igracina
20.02.2005., 22:09
Stranice života, Đorđije Drecun, doktor ribarstva
Kad Amerika padne na tjeme
http://www.pobjeda.cg.yu/slike/47142.jpg
U IHTIOLOGIJI postigao više nego u svojim branšama Eliot Nes, Bobi Fišer, Dragan Džajić ili Džon Vejn. Za 50 procenata skratio vrijeme rasta kalifornijske pastrmke. Prkosio zakonu prirode i promijenio doba mrijesta
Daleko je Đorđije Drecun prevazišao kinesku maksimu: „Posadi drvo da se odužiš prirodi, sagradi kuću da se odužiš porodici, stvori sina da se odužiš potomstvu i napiši knjigu da se odužiš čovječanstvu”. Rođen 27. aprila 1924. godine na Cetinju, osnovnu školu i gimnaziju završava u Podgorici, poljoprivredni fakultet 1950. u Zemunu, doktorat na Srajevskom univerzitetu, pa stručne specijalizacije na Zagrebačkom sveučilištu, Americi, Rusiji i Italiji.
Sedamdesetih godina prošlog vijeka, podgorički ribnjaci „Mareza” i „Morača” postaju čuveni širom SFRJ i daleko van njenih granica. Direktor je dr Đorđije Drecun kojem polazi za rukom ono što nikom do tada nije, da na 4.000 kvadratnih metara vode proizvede 140.000 kilograma konzumne pastrmke, što je svjetski rekord izražen kroz 35 kg ribe na kvadratnom metru vode. Skratio je vrijeme prirodnog rasta te plemenite vrste sa dvije na jednu godinu, prkosio zakonu prirode i promijenio doba mrijesta, tako da su podgorički ribnjaci bili u prednosti i nad zemljom porijekla kalifornijske pastrmke. Amerika je, reklo bi se, pala na tjeme. Tim povodom je u zagrebačkom „Vjesniku” osvanulo da je dr Đorđije Drecun u oblasti ihtiologije postigao više nego u svojim branšama Eliot Nes, Bobi Fišer, Dragan Džajić ili Džon Vjen. Uspio je, čini se, kao u skoku s motkom Bupka.
Plava krv
Na podgoričkim ribnjacima se radi od zraka do mraka. Najteže fizičke poslove obavljaju i direktori i tehnolozi. Dr Drecun je prvi registrovani naučni radnik u Crnoj Gori (objavio 90 naučnih radova i 40 studija). Dobija Trinaestojulsku nagradu Crne Gore, Orden rada sa zlatnim vijencem, prvu i jedinu Zlatnu plaketu Ribolovnog saveza Jugoslavije, dodijeljenu 1984. u Perućcu. Proglašen je doživotnim predsjednikom ihtiologa Jugoslavije. Dobija i desetine plaketa i diploma iz različitih oblasti. Osnivač je tri crnogorska fudbalska kluba („Mladost”, „13. jul” i „Grafičar”), Planinarskog društva Podgorica, bio internacionalni sudija u sportskom ribolovu i savezni sudija u skijaškim sportovima. Osnovao Foto-kino savez Crne Gore, bio urednik mnogih stručnih i naučnih časopisa. Vjerovao u bogatiju i bolju Crnu Goru. Njegova kuća u podgoričkoj Staroj Varoši starija je od jednog vijeka. Na visokim zidovima se nalaze 160 radova eminentnih likovnih umjetnika: Aleksandra Prijića, Mila Milunovića, Nikole Gvozdenovića i drugih. Sa jednog platna gleda Berdanka, najljepša žena stare Podgorice. Tu je i portret Đokovog oca Mitra, prvog školovanog upravnika pošta u Crnoj Gori, uglednika i bastadura. Porodični album čuva likove vojvode Steva Drecuna, Đokovog djeda po ocu, vojvode Petra Vukotića, Đokovog djeda po majci Raduši. Njegova prababa je bila rođena sestra kralja Nikole. Smeta mu što se u Podgorici ne podigne spomenik starom kralju i obnovi vojvodi Mirku. Njegova biblioteka broji oko 7.000 naslova iz najrazličitijih oblasti. U središtu je Album vladarske porodice Petrović, štampan u Beču 1910. povodom inauguracije knjaza Nikole za kralja. Djelo izuzetno kvalitetne štampe u kom je predstavljena svetorodna loza Petrovića. Zna se da postoje još dva primjerka.
