Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15) - Blogovi - Forum Krstarice
Prikaži RSS

osveta 1912

Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)

Oceni ovaj blog
Poreklo Arbanasa (14)

Naučnici kroje istoriju Šiptara



Velika uloga političara koji pišu prema dnevnim interesima
Taj stav je podignut na stepen aksioma, pa se sve ono što mu ne ide u prilog ili protivureči, ili prećutkuje, ili jednostavno odbacuje kao netačno, bez ikakve diskusije ili argumenata. Ovakav stav albanskih naučnika naročito je došao do izražaja o njihovoj tezi da su direktni potomci Ilira što savremena nauka na priznaje. Osnov njihovog stava predstavlja uverenje da su Iliri direktni preci Albanaca, pa se, već zbog toga, preuveličava njihov značaj i uloga na starom Balkanu. Treba istaći da albanski naučnici iz toga više nego diskutabilnog stava gotovo da ne izvlače sami svoje svoje zaključke.

To oni prepuštaju zvaničnoj politici koja, polazeći od izjednačenja Ilira i Albanaca i predimenzionirane ocene ilirske teritorije, nalazi "istorijska" opravdanja za velikoalbanske aspiracije. Albanci su u suštini, na Balkanskom poluostrvu, nova etnička formacija rođena u prvim vekovima srednjeg veka posle propasti Rimskog Carstva.


Kad su došli na Kosmet

To što pojedini albanski istoričari i vajni naučnici pokušavaju da dokažu da su direktni potomci Ilira je čist albanski nacionalni romantizam. Njegovim održavanjem i negovanjem, danas, pošto je albanska nacija već obrazovana, sa suverenom državnošću priznatom već osam decenija, hoće se u stvari revitalizacija jednoga nacionalnoromantičarskog, nacionalističkog albanskog programa, koji teži ne samo okupljanju svih Albanaca u Velikoj ili "Etničkoj " Albaniji nego i novom položaju lingivistike i arheologije u stvarnoj rekonstruisanoj slici etničke situacije Balkana u epohi kada se kada se još moglo govoriti o Ilirima i drugim starosedeocima ne daju za pravo takvim argumentima.


Bodinova država

Poznato je iz istorije da se država srpskog naroda obrazovala iz manjih plemenskih grupacija i kneževina, poznatih od 9. veka, u 10. i 11. veku na prostoru Duklje, Zete, Travunije i Zahumlja, od Neretve do Drima. Na svom krajnjem jugoistoku ova se država uvlačila u prostor današnje Albanije, zahvatajući čitavu oblast Skadarskog jezera sa gradom Skadrom od 1043-1082. godine i planinsko zaleđe.

U doba najveće proširenosti dukljanske srpske države, pod Bodinom 1081-1116, njenim granicama je bila obuhvaćena čitava današnja severna Albanija, svi predeli u Prokletijama severno od Drima, ali i prostrana oblast južno od te reke, uključujući sve male gradove u skadarskim župama: Baleč, Drivast, Sard, Danj, Sapa, Šas, Sv. Srđ, i Vakh, kao i planinsku oblast u gornjem toku reke Fani-kasnije Pilot. Što znači da su ovi predeli i gradovi uključeni u srpsku državu još u 11. veku. Tako da će područje severne Albanije, nastanjeno Srbima, Albancima i romanizovanim etničkim grupama, ostati u srpskoj državnoj celini do sredine 15. veka.

Kosovsko-metohijska oblast je obuhvaćena granicama srpske države još krajem 11. veka, a jednim delom u prvoj polovini 10. veka. Tokom 13. veka, međutim, došlo je do postupnog, ali čvrstog posedanja Kosova i nekih teritorija južno od Prokletija od strane srpske države. Ono što nije polazilo za rukom starim raškim kneževima i dukljanskim vladarima uspelo je dinastiji Nemanjića.

