsednik i namesnik Anđelko Nešić 21. juna 1905. godine, sveštenik iz Kosovske Mitrovice piše kralju Petru Karađorđeviću sledeće:"...Nema dana kada ne ode sa lica zemlje po koji Srbin, a često i po mnogo njih. Arnauti ubijaju, kradu, otimaju žene i devojke pa ih sramote i na očigled njihovih srodnika. Ako ovakvo stanje potraje duže, onda slobodno možemo reći: s Bogom Srbine, jer ga za kratko vreme neće biti ovamo".

Položaj Srba će iz dana u dan biti sve teži do Prvog balkanskog rata oktobara-decembra 1912. godine kada su ovi prostori oslobođeni od Turaka. Mir dugo neće potrajati. Ubrzo je 1914. izbio Prvi svetski rat u kojem Arbanasi nastavljaju zločinima prema srpskom narodu i bore se protiv srpske vojske a za interes i na strani Austro-ugarske. Uz njihovu pomoć je Austrougarska u Prvom svetskom ratu otežala položaj vojsci Kraljevine Srbije. Kačačke vođe Azem Bjeta, Hasan Priština, Iso Boljetini i Bajram Curi sa svojim kačacima, napadali su srpsku vojsku na Kosovu i Metohiji u vreme Cerske bitke, avgusta 1914. Kačaci su napadali i ubijali vojsku i civile koji su se povlačili, u jesen i zimu 1915-1916. Ni završetkom Prvog svetskog rata protiv Kraljevine Jugoslavije već 1922.


Bune i ustanci

Arbanasi vode veliku propagandu preko pomenutih kačačkih vođa i arbanaških organizacija "Kosovskog komiteta", "Džemijeta", "bese", "Merhameta", zatim VMRO i ustaša. Italija ima među Arbanasima na Kosovu i Metohiji svoje špijune među kačačkim vođama, katoličkim fratrima, bivšim begovima, agama i hodžama. Italija će pred Drugi svetski rat, u Albaniji, koju je 1939. godine okupirala, organizovati mnoge centre za obučavanje Arbanasa za diverzantske i terorističke akcije na jugoslovensko-albanskoj granici. Ovi centri su postojali u nekoliko mesta u Albaniji a o trošku Italije.

I Karađorđev ustanak 1804. godine ne može se posmatrati samo kao revolucionarni pokret naroda beogradskog pašaluka; njegov domet i program daleko su širi. Nije se oslobađao samo Beogradski pašaluk, već srpski narod širom Turske. Karađorđe je 1804. godine pokušao da ustanak proširi i na delove Crne Gore, Bosne i Hercegovine, a 1806. godine operacije ustaničke vojske usmerene su ka Starom Vlahu, Bosni i Metohiji. Neuspeh Prvog srpskog ustanka nije zaustavio ovaj široki oslobodilački pokret.


Osveta

Četrdesetih godina formulisan je i potpuni nacionalni program oslobođenja srpskog naroda i ulog a koju oslobođena Srbija ima da odigra u tome.

Najsuroviju osvetu za oba srpska ustanka i za konačni gubitak beogradskog pašaluka imali su da podnesu Srbi na Kosovu i Metohiji, pre svega zbog toga što su i sami učestvovali u oslobodilačkom pokretu, boreći se u redovima ustaničkih vojski, a potom i kao veliki revolucionarni potencijal koji bi Srbija i Crna Gora mogle iskoristiti u svojim daljim oslobodilačkim akcijama. Proganjan i raseljavan već stotine godina pre toga, srpski narod je u vreme svojih ustanaka 1804. i 1815. i neposredno posle njih, na Kosovu i Metohiji, u Staroj Srbiji, bio podvrgnut sistematskom istrebljenju.

Istorijski položaj srpskog naroda na širem području Kosova, naročito u prištinskom, prizrenskom, pećkom, u prvim decenijama 19. veka bio je izuzetno nepovoljan i težak. Vrše se sistematske i stravične reakcije i pljačke s ciljem da se čitava jedna već duboko podjarmljena, potpuno obespravljena i u svakom pogledu sputana populacija, od nekoliko stotina hiljada ljudi, nasilno primora da promeni etnička obeležja i da se odrekne svoje verske i nacionalno-kulturne osobenosti kao dela srpskog naroda.

Dvadesetih i tridesetih godina 19. veka, prištinski paša, Jašar-paša, inače Albanac, uništio je 79 srpskih sela, seljaci su pobijeni, raseljeni ili proterani zbog otpora turčenju i čitlučenju, i da je još isto toliko sela bilo naterano da većim delom pređe u islam. Razbijena je etnička homogenost srpskih seoskih naselja. Napada se crkva, a sveštenike ganjaju i ubijaju, crkve se ruše, manifestacije verskog života se zabranjuju.


Pljačke i ubistva

Nepodnošljivo stanje dovelo je do velikog ustanka srpskog naroda u niškom vilajetu 1841. godine, koji je zahvatio celu južnu Srbiju, a organizaciono je pripreman i u prizrenskom, đakovičkom, pećkom, novopazarskom i prištinskom pašaluku. Ustanak su surovo ugušili Albanci muslimani. Oni potom otpočinju sa velikim progonom Srba i pljačkom srpskih svetinja. Manastir Gračanica je poharan. Sudbina manastira Dečana je ista. Zato se arhimandrit dečanski Serafim Ristić obraća ruskom caru Aleksandru Drugom. 15. februara 1895. godine sa svojom braćom iz manastira "sa suzama se mole za snažnu, zaštitu od divlji i svirepi Arnauta, koji se Boga ne boje, a carske turske zapovesti ne slušaju".

Oslobodilački ratovi Srbije i rne Gore 1876, 1877. i 1878. godine kao da su pospešili albanske zločine nad Srbima. Tako da su se zločini svakog dana povećavali što je uslovilo da u vremenu od 1878-1912. do konačnog oslobođenja ovih prostora od Turaka, sa ovih prostora izbegne preko 400.000 Srba.

Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na Facebook Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na Google Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na My Yahoo! Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na Live Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na MySpace Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na Twitter Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na Digg Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (22)" na del.icio.us

Ažurirano 04.12.2010. u 14:04, autor: osveta 1912

Kategorije
Poreklo Arbanasa

Komentari