Četa kumova
Terasu dr Drecuna krase 600 saksija. Rijetko vrijedna botanička zbirka. Teško je govoriti o njemu a ne taknuti i prestižna imena iz oblasti novinarstva i kulture sa kojima provodi gotovo svaki slobodni trenutak. Tako je i ovog puta kraj nadaleko čuvenog Đokovog rakijskog kazana. Neko se sjeti da dr Drecunu ruku u laktu nije uspio oboriti pokojni Tupa Vukotić, eminentni arhitekta legendarne fizičke moći. A na dan Svetog Nikole, kada dr Drecun slavi slavu, okupljaju se ljudi različitih konfesija i političkih opredjeljenja. Slavi se najmanje tri dana. Pri tom se toliko popije, da bi se prelili bazeni u dva podgorička ribnjaka koje je osnovao dr Drecun, kad bi se čaše u njih izlivale .Jedan je, nažalost, osvojila korov. Drugi se samo čudom održava. Dr Drecun sam ne može znati koje je sve rijeke u Crnoj Gori poribljavao, jezera i gorskih oka. Sportski ribolovci su zlatnih sedamdesetih kalifornijsku pastrmku nazvali „đokovica”. Malo je, nažalost, ostalo „đokovice”. Ali, što je najbitnije, Đoko je tu.
U Skadarskom jezeru je evidentirao 40 ribljih vrsta. Možda je još samo to jezero ostalo isto, jutro u kao ulje glatkom vodenom ogledalu i pjesma vjetra u vrbovim granama. Da li će nekada neko znati krenuti stopama dr Đorđija Drecuna? Ima dva sina i kćer i sedmoro unučadi. Bio je oženjen pokojnom Marijom rođenom Mikjeli. Smatra da je sklopio tačno 85 kumstava (nije vodio evidenciju). Katkad svira Šopena na klaviru starom 200 godina. Nije kročio samo na australijski kontinent. Jak je utisak da su riječi suviše male za jedan tako veliki život. Veliki...
Nebojša Bošković
-----------------------------------------------------
Kad Amerika padne na tjeme
http://www.pobjeda.cg.yu/slike/47142.jpg
U IHTIOLOGIJI postigao više nego u svojim branšama Eliot Nes, Bobi Fišer, Dragan Džajić ili Džon Vejn. Za 50 procenata skratio vrijeme rasta kalifornijske pastrmke. Prkosio zakonu prirode i promijenio doba mrijesta
Daleko je Đorđije Drecun prevazišao kinesku maksimu: „Posadi drvo da se odužiš prirodi, sagradi kuću da se odužiš porodici, stvori sina da se odužiš potomstvu i napiši knjigu da se odužiš čovječanstvu”. Rođen 27. aprila 1924. godine na Cetinju, osnovnu školu i gimnaziju završava u Podgorici, poljoprivredni fakultet 1950. u Zemunu, doktorat na Srajevskom univerzitetu, pa stručne specijalizacije na Zagrebačkom sveučilištu, Americi, Rusiji i Italiji.
Sedamdesetih godina prošlog vijeka, podgorički ribnjaci „Mareza” i „Morača” postaju čuveni širom SFRJ i daleko van njenih granica. Direktor je dr Đorđije Drecun kojem polazi za rukom ono što nikom do tada nije, da na 4.000 kvadratnih metara vode proizvede 140.000 kilograma konzumne pastrmke, što je svjetski rekord izražen kroz 35 kg ribe na kvadratnom metru vode. Skratio je vrijeme prirodnog rasta te plemenite vrste sa dvije na jednu godinu, prkosio zakonu prirode i promijenio doba mrijesta, tako da su podgorički ribnjaci bili u prednosti i nad zemljom porijekla kalifornijske pastrmke. Amerika je, reklo bi se, pala na tjeme. Tim povodom je u zagrebačkom „Vjesniku” osvanulo da je dr Đorđije Drecun u oblasti ihtiologije postigao više nego u svojim branšama Eliot Nes, Bobi Fišer, Dragan Džajić ili Džon Vjen. Uspio je, čini se, kao u skoku s motkom Bupka.