Nemanja je objedinio pod svoju vlast veoma široka područja na jugu i istoku Srbije u razdoblju od 1180-1190, kada je zaključen mir sa Vizantijom. Na jugu je bila, pre svega, etnička srpska oblast Metohija-Patkovo, Hvosno, Podrimlje, Kostrc, Draškovina - s prizrenskom okolinom, zatim Kosovo - Lab, Lipljan, Sitnica, pa Skoplje i predeo oko gornjeg toka Vardara - Gornji i Donji Polog, zatim, Gornji i Donji Pilot, oblast između skadarskog jezera i planina u zaleđu. Takođe u sklop srpske države konačno su ušle zemlje u slivu Drima, Kosovo do Lipljana i čitav predeo istočno od Ibra i Laba, preko Južne Morave obuhvatajući Niš.


Pomeranje granica

Pomeranjem ove granice dalje prema jugu delo je srpskog kralja Milutina 1282-1321, definitivno je Srbiji priključeno celo područje Kosova i Metohije kao i čitava severna Makedonija. Srpski kralj Dušan 1331-1346, potom car do 1355, godine nastavlja ovu politiku za većim zamahom i uspehom u osvajanjima. Neosporna je istorijska činjenica da se na širokom području Kosova i Metohije od ranog srednjeg veka do propasti srpske države čuva kontinuitet srpskog naroda te da su sve zemlje severozapadno, severno i sveroistočno od linije Skadarsko jezero-Komovi-Prokletije-Šara bile naseljene homogenim srpskim stanovništvom.



Poreklo Arbanasa (15)

Turski defteri dragocen izvor



O neprijateljstvu prema pravoslavnima postoje mnogi zapisi
Sigurno je i to da je u osnovi kosovskog stanovništva ležao prvobitni sloj Srba, kolonizovanih u razdoblju od 7. do 12. veka i da se taj sloj stalno osvežavao i umnožavao migracijama srpskog naroda sa raznih strana.

Raspadom srpskog carstva posle Dušanove smrti 1355. godine, učvršćivanjem Turaka Osmanlija na Balkanu i njihovim pobedama na Marici 1371. godine i Kosovu 1389. godine i srpskim porazom i konačnim padom u osmanlijsko ropstvo tokom druge polovine 15. veka Kosovo i Metohija će do kraja 15. veka će biti čisto srpska zemlja. Statistički podaci iz turskih deftera s kraja 15. veka pokazuju apsolutnu pokrivenost Kosova i Metohije hrišćanskim stanovništvom. U kasnijim popisnim dokumentima imamo rečit podatak da 1490-91.u Vučitrnsko-prištinskom sandžaku ima 28.455 hrišćanskih i samo 5 islamiziranih domova, da bi se taj odnos u trećoj deceniji 16. veka promenio na 18.194 hrišćana prema 700 muslimana.


Popisi iz 16. veka

U prizrenskom sandžaku bilo je iste godine 23.970 hrišćanskih domova i samo 1 islamizovan dom. A 1520-1530. godine na 18.382. hrišćanska dolazi 359 muslimanskih domova. Prema defteru iz 1485. godine u pećkoj nahiji evidentirano je 4.910 slovenskih imana prema 164 albanska, dok nu delu Metohijskog Podgora 1082 slovenska prema 8 albanskih imena, u vučitrinskoj nahiji 287 slovenskih prema 5 albanskih imena, u prištinskoj 91 slovensko i nijedno albansko, u lapskoj nahiji-podujevski kraj 53 slovenska i nijedno albansko, u prizrenskoj nahiji 253 slovenska i 5 albanskih imena. Iz ovog se da videti da su slovenska imena 37 puta brojnija od albanskih. Analiza turskih deftera nam pokazuje da se srednjovekovno stanje održava kroz ceo 15. i 16. vek i da u ovim oblastima nema bitnog pomeranja i zamene narodnosti.

U vatikanskom arhivu postoje izveštaji koji su podnošeni Kongregaciji o putovanjima u specijalnoj misiji ili prostor o kanonskim vitizacijama, odlikuju se veoma preciznim zapažanjem, srazmerno tačnim podacima, ma da su krajnje pristrasni, pa i neprijateljski u stavu prema pravoslavnoj crkvi. Sa svim tim ogradama, koje se zbog toga moraju imati, oni su ipak veoma dragocen istorijski izvor, iz koga se može saznati kako su se srpske zemlje videle očima "Evrope" u 17. i 18. veku, gde su međe ovih zemalja, i, naročito, kako teče proces albanizacije srpskih krajeva.

Za mletačke i latinske vizitatore granicu Albanije i Srbije u 16. i 17. veku čine Crni i Beli Drmi , odnosno Drim, tako veli mletački poslanik Jakov Soranco 1575. godine i dvojica barskih nadbiskupa Marin Bici 1610. i Petar Masarek 1623. godine. Sva trojica potvrđuju da su sva mesta na Kosovu i Metohiji sa "s mnogo šizmatika" koji svojom većinom nadmašuju Latine a imaju i svoje crkve. Nadbiskup u Baru Đorđe Bianki, 1637. godine obilazi Srbiju, po njemu Prizren je u Donjoj Srbiji i kaže da postoji i Gornja Srbija koja obuhvata čitavu teritoriju Kosova i Metohije, Toplicu i severnu Makedoniju.

U Gornjoj Srbiji su Prokuplje, Novo Brdo, Trepča, Priština, Janjevo, Skopska Crna Gora, Skoplje i Kratovo. Za biskupa Benlića 1650. godine Prizren je "glavni grad Srbije". Petar Bogdani 1630-1689. godine u čijem izveštaju ima traga o naseljavanju Albanaca u Metohiju: u izveštaju iz 1683. godine Bogdani pominje nekoga misionara don Andriju Đadrija u Đakovici, "koji ume da vlada divljim Arbanasima koji su se spustili u pitomu Metohiju".


Turci sele narod

Barski nadbiskup Vićentije-Vicko Zmajević u svom izveštaju za 1707. godinu Srbijom naziva zemlju u kojoj su sledeći gradovi: Skoplje, Prokuplje, Novo Brdo, Priština, Trepča, Prizren i Peć, odnosno tvrđave Kačanik, Tetovo, Janjevo, Vučitrn, Mitrovicu, Đakovica, Đakovica, i Novi Pazar. Situacija kosovsko-metohijskog područja, po Zmajeviću, odražava u izvesnoj meri početni talas albanske kolonizacije i islamizacije, pa kaže da je Đakovica muslimanski centar. Okolina Đakovice je sada albanska - 1638 - isključivo Srbi; 1683 - "divlji" Albanci, jer su ih ovde Turci naselili iz albanskih planina, da ne bi imali priliku za pljačku i da nasele zemlju "koja je bila razorena u ratu", pri tom su doseljeni Albanci odmah primili islam. Međutim, mnoga mesta čuvaju svoju slovensku nomenklaturu. Masarek, evidentira albansko naseljavanje oko Janjeva 1768. godine.


Zapisi Matije Masareka


Nedavno se tu naselilo 100 albanskih porodica, kaže on, "ponosnih, krvoločnih i razbojničkih više nego drugi, a tvrdi u veri".
O stalnoj kolonizaciji Albanaca po Srbiji Matija Masarek, inače Albanac, govori u izveštajima 1760, 1764, 1772, i 1800. godine. Albanske katoličke porodice koje pristižu odmah se turče i one postaju najveći neprijatelji hrišćanskog stanovništva, pa i svojih sunarodnika. Masarek, 1767. godine, godinu dana posle ukidanja Pećke patrijaršije, primećuje da se "za poslednjih 20 godina Srbija potpuno izmenila".

Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na Facebook Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na Google Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na My Yahoo! Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na Live Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na MySpace Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na Twitter Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na Digg Pošalji "Pavle M. Dzeletović Ivanov - Poreklo Arbanasa (14-15)" na del.icio.us

Ažurirano 04.12.2010. u 14:01, autor: osveta 1912

Kategorije
Poreklo Arbanasa

Komentari