Plava krv
Na podgoričkim ribnjacima se radi od zraka do mraka. Najteže fizičke poslove obavljaju i direktori i tehnolozi. Dr Drecun je prvi registrovani naučni radnik u Crnoj Gori (objavio 90 naučnih radova i 40 studija). Dobija Trinaestojulsku nagradu Crne Gore, Orden rada sa zlatnim vijencem, prvu i jedinu Zlatnu plaketu Ribolovnog saveza Jugoslavije, dodijeljenu 1984. u Perućcu. Proglašen je doživotnim predsjednikom ihtiologa Jugoslavije. Dobija i desetine plaketa i diploma iz različitih oblasti. Osnivač je tri crnogorska fudbalska kluba („Mladost”, „13. jul” i „Grafičar”), Planinarskog društva Podgorica, bio internacionalni sudija u sportskom ribolovu i savezni sudija u skijaškim sportovima. Osnovao Foto-kino savez Crne Gore, bio urednik mnogih stručnih i naučnih časopisa. Vjerovao u bogatiju i bolju Crnu Goru. Njegova kuća u podgoričkoj Staroj Varoši starija je od jednog vijeka. Na visokim zidovima se nalaze 160 radova eminentnih likovnih umjetnika: Aleksandra Prijića, Mila Milunovića, Nikole Gvozdenovića i drugih. Sa jednog platna gleda Berdanka, najljepša žena stare Podgorice. Tu je i portret Đokovog oca Mitra, prvog školovanog upravnika pošta u Crnoj Gori, uglednika i bastadura. Porodični album čuva likove vojvode Steva Drecuna, Đokovog djeda po ocu, vojvode Petra Vukotića, Đokovog djeda po majci Raduši. Njegova prababa je bila rođena sestra kralja Nikole. Smeta mu što se u Podgorici ne podigne spomenik starom kralju i obnovi vojvodi Mirku. Njegova biblioteka broji oko 7.000 naslova iz najrazličitijih oblasti. U središtu je Album vladarske porodice Petrović, štampan u Beču 1910. povodom inauguracije knjaza Nikole za kralja. Djelo izuzetno kvalitetne štampe u kom je predstavljena svetorodna loza Petrovića. Zna se da postoje još dva primjerka.
Četa kumova
Terasu dr Drecuna krase 600 saksija. Rijetko vrijedna botanička zbirka. Teško je govoriti o njemu a ne taknuti i prestižna imena iz oblasti novinarstva i kulture sa kojima provodi gotovo svaki slobodni trenutak. Tako je i ovog puta kraj nadaleko čuvenog Đokovog rakijskog kazana. Neko se sjeti da dr Drecunu ruku u laktu nije uspio oboriti pokojni Tupa Vukotić, eminentni arhitekta legendarne fizičke moći. A na dan Svetog Nikole, kada dr Drecun slavi slavu, okupljaju se ljudi različitih konfesija i političkih opredjeljenja. Slavi se najmanje tri dana. Pri tom se toliko popije, da bi se prelili bazeni u dva podgorička ribnjaka koje je osnovao dr Drecun, kad bi se čaše u njih izlivale .Jedan je, nažalost, osvojila korov. Drugi se samo čudom održava. Dr Drecun sam ne može znati koje je sve rijeke u Crnoj Gori poribljavao, jezera i gorskih oka. Sportski ribolovci su zlatnih sedamdesetih kalifornijsku pastrmku nazvali „đokovica”. Malo je, nažalost, ostalo „đokovice”. Ali, što je najbitnije, Đoko je tu.
U Skadarskom jezeru je evidentirao 40 ribljih vrsta. Možda je još samo to jezero ostalo isto, jutro u kao ulje glatkom vodenom ogledalu i pjesma vjetra u vrbovim granama. Da li će nekada neko znati krenuti stopama dr Đorđija Drecuna? Ima dva sina i kćer i sedmoro unučadi. Bio je oženjen pokojnom Marijom rođenom Mikjeli. Smatra da je sklopio tačno 85 kumstava (nije vodio evidenciju). Katkad svira Šopena na klaviru starom 200 godina. Nije kročio samo na australijski kontinent. Jak je utisak da su riječi suviše male za jedan tako veliki život. Veliki...
Nebojša Bošković
-----------------------------------------------------